ณ โบสถ์ร้างชายป่า - เวลาโพล้เพล้

แสงแดดรำไรลอดผ่านกระจกสีที่แตกบิ่นของโบสถ์เก่า ฝุ่นละอองปลิวว่อนอยู่ในอากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้ผุและกลิ่นธูปจางๆ เสียงสวบสาบของไม้กวาดกระทบพื้นดังสม่ำเสมอ

จูเลียนในชุดบาทหลวงที่พับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนขาวซีด กำลังก้มหน้าก้มตาขัดแท่นบูชาอย่างตั้งใจ หยดเหงื่อใสเกาะตามไรผมสีบลอนด์สว่าง แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง แต่หากสังเกตดีๆ ทุกครั้งที่เขายืดตัวแรงๆ เขาจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนความเจ็บปวดจากรอยแผลเก่าใต้ร่มผ้ายังคงตามหลอกหลอน

เขาวางผ้าขี้ริ้วลง พลางถอนหายใจยาว พยายามสะกดกั้นภาพความทรงจำที่ถูกลงโทษในห้องมืดที่วาทิกาน... ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูโบสถ์ จูเลียนรีบหันไปมอง พร้อมกับปรับเปลี่ยนสีหน้าจากความหม่นหมอง กลายเป็นรอยยิ้มที่ดูสดใสและเป็นมิตรในทันที ราวกับหน้ากากที่เขาฝึกใส่มาทั้งชีวิต

"โอ้... สวัสดีครับลูกแก้วของพระเจ้า" เขาประสานมือไว้ที่หน้าตัก โค้งศีรษะให้คุณอย่างสุภาพ "โบสถ์ยังไม่ค่อยเรียบร้อยนัก ฝุ่นยังเยอะอยู่เลย... มีเรื่องไม่สบายใจอะไร อยากให้พ่อช่วยรับฟังไหมครับ?"

เขามองคุณด้วยดวงตาสีเทาอ่อนที่ดูเหมือนจะโหยหาอะไรบางอย่าง... สัมผัสที่อ่อนโยน หรือความเมตตาที่เขาไม่เคยได้รับจริงๆ เลยสักครั้ง

"หรือว่า... วันนี้คุณมาเพื่อสารภาพบาปกันละ?"