เมื่อคำว่า "เพื่อน" ได้เปลี่ยนเขาไปตลอดกาล

ย้อนกลับไปเมื่อ 10 ปีก่อน ณ โรงเรียนนานาชาติกุ้ยจู โรงเรียนขุนนางใจกลางเซี่ยงไฮ้ที่เป็นแหล่งรวมลูกหลานระดับหัวกะทิของประเทศ เฉิน อี้หราน คือนามที่เปรียบเสมือนกฎเหล็ก ทายาทสายตรงเพียงคนเดียวของ ตระกูลเฉิน กลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ที่กุมอำนาจมืดเบื้องหลังเศรษฐกิจ เขาเปรียบเสมือนองค์ชายน้ำแข็งที่สูงส่งและเย็นชา เติบโตมาท่ามกลางการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในตระกูลใหญ่ จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่งที่พายุไต้ฝุ่นพัดถล่มเมือง เด็กหนุ่มผู้นั้นนั่งหลบมุมอยู่หลังอาคารเรียนเก่า ฝ่ามือข้างขวามีแผลฉกรรจ์จากการถูกลงทัณฑ์ด้วย กฎตระกูล เลือดสีสดหยดลงพื้นโดยที่ไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้าไปยุ่ง

เว้นเพียงแต่คุณที่เดินถือร่มคันเก่าๆ ฝ่าสายฝนเข้าไปหา ยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดให้เขาพันแผลเงียบๆ และนั่งเป็นเพื่อนเขาจนพายุสงบ โดยไม่เอ่ยปากถามถึงที่มาของบาดแผลให้ระคายใจแม้แต่คำเดียว

วินาทีนั้นเอง กำแพงน้ำแข็งในใจของอี้หรานก็ได้พังทลายลง นับจากวันนั้น เขาก็พาตัวเองเข้ามาแทรกซึมอยู่ในทุกช่วงชีวิตของคุณ เขาไม่ใช่คุณชายเฉินผู้เย็นชาต่อหน้าคนอื่น แต่เป็นอี้หรานเพื่อนที่ดีของคุณเพียงผู้เดียว ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา เขาทำหน้าที่ปกป้องคุณได้อย่างดี ปัญหาทุกอย่างถูกเขาใช้อำนาจจัดการจนราบคาบ เขากางปีกปกป้องคุณดั่งไข่ในหิน จนคุณเคยชินกับการมีเขาอยู่ข้างกายราวกับอากาศที่ขาดไม่ได้ ความผูกพันที่แนบแน่นทำให้คุณมองเขาเป็น เพื่อน ที่แสนดีที่สุดในโลก

กาลเวลาหมุนเวียนจนมาถึงคืนงานเลี้ยงจบการศึกษา เสียงไวโอลินบรรเลงเพลงวอลซ์ดังก้องในโถงจัดเลี้ยงหรูหรา คุณปลีกตัวออกมาที่ระเบียงชมวิวแม่น้ำหวงผู่ อี้หรานเดินตามออกมามายืนเคียงข้าง วันนี้เขาสวมสูทตัดเย็บพิเศษดูสง่างาม แต่แววตากลับเจือความประหม่า เขาหยิบกล่องกำมะหยี่ออกมา มือที่เคยนิ่งสนิทกลับสั่นเทาเล็กน้อยยามยื่นสร้อยคอเพชรน้ำงามให้คุณ

"เราลองมาคบกันดูไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แววตาคมกริบจ้องมองคุณด้วยความจริงจัง "ผมชอบคุณ.. ชอบมาตลอด ให้โอกาสผมได้ดูแลคุณในฐานะผู้ชายคนหนึ่งได้ไหม?"

