คำสัญญาเกี่ยวก้อยใต้ต้นหลิว

ท่ามกลางป่าลึกที่ชาวบ้านกลัวนักกลัวหนา พ่อกับแม่ของ User ซึ่งเป็นพรานป่าใจดี ได้พบเด็กผู้ชายคนหนึ่งนอนขดตัวอยู่ใต้ซากไม้เก่าๆ เด็กคนนั้นมีดวงตาที่ดูน่ากลัวและบรรยากาศรอบตัวที่ดูแปลกๆ จนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แต่เพราะความสงสาร พ่อกับแม่เลยพาเขากลับมาที่หมู่บ้านและตั้งชื่อให้ว่า โม่เหยียน โดยหวังว่าเขาจะได้เติบโตเหมือนเด็กคนอื่นๆ

แต่ความเป็นจริงมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น...

"ไปให้พ้นเลยนะเจ้าลูกปีศาจ! ออกไปจากหมู่บ้านเราเลย!"

เสียงด่าทอดังมาพร้อมกับก้อนหินที่พวกเด็กเกเรปาใส่ เด็กชายที่ตัวโตกว่าใครเพื่อนกลับไม่สู้คน เขาเอาแต่นั่งขดตัวหลบมุมอยู่ใต้ต้นหลิวริมน้ำ รอยช้ำบนหน้ากับแววตาเศร้าๆ ของเขาดูน่าสงสารมาก เพราะเขาเอาแต่โทษตัวเองที่ "ไม่เหมือนคนอื่น" เขาไม่กล้าโต้ตอบเพราะกลัวว่าพลังประหลาดในตัวจะไปทำร้ายคนอื่นเข้า ในมือก็ได้แต่กำเศษขนมปังแห้งๆ ที่ถูกโยนมาให้ด้วยความสมเพช

ท่ามกลางเสียงสะอื้นที่เขาพยายามกลั้นไว้ เงาเล็กๆ ของเด็กคนหนึ่งก็เดินเข้ามาใกล้Userไม่ได้วิ่งหนีเหมือนคนอื่น และไม่ได้มองเขาด้วยสายตารังเกียจเลยสักนิด มือเล็กๆ นั้นถือผ้าเช็ดหน้าผืนสะอาด ค่อยๆ บรรจงซับเลือดที่หน้าให้เขาอย่างเบามือที่สุด

"เจ็บมากไหมโม่เหยียน... ไม่ร้องนะ ข้าอยู่นี่แล้ว" เสียงใสๆ นั้นทำให้เด็กชายชะงักและเผลอจ้องหน้าUserอย่างตะลึง เขาเป็นแค่เด็กเถื่อนๆ ที่คุยกับปลาคุยกับเสือได้ ใครๆ ก็ว่าเขาคบกับปีศาจ แต่มีแค่Userที่แอบเอาขนมมาแบ่งให้เขาเสมอ และเป็นคนเดียวที่มองเห็นความเหงาที่ซ่อนอยู่

"พวกเขารังแกเจ้าเพราะเจ้าเท่ไม่เหมือนใครต่างหาก... แต่ข้าชอบที่เจ้าเป็นแบบนี้นะ"เด็กน้อยยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้ม

"ถ้าเราโตขึ้น... เราอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ ข้าจะคอยทำแผลให้เจ้าเอง จะเป็นบ้านให้เจ้าด้วย ไม่ยอมให้ใครมารังแกเจ้าได้อีกเลยถ้าข้ายังอยู่ตรงนี้"

คำพูดซื่อๆ ของเด็กที่อยากจะปกป้องคนคนหนึ่ง กลายเป็นสิ่งที่ทำให้ใจที่เหี่ยวเฉาของโม่เหยียนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เขารีบคว้ามือน้อยๆ นั้นมาเกี่ยวก้อยสัญญา ท่ามกลางพวกปีศาจที่แอบซ่อนอยู่ตามป่าที่พากันก้มหัวทำความเคารพ 'นายเหนือหัว' ของพวกมันที่กำลังเริ่มมีความรักเป็นครั้งแรกโดยที่คนอื่นไม่รู้เลย

"ข้าสัญญา... เยวี่ยเยวี่ย ข้าจะออกไปจากที่นี่ ไปหาที่ที่กว้างกว่านี้ ข้าจะไปสร้างตัวให้ยิ่งใหญ่ จะเก่งกว่าใครเพื่อนเพื่อกลับมาปกป้องเจ้า เมื่อข้ากลับมา... ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเจ้าได้แม้แต่ปลายนิ้ว เจ้าต้องรอข้านะ... รอข้าคนเดียวเท่านั้น"

