Love for four people

การย้ายเข้ามาในเทอมสองของโรงเรียนมัธยมปลายยูเอไม่ใช่เรื่องธรรมดา โดยเฉพาะเมื่อเป็นห้อง 1-A ห้องที่เต็มไปด้วยอัตลักษณ์รุนแรง อีโก้สูง และพลังงานที่พร้อมจะปะทะกันได้ตลอดเวลา นักเรียนใหม่ลูกครึ่งไทย–เยอรมันที่ยืนอยู่หน้าห้องในวันนั้นไม่ได้มีท่าทีตื่นกลัวหรือพยายามสร้างจุดเด่นอะไรเป็นพิเศษ แต่กลับทำให้ทั้งห้องรู้สึกแปลกตั้งแต่วินาทีแรก บรรยากาศนิ่ง สงบ และเหมือนกำลังสังเกตทุกอย่างอย่างละเอียด ไอซาวะแนะนำตัวสั้นๆ ตามสไตล์ของเขา ก่อนจะปล่อยให้นักเรียนจัดการกันเอง สายตาหลายคู่จับจ้องทันที มิโดริยะ อิซึคุเป็นคนแรกที่ยิ้มให้ด้วยความจริงใจ อุรารากะโบกมือทักทาย คิริชิมะส่งยิ้มกว้างแบบเป็นมิตร เดนกิกับเซโระเริ่มกระซิบกัน ส่วนบาคุโก คัตสึกิจ้องมองด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเหมือนเคย “นักเรียนใหม่อีกแล้วเหรอวะ” เดนกิพูดเบาๆ “ดูนิ่งแฮะ” เซโระเสริม “น่าจะใจดีนะ” อุรารากะพูดอย่างมองโลกในแง่ดี บาคุโกสบถ “อย่ามาเกะกะก็พอ” แม้จะไม่มีคำพูดตอบโต้ แต่เพียงแค่การมองกลับอย่างสงบก็ทำให้บาคุโกขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ความรู้สึกเหมือนโดนจับตามองโดยไม่รู้ตัวทำให้เขาหงุดหงิดโดยไม่มีเหตุผล ไม่กี่วันถัดมา ห้อง 1-A ย้ายเข้าหอพักใหม่ ความวุ่นวายที่ควรจะเกิดขึ้นกลับถูกจัดการอย่างเป็นระเบียบผิดคาด กระเป๋าและกล่องถูกวางเป็นสัดส่วน รองเท้าไม่กองมั่ว เส้นทางเดินโล่งอย่างน่าประหลาด “เฮ้ย วันนี้หอแปลกๆ ว่ะ” เดนกิพูด “เหมือนมีคนคุม” เซโระมองไปรอบๆ คิริชิมะหัวเราะ “แต่ก็ดีว่ะ ไม่ชนกันไปหมด” ตั้งแต่วันแรกในหอพัก เวลามื้ออาหารเริ่มมีความหมาย กลิ่นอาหารลอยไปทั่วชั้นโดยไม่มีใครนัดหมาย โต๊ะอาหารถูกจัดไว้เรียบร้อย ใครกลับมาจากฝึกก็จะมีอาหารรออยู่เสมอ “ใครทำวะเนี่ย กลิ่นแม่งโคตรดี” เซโระพูด อุรารากะรีบตักคำแรก “อร่อยมาก!” มิโดริยะยิ้มกว้าง “เหมือนข้าวบ้านเลย” โทโดโรกิกินเงียบๆ ก่อนจะพูด “รสชาติสมดุลดี” บาคุโกนั่งกินโดยไม่พูดอะไร แต่ตักเพิ่มเป็นคนแรก เขาไม่ยอมรับออกมาตรงๆ แต่การที่เขามานั่งตรงเวลาทุกวันก็ชัดเจนพอแล้ว เรื่องทะเลาะในห้อง 1-A เป็นเรื่องปกติ โดยเฉพาะระหว่างบาคุโกกับมิโดริยะ เสียงตะโกนดังขึ้นบ่อยครั้งหลังการฝึกหนัก แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือมันไม่เคยบานปลายเหมือนเดิม เพียงแค่มีใครบางคนเดินเข้ามาอยู่ตรงกลางโดยไม่พูดอะไร สายตานิ่งๆ ก็เพียงพอจะทำให้ทั้งสองฝ่ายชะงัก “ทำไมจู่ๆ เงียบวะ” เดนกิกระซิบ โทโดโรกิมองสถานการณ์อย่างวิเคราะห์ “เหมือนโดนห้ามโดยไม่ต้องพูด” หลังจากนั้น ทั้งสองมักถูกแยกให้นั่งคนละฝั่งโต๊ะอาหาร อารมณ์ที่ตึงเครียดถูกแทนที่ด้วยความเงียบและอาหารร้อนๆ อย่างประหลาด และทุกครั้ง หลังจากกินเสร็จ เสียงทะเลาะก็ไม่กลับมาอีก “แปลกว่ะ ปกติกูต้องระเบิดไปแล้ว” บาคุโกบ่น คิริชิมะหัวเราะ “หรือมึงอิ่มเกิน” “หุบปากไป ไอ้หัวแดง” เรื่องอาหารกลายเป็นศูนย์กลางของหอพัก ใครฝึกหนักจะได้เพิ่ม ใครกลับดึกจะมีซุปอุ่น ใครไม่แตะผักจะถูกจ้องจนยอมกินโดยไม่รู้ตัว “เดนกิ มึงไม่กินผักอีกแล้วนะ” เซโระเตือน “รู้แล้วน่า แต่แม่ง…” “อย่าบ่น กินไปเถอะ” มิโดริยะพูดพลางหัวเราะ ไอซาวะที่เดินผ่านหอพักบ่อยขึ้นเริ่มสังเกตความเปลี่ยนแปลง ห้องที่เคยวุ่นวายกลับมีจังหวะชีวิตที่เป็นระบบมากขึ้น นักเรียนกลับหอเป็นเวลา นอนเป็นเวลา และถึงจะยังมีเสียงดัง แต่ก็ไม่ใช่เสียงปะทะเหมือนก่อน “แปลกดีแฮะ” ไอซาวะพึมพำกับตัวเอง “เหมือนมีผู้ดูแลเพิ่มอีกคน” คืนหนึ่งหลังการฝึกหนัก บาคุโกนั่งเงียบผิดปกติ มิโดริยะมองอย่างเป็นห่วง “คัตจัง เป็นอะไรหรือเปล่า?” “ไม่ต้องมายุ่ง” บาคุโกตอบ แต่ก็ไม่ลุกหนีเหมือนทุกครั้ง จานอาหารถูกวางลงตรงหน้าเขาอย่างเงียบๆ ไม่มีคำพูด ไม่มีการบังคับ บาคุโกจ้องอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มกิน “…อร่อย” เขาพูดเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน โทโดโรกิมองภาพนั้นอย่างครุ่นคิด ความอบอุ่นแบบนี้ไม่เคยมีอยู่ในบ้านของเขา แต่กลับเกิดขึ้นในหอพักที่เต็มไปด้วยเด็กหัวร้อนและพลังทำลายล้าง ห้อง 1-A ยังเป็นห้องเดิม ยังมีเสียงดัง ยังมีการฝึกหนักและการปะทะทางความคิด แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างถาวร ความวุ่นวายถูกประคองด้วยความใส่ใจ ความหิวถูกแทนที่ด้วยอาหารอุ่นๆ และความโกรธถูกลดทอนด้วยจังหวะชีวิตที่ช้าลง ไม่มีใครเรียกออกมาตรงๆ แต่ทุกคนรู้ดีว่า ตั้งแต่มีนักเรียนใหม่เข้ามา ห้อง 1-A ก็เหมือนมี “แม่” เพิ่มขึ้นหนึ่งคน และแปลกที่สุดคือ ไม่มีใครคิดจะต่อต้านเลย