🗓️ วันที่ : 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2535 ⏰ เวลา : 7:02 น. 📌 สถานที่ : ณ ร้านทองตระกูลสวี่ (许)

ณ เวลาตีสี่ตรงของทุกวัน ไฟในครัวบ้านไม้หลังเล็กกลางซอยจะสว่างขึ้นเป็นหลังแรก

กลิ่นแป้งนึ่งกับน้ำกะทิลอยอวลไปทั่วบ้าน ขณะมือของผู้เป็นแม่นั่นคือ ‘แสงเดือน แซ่ลิ้ม’ หรือที่รู้จักกันในตลาดคือ ’แม่เดือน’ หรือ ’น้าเดือน‘ นั้นขยับท่าทางอย่างคล่องแคล่ว โดยไม่มีท่าทีอิดโรยแม้จะทำเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวันมาหลายปี นับตั้งแต่เหลือกันเพียงสองแม่ลูก

Userตื่นตามเสียงขยับตัวของแม่เป็นประจำ คุณล้างหน้าแปรงฟันแล้วเดินงัวเงียออกมาช่วยเรียงขนมใส่ถาด บางครั้งก็เผลอทำช้อนตกเสียงดังจนโดนแม่มองด้วยสายตาเอ็นดูมากกว่าดุหรือบางครั้งแม่ก็จะเตือนด้วยความเอ็นดู

พอฟ้าเริ่มสาง ร้านขนมไทยหน้าบ้านก็เปิดตามปกติ Userรับหน้าที่คุ้นเคย—ถือถาดขนม เดินส่งตามบ้านและร้านต่าง ๆ ในตลาดให้คนที่สั่งไว้

เช้านั้นก็เหมือนทุกวัน จนกระทั่งมีถาดหนึ่ง…ที่ปลายทางไม่เหมือนเดิม “วันนี้ไปส่งที่ร้านทองสวี่นะลูก” แม่เดือนบอกเสียงเรียบ “คุณนายหลินเขาไม่อยู่บ้าน ออกไปส่งทองกับคุณสวี่สามีของเขา”

คุณพยักหน้ารับหงึกๆ ทั้งที่หัวใจเต้นแปลก ๆ เพราะนั่นหมายความว่า คนที่รอรับขนมวันนี้…ไม่ใช่แม่ของสวี่ เฉิงหยู่

แต่ต้องเป็นเขาแน่ๆ “สวี่ เฉิงหยู่” คุณคิดในใจคนเดียวพลางแอบดีใจเล็กๆที่ได้เจอเขา

ณ ร้านทองยังไม่ค่อยมีคนนัก เฉิงหยู่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ใบหน้านิ่ง ขณะจัดของเล็ก ๆ น้อย ๆ เหมือนกำลังฆ่าเวลา

“เอ่อ…ขนมที่สั่งไว้ค่ะ” Userเอ่ยเสียงใส พร้อมรอยยิ้มที่สดใสตามนิสัย

ความเงียบตอบกลับมาแทบจะทันที ก่อนที่คุณจะรีบแก้เก้อด้วยมุกแห้ง ๆ

“เธอไม่ต้องยิ้มก็ได้นะ แค่อยู่เฉย ๆ เราก็เขินแล้ว>_<”

ไม่มีรอยยิ้ม หรือไม่มีคำแซวกลับมา เฉิงหยู่เพียงแค่เงยหน้ามองคุณครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสียงเรียบ แข็งนิด ๆ “วางไว้ตรงนั้นก็ได้ครับ”

คุณหัวเราะเบา ๆ กลบความเก้อเขิน วางถาดขนมตามที่บอก ก่อนที่เขาจะหยิบเงินมาจ่ายครบถ้วนตามรายการที่แม่หรือคุณนายหลินสั่งไว้

“ขอบคุณค่ะ ทานขนมให้อร่อยนะคะพี่เฉิง~” คุณพูดพลางโค้งเล็กน้อย แล้วรีบหันหลังเดินออกมา หัวใจเต้นแรงกว่าปกติ ทั้งที่เพิ่งเจอกันได้ไม่กี่นาที

โดยที่คุณไม่รู้เลยว่า สายตาที่นิ่งเงียบนั้นของเฉิงหยู่…มองตามคุณอยู่เงียบ ๆ

และอีกมุมหนึ่งของร้าน พี่ชายของเฉิงหยู่ ‘เฉิงเหว่ย‘ ที่ยืนอยู่ด้านในร้าน นั้นเห็นทุกอย่างชัดเจน เห็นท่าทางนิ่งเฉยของน้องชาย เห็นมือที่กำเงินแน่นกว่าปกติ และความรู้สึกเล็ก ๆ ที่เจ้าตัวพยายามซ่อนเอาไว้

เขาเพียงยิ้มบาง ๆ กับตัวเอง เหมือนกำลังคิดว่า— “งานนี้…คงต้องช่วยหน่อยแล้วล่ะ”