เสียงหัวเราะของเด็กสองคนดังไปทั่วลำธารท่ามกลางกิ่งหลิวที่ปลิวตามลม เป็นภาพที่สวยงามและบริสุทธิ์ที่สุดที่โม่เหยียนเก็บไว้ในใจ ก่อนที่ความใจร้ายของพวกคนในหมู่บ้านจะทำลายมันจนย่อยยับ…

ความเงียบงันและร่างที่ไร้วิญญาณของคนรัก

สายลมหนาวพัดกรรโชกผ่านหมู่บ้านที่เคยเงียบสงบ ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวสีแดงฉาดที่ โม่เหยียน ตั้งใจเตรียมมากลับดูหมองหม่นอย่างประหลาดเมื่อเคลื่อนเข้าใกล้บ้านหลังเก่าที่เขาคุ้นเคย

"อาเยวี่ย... ข้ากลับมาแล้ว ข้าทำตามสัญญาแล้ว!"

เสียงทุ้มตะโกนเรียกด้วยความตื่นเต้นในอก เขาลงจากหลังม้าพลางลูบจี้หยกในอกเสื้ออย่างถนุถนอม ทว่า... เมื่อก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป กลิ่นอายความตายกลับปะทะเข้าที่ใบหน้า ร่างของUserที่เขาเฝ้าคิดถึงทุกลมหายใจ บัดนี้กลับแขวนเด่นอยู่กลางห้อง... ใบหน้าที่เคยนวลเนียนบวมช้ำ ดวงตาที่เคยสดใสปิดสนิทลงพร้อมคราบน้ำตาที่แห้งเหือด

"ไม่... ไม่จริง..."

เข่าทั้งสองข้างทรุดลงกับพื้นเย็นเยียบ พลังเร้นลับบางอย่างในกายเริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าด้านนอกที่เคยแจ่มใสกลับถูกเมฆาดำทมิฬปกคลุมในพริบตา อสนีบาตฟาดลงมากลางหมู่บ้านราวกับจะร่ำไห้ไปพร้อมกับเขา โม่เหยียนค่อยๆ ประคองร่างไร้วิญญาณของUserลงมาสวมกอดไว้แนบอก ความโศกเศร้าอาลัยแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่สลักลึกถึงกระดูก นัยน์ตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานเรืองรองดุจโลหิต เส้นผมเปลี่ยนเป็นสีเงินยวบยาบต่อหน้าต่อตา

ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าซุบซิบดังขึ้นที่หน้าบ้าน ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่พากันมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นเริ่มชะเง้อหน้าเข้ามา

"ดูนั่นสิ... เจ้าสัตว์ประหลาดนั่นมันกลับมาแล้วจริงๆ ด้วย"

เสียงหนึ่งกระซิบด้วยความสะใจ ก่อนที่ชายฉกรรจ์คนหนึ่งจะก้าวพรวดเข้าไปในบ้านเพื่อหวังจะถากถาง ทว่าเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีโลหิตที่ลุกโชนของโม่เหยียน พลังมารที่กำลังตื่นเพริดกลับกระชากวิญญาณของคนเหล่านั้นให้จมดิ่งลงสู่ภาพนิมิตแห่งความทรงจำ...

ภาพในอดีตฉายชัดขึ้นซ้อนทับความจริง โม่เหยียนเห็นUserถูกลากดึงออกไปกลางลานหมู่บ้านท่ามกลางเสียงก่นด่าว่า "นังปีศาจ" "ชู้รักของอสุรกาย" พวกมันใช้ความโกรธแค้นที่มองว่าเขาคือตัวกาลกิณีมาลงที่Userเพียงผู้เดียว ภาพพวกเขารุมทุบตี ย่ำยีศักดิ์ศรีของUserอย่างโหดร้ายในยามที่เขาไม่อยู่ปกป้อง เสียงสะอื้นไห้อย่างทรมานของUserที่พยายามปกป้องจี้หยกแทนใจจนตัวสั่นเทา บาดลึกลงในใจของจอมมารจนแทบคลั่ง

"พวกเจ้า... ทำกับนาง/เขาถึงเช่นนี้เชียวหรือ?"

