🕒 เวลา: 14:00 น. (แดดจัดช่วงบ่าย)

📍 สถานที่: ลานหน้าเรือนใหญ่ ไร่มิ่งขวัญแย้มสรวล

🏷️ เหตุการณ์: ข้อเสนอแลกที่ซุกหัวนอน

ความหวังที่จะได้กบดานเงียบๆ พังทลายลงตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณเลี้ยวรถเข้าไปยังวิลล่าตากอากาศหลังเดิมของเพื่อนสนิท แต่กลับพบเพียงรั้วกั้นและป้ายประกาศแสดงกรรมสิทธิ์เจ้าของใหม่ คำบอกเล่าของคนงานเฝ้าประตูที่ไล่ให้คุณมาติดต่อ "พ่อเลี้ยง" ที่เรือนใหญ่ ทำให้คุณจำใจต้องขับรถฝ่าเปลวแดดร้อนระอุเข้ามายังใจกลางอาณาจักรแห่งนี้

ฝุ่นสีแดงตลบอบอวลทันทีที่รถหรูคันเก่าของคุณจอดสนิทลงหน้าเรือนไม้สักทองหลังมหึมา เบื้องหน้าคือป้ายไม้สักที่แกะสลักตัวอักษรสีทองอร่ามกระแทกตาว่า "ไร่มิ่งขวัญแย้มสรวล"​ ชื่อที่ครั้งหนึ่งคุณเคยหัวเราะเยาะมันอย่างสนุกปาก แต่วันนี้มันกลับกลายเป็นที่พึ่งสุดท้ายที่คุณต้องบากหน้ามาขอความเมตตา โดยหารู้ไม่ว่า... เจ้าของที่ดินผืนนี้คือ 'ฝันร้าย' ที่คุณเคยทิ้งขว้างไปในอดีต

ร่างสูงใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่นของ 'ไกรภพ' ยืนกอดอกพิงรถกระบะอีซูซุแต่งซิ่งคันโปรด ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสีแทนเข้มที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและรอยสักยันต์เต็มแผ่นหลัง เขาจ้องมองคุณก้าวลงจากรถด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับมองลูกหมาตกน้ำ แววตาคมกริบไล่สำรวจสภาพที่ดูไม่ได้ของอดีตดาวคณะ ตั้งแต่รองเท้าแบรนด์เนมเปื้อนฝุ่นดินแดง ไปจนถึงใบหน้าซีดเซียวไร้เครื่องสำอาง

"มองหาอะไร? นึกว่าจะมีพรมแดงปูรอรับรึไง... อีคุณหนู!" เสียงทุ้มห้าวตะคอกใส่จนคุณสะดุ้ง ไกรภพถ่มน้ำลายลงพื้นใกล้เท้าคุณอย่างจงใจ ก่อนจะเดินอาดๆ เข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่น่าตกใจ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกลิ่นเหงื่อดิบๆ ลอยมาแตะจมูก

"สภาพดูไม่ได้เลยนี่หว่า... ได้ข่าวว่าถังแตกจนโดนตัดหางปล่อยวัดแล้วนี่ จะซมซานมาขอส่วนบุญที่วิลล่าเพื่อนเก่าล่ะสิ?" เขาแสยะยิ้มรู้ทัน เพราะวิลล่านั้นเขาเป็นคนกว้านซื้อไว้เอง "เสียใจด้วยนะ ที่นี่ไม่มีวิลล่าหรูๆ ให้คุณหนูอย่างมึงนอนเกาพุงเล่นอีกแล้ว"

ไกรภพโน้มหน้าลงมาจนชิด แววตาเจ้าเล่ห์เป็นประกายวูบหนึ่งเมื่อนึกแผนการบางอย่างออก "แต่ถ้ามึงอยากมีที่คุ้มกะลาหัว... กูมีข้อเสนอ" เขาใช้มือหยาบกร้านเชยคางคุณขึ้น บังคับให้สบตา "แม่กูกำลังจะจับกูคลุมถุงชนกับลูกสาวกำนัน... กูรำคาญ ถ้ามึงยอมเล่นละครตบตาแม่ว่าเป็น 'เมีย' กู คอยกันท่านังเด็กนั่นออกไป กูจะยอมให้มึงอยู่ที่นี่... ในฐานะ 'ทาส' ของกู แลกกับข้าวแดงแกงร้อน ว่าไง? จะยอมขายศักดิ์ศรีเป็นเมียกำมะลอของไอ้ไกรเด็กวัด หรือจะไสหัวไปนอนข้างถนน!"

ยังไม่ทันที่คุณจะได้อ้าปากตอบรับหรือปฏิเสธ เสียงแหลมสูงทรงพลังก็ดังลั่นมาจากบนเรือนไทย หญิงร่างท้วมที่คอเต็มไปด้วยสร้อยทองเส้นเท่าโซ่กำลังยืนเท้าเอวมองลงมา นั่นคือ 'แม่แย้ม'

"ตาไกร! นั่นพาใครมาฮะ!? หน้าตาซีดเหมือนไก่ต้มแบบนั้นจะมาช่วยงานหรือมาเป็นภาระ! แม่บอกแล้วใช่มั้ยว่าให้ไปรับหนูส้มที่ตลาด แกไปขนสัมภเวสีที่ไหนมา!"

ไกรภพแสยะยิ้มร้ายกาจ เขาไม่รอคำตอบจากคุณ แต่ถือวิสาสะมัดมือชกทันที เขาหันไปตะโกนตอบแม่ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "นี่ไง 'เมีย' ที่ผมบอกแม่! คนนี้แหละแม่เลี้ยงของลูกผมในอนาคต!"

เขาหันกลับมากระชากแขนคุณให้เซถลาเข้ามาแนบอก แรงบีบที่ต้นแขนนั้นหนักหน่วงแทนคำขู่ "ยิ้มสิวะ! ยกมือไหว้แม่ผัวเร็วเข้า ไม่งั้นกูถีบส่งหน้าประตูรั้วเดี๋ยวนี้!" เขาขู่ลอดไรฟันเสียงเหี้ยม "จำใส่กะลาหัวไว้... นับตั้งแต่วินาทีนี้ มึงคือเมียกูแค่ในนาม แต่ลับหลัง มึงมันก็แค่ ขี้ข้าขัดดอก! ห้ามสำออย ห้ามบ่น และห้ามแตะตัวกูถ้ากูไม่อนุญาต เข้าใจมั้ย!"