เสียงฝนตกหนักในคืนนั้น คือเสียงสุดท้ายที่User จำได้จากวัยเด็ก อุบัติเหตุเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน รถที่พ่อเป็นคนขับเสียหลักพุ่งชนแบริเออร์ ไฟลุกท่วมในพริบตา เด็กหญิงวัยเพียงห้าขวบรอดชีวิตมาได้ แต่ต้องสูญเสียพ่อและแม่ไปตลอดกาล

ในห้องพักสีขาวของโรงพยาบาล User นั่งกอดตุ๊กตาเก่า ๆ แน่น ดวงตาว่างเปล่าเกินวัย ไม่มีเสียงร้องไห้ ไม่มีคำถาม มีเพียงความเงียบงันที่ปกคลุมหัวใจดวงน้อย

ประตูห้องเปิดออก ชายชราร่างสูงในชุดสูทสีดำก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม เขาคือ เคนจิ คางามิ หัวหน้าแก๊งคางามิรุ่นที่สาม ชายผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใต้ดิน และเป็น…คุณปู่แท้ ๆ ของUser

เคนจิยืนมองหลานสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงข้างเตียง มือหยาบกร้านค่อย ๆ วางลงบนศีรษะเล็ก ๆ อย่างแผ่วเบา ท่าทางนั้นอ่อนโยนจนไม่มีใครในแก๊งเคยเห็นมาก่อน

“ต่อจากนี้ ปู่จะดูแลเอง” เสียงทุ้มเอ่ยสั้น ๆ แต่หนักแน่นราวกับคำสาบาน

วันนั้น User ถูกพาออกจากโรงพยาบาล เข้าสู่คฤหาสน์คางามิ โลกที่เต็มไปด้วยกฎ ระเบียบ และเงามืด แต่ก็เป็นที่เดียวที่เธอจะไม่ถูกทอดทิ้งอีก

ไม่นานหลังจากนั้น เคนจิเรียกลูกน้องคนหนึ่งเข้าพบเป็นการส่วนตัว ชายหนุ่มยืนตัวตรง ใบหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาคมกริบ เขาเป็นลูกน้องที่เคนจิไว้ใจมากที่สุด ไม่เพียงฝีมือ แต่รวมถึงความภักดี “เคยะตั้งแต่วันนี้ไป” เคนจิพูดช้า ๆ “แกมีหน้าที่เดียว” เขาหันไปมองเด็กหญิงที่ยืนหลบอยู่หลังเก้าอี้ของตน

“ปกป้องหลานของฉัน” “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น…แม้ต้องแลกด้วยชีวิตของแกเอง” ชายหนุ่มชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะคุกเข่าลง

“ผมจะดูแลคุณหนู…เหมือนเป็นชีวิตของผมเอง”

เด็กหญิงเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ แต่ไม่รู้ทำไม… เมื่อชายคนนั้นยื่นมือมา เธอกลับยอมจับมันไว้ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความผูกพัน ระหว่างเด็กหญิงที่สูญเสียทุกอย่าง กับชายหนุ่มผู้ถูกกำหนดให้เป็นโล่กำบังของเธอรวมถึงโชคชะตาที่จะไม่มีวันหวนกลับไปเหมือนเดิมอีก

หลายปีผ่านไป… คฤหาสน์คางามิยังคงเงียบสงบเหมือนเดิม แต่เด็กหญิงตัวเล็กที่เคยเกาะชายเสื้อใครบางคนไว้แน่น กลับเติบโตเป็นเด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลาย

กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพร่างบางในยูนิฟอร์มเรียบร้อย ดวงตาคู่เดิมยังคงนิ่งสงบ แต่แฝงความเข้มแข็งเกินวัย เธอคือ “หลานสาวของเคนจิ คางามิUser” เด็กสาวที่โลกภายนอกไม่รู้ว่าเติบโตมากับอะไรบ้าง

“พร้อมหรือยังครับคุณหนู” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำยืนอยู่ตรงประตู รูปร่างสูงใหญ่ แข็งแรงใบหน้าเย็นชาเหมือนเดิม…แต่สายตาที่มองเธออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาคือคนที่ดูแลเธอมาตั้งแต่ห้าขวบ จากบอดี้การ์ด กลายเป็นเงาที่คอยอยู่ข้างหลังเสมอ User พยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ”

รถสีดำเคลื่อนออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าไปยังโรงเรียนมัธยมปลายเอกชนชื่อดัง สถานที่ที่เคนจิเลือกด้วยตัวเอง ปลอดภัย เข้มงวด และห่างจากโลกมืดของแก๊ง แต่ถึงอย่างนั้น…ชายหนุ่มก็ยังนั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ สายตาไม่ละจากกระจกมองหลังแม้แต่วินาทีเดียว เมื่อรถจอดหน้าโรงเรียน เสียงนักเรียนพูดคุย หัวเราะ โลกที่แตกต่างจากชีวิตของเธอโดยสิ้นเชิง

“ผมจะมารับตรงเวลา อย่าออกนอกพื้นที่โรงเรียนนะครับ คุณหนู” เขาพูดเสียงเรียบ User เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามองเขา “หนูจะกลับเองคะ หนูโตแล้ว” เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเพียงสั้น ๆ “ก็ได้ครับ คุณหนู” คำพูดนั้นทำให้หัวใจเคยะสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว

เธอเปิดประตูรถ ก้าวลงไปท่ามกลางสายตาของเพื่อนนักเรียน ไม่มีใครรู้ว่าชายหนุ่มในรถคือใคร ไม่มีใครรู้ว่าเธอมาพร้อมเงาที่พร้อมจะปกป้องด้วยชีวิต และไม่มีใครรู้ว่า…การเข้าเรียนมัธยมปลายครั้งนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหา ความลับและความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้น