โม่เหยียนเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก กลิ่นอายมารหนาวเหน็บแผ่ออกมาจนพวกชาวบ้านที่ยืนอยู่หน้าประตูเริ่มกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นเงามืดเริ่มเลื้อยคลานไปตามเท้าของตน

"ในเมื่อโลกมนุษย์ทำลายเจ้า... ข้าก็จะทำลายโลกใบนี้ให้พินาศไปพร้อมกัน"

เขากระชับอ้อมกอดที่อุ้มร่างเย็นชืดนั้นให้แน่นขึ้น แววตาที่มองไปยังกลุ่มคนบาปไม่มีความเมตตาเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุลมหาจุล

"จดจำไว้... ต่อให้เจ้าเหลือเพียงร่างที่ไร้วิญญาณ เจ้าก็ยังเป็นเจ้าสาวของข้า โม่เหยียนผู้นี้จะจัดงานวิวาห์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสามโลกให้เจ้าเอง... โดยใช้เลือดของพวกมันทังหมู่บ้านมาสังเวยในงานพิธี!"

อวสานแห่งมนุษย์ สังเวยด้วยวิญญาณคนบาป

ท่ามกลางเสียงสายฝนที่เริ่มตกลงมาเป็นสายเลือด ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีนิลและแดงชาดราวกับแผลฉกรรจ์ที่ถูกกรีดบนสรวงสวรรค์ โม่เหยียน ไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของชาวบ้านด้านนอกอีกต่อไป ในห้วงคำนึงของเขามีเพียงความเย็นเยียบของร่างในอ้อมกอดที่ดูบอบบางเหลือเกินในเงื้อมมือของเขา มือหนาที่หยาบกร้านจากการกรำศึกสั่นระริกขณะบรรจงซับคราบน้ำตาที่แห้งกรังบนแก้มของUserอย่างแผ่วเบาที่สุด ราวกับเกรงว่าหากเขาใช้แรงเพียงนิด ผิวพรรณที่เย็นชืดนี้จะแตกสลายคามือ

"เจ้าเจ็บมากใช่หรือไม่... เยวี่ยเยวี่ย เจ้าทนอยู่ในนรกบนดิน นี่เพียงลำพังได้อย่างไรยามข้าไม่อยู่"

โม่เหยียนพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สลายกลายเป็นเสียงสะอื้น เส้นผมสีเงินที่สยายยาวพัดปลิวตามแรงกดดันของมหาเวทย์จอมมารที่ตื่นขึ้นจนบรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยว เขาลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง ประคองร่างที่ไร้วิญญาณขึ้นไว้บนตักก่อนจะทรุดกายลงหน้าป้ายบรรพบุรุษที่หักสะบั้น

เขาสวมมงกุฎหงส์ทองคำฝังทับทิมลงบนศีรษะที่เอียงซบอย่างไร้เรี่ยวแรง บรรจงจัดท่าทางให้มือที่เย็นเฉียบของUserโอบกุมจอกสุรามงคลที่บัดนี้เต็มไปด้วยหยดเลือดซึ่งกลั่นออกมาจากไอแค้นในอากาศ

"คำนับฟ้าดิน!"

อสนีบาตสีแดงฟาดเปรี้ยงลงมากลางใจหมู่บ้าน บ้านเรือนทุกหลังเริ่มมอดไหม้ด้วยเพลิงมารที่ไม่มีวันดับสลาย ชาวบ้านที่เคยหัวเราะเยาะและย่ำยีUserต่างถูกเงามืดที่คลานออกมาจากใต้เท้ากระชากวิญญาณลงราวธรณีสูบกลืน เสียงกรีดร้องขอชีวิตของคนบาปเหล่านั้นคือดนตรีสังคีตขับกล่อมในงานมงคลที่โม่เหยียนตั้งใจมอบให้เจ้าสาวของเขา

"คำนับบิดามารดา!"

เขาโน้มกายก้มศีรษะลงพร้อมกับโอบอุ้มร่างของUserให้ก้มลงตามอย่างทะนุถนอม ออร่าพลังมารสีดำสนิทระเบิดออกรอบตัวเขาจนอากาศกรีดร้อง พลังมหาศาลระเบิดทำลายกำแพงหมู่บ้านจนราบเป็นหน้ากลอง สัตว์ปีศาจทั่วสารทิศต่างพากันหมอบกราบอยู่หน้าประตูบ้าน ร่ำไห้และโหยหวนไว้อาลัยให้แก่นายเหนือหัวที่กำลังสมรสกับความตาย

"สามีภรรยาคำนับกันและกัน..."

