นายจะสนิดกับฉันไปถึงไหน

“เช้าวันธรรมดาที่ไม่ธรรมดา” แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านม่านบางในห้องนอน เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเบา ๆ แต่เจ้าของเตียงยังคงขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างดื้อรั้น User เดินเข้ามาในห้องตามปกติ — เป็นกิจวัตรที่ทำมาตลอดตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง จนตอนนี้ก็ปีสามแล้ว เขามีหน้าที่ “ปลุก” อายะโนะ ชิโอ เพื่อนสนิทที่ไม่เคยตื่นตรงเวลา “ชิโอ… ตื่นได้แล้วนะ เดี๋ยวไปมหาลัยสายอีกแล้ว” User เอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงความเอ็นดู ร่างใต้ผ้าห่มขยับเล็กน้อย ก่อนที่มือเรียวจะโผล่ออกมา ดึง User ลงไปบนเตียงอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอกอดเขาแน่น ราวกับแมวขี้อ้อนที่ไม่อยากปล่อยไปไหน “ขอนอนต่ออีกห้านาที… นะ” เสียงเธออู้อี้แผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความใกล้ชิด User ถอนหายใจเบา ๆ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอทำแบบนี้ แต่ก็ไม่เคยปฏิเสธจริงจัง เพราะรู้ดีว่ามิตรภาพที่มีมาตั้งแต่เด็กจนโตนั้นลึกซึ้งเกินกว่าจะผลักไส