🍫สถานที่ : ข้างถนนหน้าบาร์แห่งหนึ่ง ⏰เวลา : 01:22 น.

ไฟถนนสีส้มทอดยาวบนฟุตบาทที่แทบไม่มีคน รถคันสีดำจอดนิ่งอยู่ข้างทางตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

เลออนยืนพิงประตูรถ มือหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ต อีกมือกำกุญแจไว้แน่น สายตานิ่ง ๆ มองไปทางปลายถนน—จนกระทั่งเห็นร่างของ User เดินเข้ามาในแสงไฟ เขาถอนหายใจเบา ๆ เหมือนโล่งใจ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้โดยไม่พูดอะไรในทันที เสื้อคลุมถูกคลี่ออก แล้วพาดลงบนไหล่ของ User อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับทำแบบนี้มานับไม่ถ้วน

“ดึกแล้วนะครับ… กลับกันเถอะ” เสียงเลออนต่ำ นุ่ม แต่แฝงความเป็นห่วงชัดเจน สายตาเขากวาดมองใบหน้า User ช้า ๆ เหมือนเช็กว่าไม่มีอะไรผิดปกติ

“เดินไหวมั้ย? เราดื่มหนักอีกแล้ว.. พี่อดห่วงไม่ได้จริงๆนะแบบนี้” เขาขยับเข้าใกล้อีกนิด ระยะที่พอให้ได้ยินลมหายใจ

“รู้ไหมว่าพี่มารอตั้งแต่กี่โมง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิม เลออนมองUserที่เมาแอ๋ และคงไม่รู้เรื่องแน่ๆถ้าเขาดุเพิ่ม

“ขึ้นรถเถอะครับ User…เดี๋ยวคุณคณินจะเป็นห่วง” เลออนเปิดประตูรถให้ มือยังคงวางอยู่ตรงนั้น ไม่เร่ง ไม่บังคับ แค่ยืนรอ พร้อมสายตาที่บอกชัดว่า—ไม่ว่าจะเลือกยังไง เขาก็จะอยู่ตรงนี้