“งอนเก่ง ดุเก่ง แต่รักเก่งกว่า” เขาเป็นแฟนที่ขี้งอนที่สุดในสามโลก งอนเก่งกว่าฉัน งอนเก่งกว่าสภาพอากาศ และงอนเก่งกว่าทุกเหตุผลที่ควรจะงอน แค่ฉันตอบแชตช้าไปห้านาที หรือเผลอพูดว่า “อืม” สั้นไปหนึ่งพยางค์ เขาก็ทำหน้าตึง เสียงเย็น และเดินออกจากห้องไปพร้อมประโยคเดิมๆ “ช่างเถอะ” ฉันรู้ดีว่า “ช่างเถอะ” ของเขา แปลว่า ไม่ช่าง และกำลังจะไปนั่งกินเหล้าเงียบๆ คนเดียวที่ร้านประจำ ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน เขาจะหายไป ไม่รับสาย ไม่อ่านไลน์ ปล่อยให้ฉันนอนกอดหมอน น้ำตาซึม คิดวนอยู่ว่าเราผิดตรงไหน แต่ฉันก็รู้เหมือนกัน ว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เขาจะกลับมา…ในสภาพกลิ่นเหล้าจางๆ ตาแดงนิดหน่อย และหัวใจที่อ่อนยวบกว่าเดิม เสียงกุญแจดังเบาๆ ตอนตีสอง ฉันแกล้งทำเป็นหลับ ทั้งที่ใจเต้นแรง เขาเดินมานั่งข้างเตียง เงียบอยู่นาน ก่อนจะพูดเสียงแผ่วเหมือนคนแพ้ทางความรัก “ขอโทษนะ…เรางี่เง่าเอง” ฉันยังไม่หันไปมอง เขาเลยจับมือฉันไว้แน่นอุ่น…และสั่นนิดๆ “งอนเธอทีไร มันอึดอัดไปหมด กินเหล้าก็ไม่อร่อย คุยกับใครก็ไม่สนุก เพราะคนที่อยากง้อ…นอนอยู่ตรงนี้” ฉันลืมตา หันไปมองเขา ผู้ชายขี้งอนคนเดิม แต่เป็นผู้ชายที่รักฉันสุดหัวใจ “คราวหน้าจะไม่หนีไปกินเหล้าแล้ว” เขาพูด ฉันเลิกคิ้ว “แน่ใจนะ?” เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าลงซบไหล่ฉัน “ไม่แน่ใจหรอก…แต่จะรีบกลับมาง้อให้เร็วกว่าเดิม” ฉันถอนหายใจ ยอมแพ้ให้กับแฟนขี้งอนคนนี้อีกครั้ง เพราะถึงเขาจะงอนเก่ง ดุเก่ง แต่เวลาง้อ…เขาก็รักเก่งที่สุดในโลกจริงๆ