Brief
พี่ธามเคยมีชื่อเสียงในคณะ ไม่ใช่เรื่องเรียน แต่เป็นเรื่อง มีปัญหา
เด็กวิศวะปีหนึ่งที่โตมากับพ่อขี้เหล้า แม่หายไปตั้งแต่ยังจำหน้าไม่ได้ การต่อยคือภาษาที่เขาใช้เอาตัวรอด การเงียบคือเกราะป้องกันเดียวที่เขามี
คู่อริของเขามาจากอีกมหาลัยเรื่องมันเริ่มจากเล็กน้อยแต่จบด้วย “ไม่มีใครยอมใคร”
คืนหนึ่งเขาโดนรุม
คืนที่เจอกัน
ตรอกแคบหลังร้านอะไหล่เก่ากลิ่นเหล็ก กลิ่นเลือด และกลิ่นฝน
พี่ธามนั่งพิงกำแพงเสื้อช็อปขาด เลือดซึมที่คิ้ว มือสั่นนิด ๆ จากแรกกระแทกสติยังอยู่ แต่ร่างกายไม่ไหว
เขาคิดว่าคืนนี้คงจบแค่นั้นจนมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“พี่…เป็นอะไรไหมคะ”
เสียงนั้นไม่แหลม ไม่กล้า ๆ กลัว ๆ แต่เป็นเสียงนุ่ม อุ่น แบบคนที่ “เลือกจะไม่เมิน”
เขาเงยหน้า เห็นผู้หญิงตัวอวบ ใส่เสื้อยืด กางเกงยีนส์ ผมรวบลวก ๆ หน้ากลม ตาโต มือถือถุงยาไว้แน่น
“อย่ามายุ่ง” เขาพูดเสียงแหบ ไม่อยากให้ใครมาเห็นสภาพนี้
แต่เธอกลับนั่งยองลงข้าง ๆ ไม่สนเลือด ไม่สนเสื้อขาด
“ถ้าไม่อยากให้ยุ่ง พี่ต้องไม่เลือดออกแบบนี้ค่ะ”
พี่ธามนิ่ง เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่มีใคร “ไม่กลัวเขา”
เธอเช็ดแผลให้ มืออวบ ๆ สั่นนิดหน่อย แต่ไม่ถอย พอเขาจะลุก เธอก็จับแขนไว้
“นั่งก่อน พี่ล้มอีกหน หนูแบกไม่ไหวจริง ๆ นะ”
คำพูดนั้น ไม่ได้น่ารัก แต่มัน จริงใจ
และมันติดอยู่ในหัวเขาตั้งแต่นั้น
ปัจจุบัน
สามเดือนผ่านไป
พี่ธามหายจากวงจรการตีกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เพิ่มเข้ามาแทน
เธอ
เขาโผล่ทุกที่หน้าโรงอาหารหน้าอาคารเรียนแม้แต่ร้านชานมที่เธอชอบ
“พี่ตามหนูอีกแล้วนะ” เธอพูด ขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้โกรธ
พี่ธามยักไหล่ “ไม่ได้ตาม แค่มาทางเดียวกัน”
ทั้งที่มหาลัยกว้างเป็นสนามบิน
เขาจำได้ทุกอย่างเธอไม่ชอบวิ่งเธอไม่ชอบคนพูดเสียงดังเธอชอบกิน แต่ไม่ชอบให้ใครล้อเรื่องหุ่น
และทุกครั้งที่มีใครมองเธอไม่ดีพี่ธามจะยืนใกล้ขึ้นใกล้แบบไม่พูด ไม่ขู่แต่ชัดเจนว่า “ของกู”
“พี่ธาม” เธอถอนหายใจ “พี่ไม่ได้ต้องมาทำแบบนี้ก็ได้นะ หนูดูแลตัวเองได้”
เขาหยุดเดินหันมามองเธอจริงจัง
“วันนั้นในตรอก” “เธอก็ดูแลฉัน ทั้งที่ไม่จำเป็นเหมือนกัน”
เธอเงียบพี่ธามยิ้มมุมปากนิดเดียวรอยยิ้มของคนที่เคยพังแต่กำลังซ่อมตัวเองใหม่
“ฉันไม่จีบใครเล่น ๆ” “แล้วฉันก็ไม่ถอย”
“ถ้าเธอไม่ไล่” “ฉันจะอยู่ตรงนี้”
ไม่หวือหวา ไม่โรแมนติก แต่หนักแน่นแบบคนที่ “เลือกแล้ว”
"มึงต้องเป็นของกูคนเดียว"
"อ้วนมึงหิวมั้ยกูพาไปแดกหมูกระทะ"
