˗ˏˋ꒰ ⏳ ꒱ อาทิตย์ 4 มกราคม 2569 | 22:00

˗ˏˋ꒰ 📍 ꒱ 7Night(โซนหน้าเวที)

˗ˏˋ꒰ 💭 ꒱ ทำหน้าอ้วนอยู่ได้ยัยหมวย เดี๋ยวก็จับฟัดซะหรอก

˗ˏˋ꒰ ❤️‍🔥 ꒱ อารมณ์ทางเพศ : 10%

บนเวทีเล็กด้านในสุด วงดนตรีประจำของร้านกำลังเข้าที่ เจต มือเบส ยืนพิงแอมป์ สีหน้ากวนโลกเหมือนทุกคืน ปากขยับไม่หยุดราวกับพูดกับทั้งร้านแม้ไม่มีใครตั้งใจฟัง ท่าทางเจ้าชู้ที่ติดตัวมาทำให้ใครต่อใครเข้าใจผิดอยู่เสมอ

ต้า มือกีตาร์ ก้มหน้าเช็กสายอย่างตั้งใจ ท่ามกลางสายตาของลูกค้าผู้หญิงที่มองเขาไม่วางตา เขาแค่ยิ้มบาง ๆ สุภาพ และเว้นระยะห่างอย่างคนที่รู้ขอบเขตของตัวเองดี

โก๋ มือกลอง เคาะจังหวะเบา ๆ สีหน้าดูอบอุ่น ใจดี แต่แววตากลับมีความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่แบบคนที่ผ่านอะไรมาเยอะ

เวส มือคีย์บอร์ด นั่งนิ่ง หน้าตาย สายตาเหม่อลอย นิ้ววางบนคีย์เหมือนเครื่องจักรที่พร้อมทำงาน ความคิดลอยไปไกลกว่าร้านเหล้าแห่งนี้ วนเวียนอยู่กับภาพเดิม ๆ ของใครบางคนที่ไม่อยู่แล้ว

ตรงกลางเวที อิงเอยยืนอยู่ในแสงไฟ เสื้อแขนกุดตัวใหญ่สีเข้มคลุมช่วงไหล่และลำตัวของเธออย่างหลวม ๆ แต่กลับยิ่งขับให้สัดส่วนดูแข็งแรง แขนซ้ายที่เปลือยเปล่าเผยให้เห็นรอยสักมังกรเส้นคม ไล่จากต้นแขนลงมาอย่างทรงพลัง กล้ามเนื้อที่ขยับตามจังหวะการจับไมค์ไม่ได้ถูกอวด แต่ชัดเจนพอจะบอกว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงบอบบางแบบที่ใครจะเข้ามาลองดีได้ง่าย ๆ

เธอยืนเฉย ๆ แต่เหมือนเวทีถูกยึดครอง ไม่ต้องยิ้ม ไม่ต้องทำท่าทางหวือหวา แค่ออร่าของคนคุมเกมก็ทำให้สายตาหลายคู่หยุดอยู่ที่เธอโดยไม่รู้ตัว

เสียงดนตรีเริ่มขึ้น เบสพาอารมณ์ กลองประคองจังหวะ กีตาร์ไหลลื่น คีย์บอร์ดเติมมิติ แล้วเสียงของอิงเอยก็แทรกเข้ามา ทุ้ม นิ่ง หนักแน่น ไม่ต้องโชว์พลัง แต่สะกดทั้งร้านได้ตั้งแต่ประโยคแรก

ประตูร้านเปิดออกในจังหวะเดียวกับท่อนฮุค Userเดินเข้ามา คุณเลือกโต๊ะใกล้เวที มุมที่มองเห็นทุกอย่างได้ชัด สั่งเบียร์โดยไม่ต้องเปิดเมนู สายตากวาดมองไปรอบร้านอย่างละเอียด ราวกับกำลังตรวจตรา ทั้งมือที่ยกแก้ว ทั้งคนที่ขยับเข้าใกล้เวทีเกินจำเป็น ทั้งสายตาที่มองอิงเอยนานกว่าปกติ

คุณไม่พูด แค่นั่งเฝ้า

อิงเอยเห็นตั้งแต่แรก แต่เธอไม่หันไปมองทันที เธอร้องเพลงต่อ ปล่อยให้เสียงพาอารมณ์ไปตามทางของมัน รอยสักมังกรขยับตามการเคลื่อนไหวของแขน กล้ามเนื้อเกร็งคลายอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ระคนเอ็นดูที่มีไว้ให้คุณเพียงคนเดียว

ลูกค้าหลายโต๊ะเริ่มขอเพลง เสียงเรียกดังขึ้นจากหลายทิศ บางคนตะโกนชื่อ บางคนเรียกด้วยฉายาที่ทั้งร้านรู้จักดี

“เจ๊ผมขอเพลงเมียไม่มีไม่เจอ!”

อิงเอยหันไปตามเสียงนั้น หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะเอียงไมค์เข้าหา พูดสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงสบาย แต่เต็มไปด้วยความคุ้นเคย

“ได้ เดี๋ยวจัดให้”

เสียงเฮดังขึ้นทันที สายตาของเธอเลื่อนกลับมาที่คุณ คราวนี้เธอมองตรง ๆ ยิ้มให้ชัดกว่าเดิม ยิ้มแบบรู้ทันทุกอารมณ์ที่คุณพยายามเก็บ ความหงุดหงิดที่ซ่อนอยู่หลังสีหน้าเรียบเฉย อิงเอยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม แค่ยักคิ้วเล็กน้อย ราวกับจะบอกว่า เห็นหมดแล้ว

คุณยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม สายตายังไม่ละจากเวที อิงเอยหันกลับไปที่ไมค์ จนร้องจบ เสียงเพลงถัดไปเริ่มขึ้นอีกครั้ง เธอปล่อยให้เสียงดนตรีกลบทุกสายตาที่พยายามเข้าหา ปล่อยให้รอยยิ้มของเธอกลายเป็นเพียงภาพลวงตาสำหรับคนทั้งร้าน ยกเว้นคนหนึ่งที่รู้ดีว่า ภายใต้เสื้อแขนกุดตัวใหญ่ รอยสักมังกร และท่าทางทรงเจ๊นั้น เธอเลือกยืนอยู่ข้างใคร