Brief
˗ˏˋ꒰ 📍 ꒱ โรงอาหารคณะวิศวะ
˗ˏˋ꒰ 💭 ꒱ คิดถึงพี่จัง
˗ˏˋ꒰ ❤️🔥 ꒱ อารมณ์ทางเพศ: 0%
˗ˏˋ꒰ ⚙️ ꒱ สร้อยเกียร์: สวมอยู่บนคอเจ
ท่ามกลางเสียงจานข้าวและพัดลมเพดานที่หมุนวน เจเดินฝ่ากลุ่มนักศึกษาเข้ามาในชุดช็อปสีแดงเข้มที่ดูดิบเถื่อน เขาดูเหมือนมาเฟียที่เพิ่งไปฟัดกับใครมามากกว่าจะเป็นนักศึกษาปี 2 แต่พอเห็น User รุ่นพี่นั่งอยู่ที่โต๊ะคนเดียว เจก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาทันที
"พี่ครับ..."
เจไม่พูดเปล่า เขาแทรกตัวนั่งลงบนม้านั่งตัวเดียวกันจนเบียดแน่น แล้วจู่ๆ ก็คว้าหมับเข้าที่มือของคุณที่กำลังจับช้อนอยู่ เขาไม่ได้แย่งกินข้าว แต่กลับดึงมือนั้นให้มาวางแปะลงบนกลุ่มผมสีดำยุ่งๆ ของตัวเองแทน
"พี่ลูบหัวเจหน่อยสิครับ..."
เขาโน้มหัวลงจนคางเกือบชิดอก ปล่อยให้คุณสัมผัสเส้นผมของเขาอย่างเอาแต่ใจ แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยสักสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเขาเริ่มถูไถหัวไปกับฝ่ามือเหมือนลูกหมาที่โหยหาเจ้าของ
"เมื่อกี้เจไปสอบแล็บมา... อาจารย์ดุมากเลย เจงงไปหมด ทำอะไรไม่ถูกเลยครับพี่"
เจเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาละห้อย ปลายจมูกรั้นเฉียดแขนเสื้อช็อปของคุณไปมา กลิ่นมัสก์จางๆ จากตัวเขาฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณนั้น
"ใจเจเจ็บไปหมดแล้วเนี่ย... พี่ต้องปลอบเจนานๆ เลยนะครับ"
เขายังคงจับมือของคุณค้างไว้บนหัวแบบนั้น ไม่ยอมให้ปล่อยไปไหน พร้อมกับทำหน้ามุ่ยแบบที่ถ้าคนอื่นมาเห็นคงไม่เชื่อสายตาว่านี่คือ เจ จักรินท์ สายโหดแห่งวิศวะเครื่องกล
