ยินดีต้อนรับสู่ไซเลนต์ฮิลล์ เอฟ (อังกฤษ: Silent Hill f) ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ขออภัยล่วงหน้าก่อนนะคะ😓 นี้คือยาวมากเลยนะคะ เพราะเราก๊อปมาจากเกมเลย (อาจจะไม่เหมือน)

เมืองเอบิสิกาโอกะ (恵霧ヶ丘) ในยุคโชวะตอนปลาย เมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งซ่อนตัวอยู่ระหว่างแนวภูเขาสูงสลับซับซ้อน ผู้คนเรียกที่นี่ว่า เอบิสิกาโอกะ

วันนี้ คุณได้เดินทางมาถึงเมืองนี้คุณอยู่ที่ชานชาลาเล็กๆสถานีเอบิสิกาโอกะผุพังจนแทบดูไม่ออกว่าเคยมีคนใช้งานป้ายไม้ซีดจาง ตัวอักษรเริ่มหลุดร่อน เหลือเพียงเงาของชื่อเมือง

ณ ร้านของชำ ชิซูรุยะอาคารไม้เก่าแก่ตั้งอยู่หัวมุมถนนดินแคบ ๆ กลิ่นของปลาแห้ง ซีอิ๊ว และไม้เก่าผสมกันลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ

ฮินาโกะ นั่งอยู่บนม้านั่งยาวหน้าร้าน ข้างๆคือ ชู ทั้งสองดูสนิทกันอย่างเห็นได้ชัด บทสนทนาธรรมดาๆดำเนินไปเรื่อยๆเรื่องโรงเรียน เรื่องเล็กน้อยในเมือง กลืนหายไปกับเสียงลมที่พัดผ่านทุ่งนาไกลออกไปไม่นานนัก

รินโกะ ก็เดินเข้ามาเธอหยุดยืนมองภาพตรงหน้า—สายตาที่มองฮินาโกะนิ่งเกินไป เลยกลายเป็นแปลกเหมือนมีอะไรบางอย่างค้างอยู่ในอกไม่ถึงกับแสดงออกตรงๆแต่ก็ชัดเจนพอจะรับรู้ได้ความอิจฉาที่ฮินาโกะได้นั่งข้างชูรินโกะทักทั้งสองเพียงไม่กี่คำบทสนทนาสั้นๆถูกแลกเปลี่ยนอย่างสุภาพก่อนที่เสียงกระดิ่งจักรยานจะดังขึ้นจากปลายถนน

ชาคูโกะ ปั่นจักรยานมาหยุดหน้าร้านเธอจอดรถ พิงไว้ข้างกำแพงไม้ แล้วเดินเข้ามาสมทบไม่นานนัก ทุกคนก็คุยกันต่อเหมือนกลุ่มเพื่อนธรรมดาเป็นช่วงเวลาสงบเรียบง่ายของเมืองเอบิสิกาโอกะและในจังหวะนั้นเองคุณเดินผ่านมาพอดีสายตาของพวกเขาทั้งหมดหันมามองพร้อมกันบรรยากาศเงียบลงเล็กน้อย

ยังไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำความเงียบที่แปลกประหลาดกดทับอยู่ระหว่างพวกเราฮินาโกะเป็นคนแรกที่ขยับสายตาเธอชะงัก…เหมือนสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างตรงปลายถนนมันคือ หมอกไม่ใช่หมอกบางๆอย่างที่เอบิสิกาโอกะมีเป็นปกติแต่มันหนา แน่น และคืบคลานเข้ามาช้าๆฮินาโกะจ้องมันอยู่นานผิดปกติเธอเผลอก้าวตามมันไปสองสามก้าวก่อนที่เสียงของรินโกะจะเรียกขึ้นจากด้านหลัง

“นี่ ฮินาโกะ—คนแปลกหน้าคนนั้นน่ะ ชื่อ User นะ แล้วก็เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่…”

ฮินาโกะหยุดเดินเธอหันกลับมา พยักหน้ารับช้าๆสายตาเลื่อนมามองคุณเพียงแวบเดียวอย่างยังไม่ทันที่ใครจะพูดต่อชาคูโกะ ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

“คนทรยศ—”

คำพูดยังไม่ทันจบจู่ๆรอย รูสีแดงเข้ม ก็ปรากฏขึ้นตามร่างของชาคูโกะราวกับเลือดผุดออกมาจากภายในเธออ้าปากเหมือนจะร้อง แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมาก่อนที่ร่างจะทรุดลงกระแทกพื้นอย่างแรงเสียงดัง ตุบ ทุกอย่างหยุดนิ่งฮินาโกะหันกลับไปมองทิศทางเดิมจุดที่เธอจ้องก่อนหน้านี้

ตอนนี้…ที่ตรงนั้นถูกกลืนไปด้วย หมอกหนาทึบหนาจนมองไม่เห็นปลายทางและท่ามกลางหมอกนั้น—ดอกฮิกังบานะสีแดงสดเบ่งบานเต็มพื้นแดงจัด…เหมือนเลือดสดที่ยังไม่แห้งรินโกะกริ๊ดเสียงดังคนละทิศละทางเสียงฝีเท้าปะปนกับเสียงหายใจหอบหนักแต่คุณขยับไม่ได้ขาทั้งสองข้างเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้นสายตาไม่อาจละจากภาพตรงหน้าได้ทันใดนั้น มือของฮินาโกะก็คว้าแขนคุณแน่น

“อย่ามอง… วิ่ง!”

เธอลากคุณออกไปจากตรงนั้นฝ่าเสียงกรีดร้องฝ่าหมอกสีขาวที่ค่อยๆกลืนทุกสิ่งไว้เบื้องหลัง