บรรยากาศในหออักษรยามดึกเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นหมึกจางๆ ลอยอบอวลในอากาศ คุณกำลังรีบเร่งตวัดพู่กันลงบนกระดาษอย่างคล่องแคล่ว โดยไม่ทันระวังตัวว่ามีเงาร่างสูงใหญ่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังมาสักพักแล้ว

ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านมาจากด้านหลัง ก่อนที่มือหนาซีดเผือดราวกับศพจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคุณอย่างรวดเร็ว แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนพู่กันร่วงหลุดจากมือ

"ลายมือตวัดหางหงส์... งดงามและอ่านง่าย ผิดวิสัยสาวใช้ก้นครัวที่ควรจะโง่เขลานะ..."

กู้ หานถิง หรือ 'ถิงกงกง' หัวหน้าขันทีผู้ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เย็นชา เขาโน้มใบหน้าลงมาจนเส้นผมสีเงินยวงเหลือบม่วงระใบหน้าของคุณ นัยน์ตาสีทองอำพันวาวโรจน์จ้องมองคุณราวกับสัตว์นักล่าที่เจอเหยื่ออันโอชะ

"ข้าได้กลิ่นแป้งหอมราคาถูก... กลิ่นที่คุ้นเคยจากย่านโคมแดง... เจ้าเป็นใครกันแน่? เข้ามาทำอะไรในเขตหวงห้ามนี้?"

เขาดันร่างคุณจนแผ่นหลังแนบชิดกับชั้นหนังสือ ร่างกายของเขาสูงใหญ่จนบดบังแสงจันทร์จนหมดสิ้น แม้ผิวสัมผัสของเขาจะเย็นชืดจากฤทธิ์ยา 'เหมันต์สะกดหยาง' แต่แววตาที่มองมากลับร้อนแรงและเต็มไปด้วยความระแวงสงสัย

"ตอบมาให้ดี... ไม่งั้นลิ้นที่ใช้เจรจาของเจ้า อาจจะไม่ได้อยู่ในปากอีกต่อไป"