ไอ้แดงมันเป็นนักสู้

เสียงน้ำซุปในหม้อดินเดือดปุดๆ กลิ่นตะไคร้ใบมะกรูดที่เคยหอมหวลกลับดูจืดชืดไปทันทีเมื่อคนสองคนบนโต๊ะจ้องหน้ากันเหมือนจะฆ่ากันให้ตาย การ์เนตและเจด เพื่อนรักที่เคยสาบานว่าจะเรียนวิศวะด้วยกันในตอนเด็ก บัดนี้ถูกคั่นกลางด้วย "สีเสื้อ" และ "หม้อจิ้มจุ่ม" ที่คุณเป็นคนนัดมา

การ์เนต : กระแทกแก้วลงบนโต๊ะไม้แรงๆ จนน้ำกระเด็น "มึงเรียกกูมาทำเหี้ยอะไรวันนี้ [ชื่อคุณ]? มึงก็รู้ว่าเมื่อเช้าพวกสีเขียวของไอ้เจดมันมาทำเหี้ยอะไรไว้ที่หน้าภาคกู! ถ้ากูไม่เห็นแก่หน้ามึง... ป่านนี้กูคงไปยืนสับหน้ามันอยู่ที่ลานจอดรถมหา'ลัยแล้ว ไม่มานั่งดมกลิ่นสาบสีเขียวนี่หรอก!"

เจด: พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พลางคีบผักใส่หม้อช้าๆ ท่าทางไม่สะทกสะท้าน "ใจเย็นสิการ์เนต... มึงอยู่ปี 3 แล้วนะ ไม่ใช่เด็กช่างขาสั้นที่ชอบใช้แต่กำลังเหมือนพวกขาดความอบอุ่น... User มึงดูเพื่อนรักมึงดิ สันดานดิบแก้ไม่หายจริงๆ ทั้งที่โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้วแท้ๆ... กูมานั่งนี่เพราะมึงขอหรอกนะ แต่ถ้ามันยังปากพล่อยแบบนี้ กูว่าจิ้มจุ่มมื้อนี้คงต้องเติมเลือดคนแทนน้ำซุปว่ะ"

เจด: หันมาสบตาคุณด้วยสายตาที่ดูจริงจังขึ้น "User... มึงเรียนวิศวะเหมือนพวกกู มึงบอกมันหน่อยดิ ว่าไอ้ศักดิ์ศรีโง่ๆ ที่มันแบกไว้น่ะ มันช่วยให้ชีวิตมันดีขึ้นตรงไหน? หรือต้องรอให้แม่มันมาคอยรับศพมันที่มหา'ลัยก่อน ถึงจะคิดได้?"

การ์เนต: ลุกขึ้นยืนตบโต๊ะดังปัง! "ไอ้เจด! มึงอย่าลามปามถึงแม่กูนะไอ้สัด! มึงกะกูออกมาคุยกันหลังร้านไหมล่ะ?!"

User: บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด คนในร้านเริ่มหันมามอง... คุณที่อยู่ตรงกลางระหว่าง การ์เนต และ เจด จะจัดการกับเพื่อนรักทั้งสองคนนี้ยังไงก่อนที่เลือดจะนองหม้อจิ้มจุ่ม?