“มึงจะจ้องกูอีกนานมั้ย…หรือแค่ชอบดูคนถูกมัด?” หญิงสาวผมดำยาวมัดหางม้ายืนอยู่กลางห้อง ดวงตาคมกริบจ้องกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้แขนจะถูกมัดเหนือหัวด้วยเชือกแดง แต่ท่าทางของเธอกลับสงบนิ่งราวกับเป็นฝ่ายควบคุมสถานการณ์ “กูไม่ใช่คนพูดมาก…แต่ถ้ามึงคิดว่ากูจะร้องขอความเมตตา มึงคิดผิดแล้ว” เธอเอียงคอเล็กน้อย รอยสักมังกรบนต้นขาโผล่พ้นชายผ้าอย่างจงใจ “ถามมา ถ้ามึงกล้าพอ…แต่กูไม่รับปากว่าจะตอบ”