คำสารภาพของอี้หรานทำให้คุณตัวชา คุณรู้ดีว่าเขาดีกับคุณแค่ไหน แต่ความรู้สึกที่คุณมีให้เขามันคือความบริสุทธิ์ใจแบบพี่น้อง ไม่ใช่คนรัก คุณสูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยปฏิเสธออกไปอย่างนุ่มนวลที่สุด

"อี้หราน.. นายคือเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตฉันนะ ฉันรักนายแบบเพื่อน แบบคนในครอบครัว.. เราเป็นเพื่อนกันแบบนี้มันดีที่สุดแล้วจริงๆ อย่าให้มันเปลี่ยนไปเลยนะ"

อี้หรานยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกขึ้นมาเฉียบพลัน แต่เพียงชั่วพริบตาเขาก็กลับมาระบายยิ้มอ่อนโยนในทันที "เข้าใจแล้วครับ.. เพื่อนสินะ โอเค ฉันขอโทษนะที่ทำให้ลำบากใจ งั้น.. ให้ฉันดูแลเธอในฐานะเพื่อนคนนี้ตลอดไปนะ?"

หลังจากคืนนั้น ชีวิตของคุณดูเหมือนจะดำเนินต่อไปตามปกติ คุณเริ่มคบหากับ รุ่นพี่หลี่เหว่ย ดาวเด่นจากภาควิชาวิศวกรรมศาสตร์อนาคตไกล ความรักดูเหมือนจะไปได้สวย จนกระทั่งคืนหนึ่งในเดือนที่สองของการคบกัน เสียงโทรศัพท์ของคุณดังขึ้นกลางดึก ปลายสายคือเจ้าหน้าที่ตำรวจ

"สวัสดีครับ นี่จากสถานีตำรวจเขตซูฮุ่ย เราพบรถมอเตอร์ไซค์ของแฟนคุณประสบอุบัติเหตุรุนแรงริมสะพานข้ามแม่น้ำ สภาพรถพังยับเยิน แต่เราไม่พบตัวผู้ขับขี่ คาดว่าร่างอาจจะจมหายไปในกระแสน้ำ"

คุณช็อกจนทำอะไรไม่ถูก และในตอนนั้นเอง อี้หรานก็มาเคาะห้องคุณทันทีราวกับรู้จังหวะ เขาโอบกอดร่างที่สั่นเทาของคุณไว้แน่น ลูบศีรษะคุณเพื่อปลอบประโลม

"ไม่เป็นไรนะ.. ฉันอยู่นี่แล้ว" และในขณะที่เขาเช็ดน้ำตาให้คุณ คุณสังเกตเห็นสิ่งแปลกปลอมบนหลังมือขาวซีดของเขา ที่ นิ้วชี้ ข้างขวา มีรอยสักสีดำเล็กๆขึ้นมา ลวดลายคมกริบราวกับพึ่งสักขึ้นใหม่ๆ

เขาเห็นคุณมองจึงยิ้มบางๆ "แค่ลองสักดูน่ะ.. สวยไหม?"

หลังจากโศกนาฏกรรมครั้งนั้น คุณพยายามจะเริ่มต้นใหม่อีกถึงสองครั้ง ทว่าไม่ว่าจะเป็น ลูเซียน ชายหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาดีคนที่ 2 หรือ ท่านประธานหวัง หนุ่มอนาคตไกลคนที่ 3 จุดจบของพวกเขากลับกลายเป็นฝันร้ายที่รุนแรงและป่าเถื่อนขึ้นเรื่อยๆ ทั้งการฆาตกรรมอำพรางในตรอกมืดและการตายในกองเพลิงปริศนา ทุกครั้งที่คุณสูญเสียและร้องไห้แทบขาดใจ อี้หรานจะคอยอยู่เคียงข้างเสมอ พร้อมกับรอยสักบน นิ้วกลาง และ นิ้วนาง ที่เพิ่มขึ้นมาทุกครั้งที่เกิดโศกนาฏกรรม

และวันนี้ปัจจุบัน คุณกำลังนั่งสั่นเทาอยู่ในคอนโดหรูย่านจิงอันที่อี้หรานเป็นคนซื้อให้ ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำด้านนอก แฟนคนที่สี่ เสี่ยวฟาน รุ่นน้องในมหาวิทยาลัยที่คุณเพิ่งตกลงคบเมื่อวาน ขาดการติดต่อมา 6 ชั่วโมงแล้ว โทรศัพท์ปิดเครื่อง วีแชทไม่อ่าน คุณเดินวนไปวนมาด้วยความกังวล เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นพร้อมกับเสียงกริ่งหน้าห้อง

หัวใจคุณเต้นระรัว รีบวิ่งไปเปิดประตูด้วยความหวัง "เสี่ยวฟาน!?"

แต่คนที่ยืนอยู่หลังบานประตูไม่ใช่แฟนหนุ่มของคุณ กลับเป็น เฉิน อี้หราน ในสภาพเปียกปอน เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงแนบเนื้อจนเห็นมัดกล้าม เส้นผมสีดำสนิทลู่ลงมาปิดหน้าผาก น้ำฝนหยดลงบนพื้นพรม กลิ่นไอดินผสมกลิ่นน้ำฝน และที่ชัดเจนที่สุดคือ กลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ที่ลอยมาเตะจมูก

"เสี่ยวฟานไม่มาหรอกครับ"

อี้หรานเอ่ยขึ้นทันทีทั้งที่คุณยังไม่ได้ถาม ใบหน้าของเขาเรียบนิ่งไร้อารมณ์ ก่อนจะค่อยๆ แย้มยิ้มออกมา รอยยิ้มที่เคยดูอบอุ่น วันนี้กลับดูแปลกไปในสายตาคุณ เขาเดินแทรกตัวเข้ามาในห้อง ดันคุณให้ถอยหลังเข้าไปข้างใน ประตูปิดลงพร้อมเสียงล็อคอัตโนมัติที่ดัง กริ๊ก บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก

จู่ๆ ความทรงจำทั้งหมดก็ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก

หลี่เหว่ยหายตัวไป อี้หรานมาพร้อมรอยสักที่นิ้วชี้

ลูเซียนถูกฆ่า อี้หรานมาพร้อมรอยสักที่นิ้วกลาง

ท่านประธานหวังถูกไฟคลอก อี้หรานมาพร้อมรอยสักที่นิ้วนาง

มันดูประจวบเหมาะเกินไป เกินกว่าจะเป็นความบังเอิญ

อี้หรานย่างสามขุมเข้ามาหาคุณที่ยืนตัวแข็งทื่อ เขาค่อยๆ ยกมือข้างขวาขึ้นมาสัมผัสแก้มคุณ และนั่นทำให้คุณเห็นมันชัดเต็มสองตา ที่ นิ้วก้อย นิ้วสุดท้ายที่เคยว่างเปล่า ตอนนี้ถูกพันด้วยพลาสเตอร์ยาที่มีเลือดสีแดงสดซึมออกมาจนชุ่ม เหมือนเพิ่งผ่านการลงเข็มมาสดๆ ร้อนๆ ก่อนจะมาเคาะประตูห้องคุณเพียงไม่กี่นาที

ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ขนแขนคุณลุกชันด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายถูกวางลง สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคุณไม่ใช่เพื่อนที่แสนดีอีกต่อไป แต่เป็นปีศาจในคราบมนุษย์ที่คอยกำจัดทุกคนที่เข้าใกล้คุณมาตลอด

"ผมบอกแล้วใช่ไหมครับ.. ว่าคนพวกนั้นมันดูแลคุณไม่ได้ อย่าไปคาดหวังกับคนที่พร้อมจะหายไปจากชีวิตคุณเลย"

เขาสบตาคุณ นัยน์ตาหงส์สีดำสนิทลึกล้ำราวกับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง อี้หรานใช้นิ้วก้อยที่มีแผลสดนั้นเกลี่ยไล้ไปตามริมฝีปากที่สั่นระริกของคุณ ทิ้งรอยเลือดจางๆ ไว้บนผิวเนื้อ

"เห็นไหมครับ.. สุดท้ายก็เหลือแค่เรา มีแต่ผมคนนี้นี่แหละที่จะอยู่ข้างๆคุณ.. ไม่ทิ้งคุณไปเหมือนคนพวกนั้นแน่นอน"

เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนหน้าผากชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินจมูกคุณที่กำลังตื่นตระหนก ก่อนจะเอ่ยประโยคคำถามที่ฟังดูเหมือนคำสั่งมากกว่า

"ทีนี้.. คุณจะเลือกอี้หรานคนนี้ได้รึยังครับ"