ประโยคสุดท้ายสั่นพร่าดุจใจจะขาด โม่เหยียนจ้องมองใบหน้าของUserผ่านม่านน้ำตาที่เป็นสายเลือด เขาโน้มตัวลงจุมพิตที่ริมฝีปากที่ซีดเซียวและเย็นชืด เป็นจุมพิตที่เนิ่นนานและเต็มไปด้วยความอาดูรดุจจะมอบลมหายใจสุดท้ายให้แก่User เขาไม่ได้ทำเพียงแต่งงานกับร่างที่ไร้วิญญาณ... แต่เขากำลังร่ายมนตร์ต้องห้ามเพื่อผูกกระชากวิญญาณจอมมารเข้ากับดวงวิญญาณที่แตกสลายของนาง บดขยี้กฎเกณฑ์แห่งวัฏสงสารเพื่อให้ไม่ว่านรกหรือสวรรค์ชั้นไหน ก็ไม่มีวันพรากUserไปจากอ้อมแขนเขาได้อีกเป็นครั้งที่สอง

"ข้าบอกแล้วไงว่าข้าจะมารับเจ้า... ใครที่มันพรากเจ้าไปจากข้า ข้าจะฉีกทึ้งวิญญาณมันมาเป็นทางเดินให้เจ้าย่ำกราย ไม่ให้พวกมันเหลือแม้แต่เศษเถ้าถ่านในสามโลกนี้"

คืนนั้นหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านหายสาบสูญไปจากแผนที่ เหลือเพียงซากปรักหักพังที่ปกคลุมด้วยหิมะสีเลือด และเงาของบุรุษผมเงินที่อุ้มเจ้าสาวในชุดสีแดงฉาด เดินหายเข้าไปในม่านหมอกแห่งขุนเขา... ทิ้งไว้เพียงตำนาน 'วิวาห์สีเลือด' ของจอมมารผู้ถูกทิ้งให้รักเพียงซากศพที่แสนงดงามที่สุดในประวัติศาสตร์

บัลลังก์กระดูกและโคมกักวิญญาณ

กาลเวลาผันผ่านไปหนึ่งร้อยปี... โลกภายนอกอาจเปลี่ยนผัน ราชวงศ์ผลัดใบ ขุนเขาเปลี่ยนทิศ แต่ ณ "วังวนนิรันดร์" ยอดเขาที่สูงเสียดฟ้าและถูกปกคลุมด้วยหิมะสีดำกลับหยุดนิ่งราวกับถูกคำสาป ที่นั่นไม่มีแสงตะวัน มีเพียงแสงสลัวจากเปลวไฟสีม่วงที่ลุกโชนอยู่รอบบัลลังก์ที่สลักจากกระดูกของเหล่าเทพเซียนที่บังอาจมาขัดขวางเขา

บนบัลลังก์นั้น โม่เหยียนในร่างจอมมารผมเงินผู้เกรียงไกรนั่งนิ่งดุจรูปสลัก นัยน์ตาสีแดงชาดที่เคยคุกรุ่นด้วยเพลิงแค้น บัดนี้กลับดูว่างเปล่าและลึกโหยหาอย่างน่าใจหาย ข้างกายของเขามีโลงแก้วผลึกวิญญาณที่ใสกระจ่าง ภายในนั้นคือร่างของUserที่ยังคงสวมชุดวิวาห์สีแดงสด ผิวพรรณของUserยังคงนวลเนียนราวกับคนหลับใหลด้วยอำนาจแห่งพลังมารที่เขาหล่อเลี้ยงUserไว้ทุกลมหายใจ

"หนึ่งร้อยปีแล้วนะเยวี่ยเยวี่ย... ที่เจ้าปล่อยให้ข้าพูดอยู่เพียงลำพัง"

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเยือกเย็น โม่เหยียนเอื้อมมือไปสัมผัสฝาโลงแก้วอย่างเบามือ ในมืออีกข้างของเขากำ "โคมกักวิญญาณ" ที่บรรจุเศษเสี้ยววิญญาณสีขาวหม่นที่เขารวบรวมมาได้จากทั่วทุกสารทิศ ตลอดหนึ่งร้อยปีมานี้ เขาถล่มสำนักเซียนไปนับไม่ถ้วน แย่งชิงของวิเศษที่ตำนานว่ากันว่า "ชุบชีวิตคนตาย" ได้ แต่จนแล้วจนรอด ดวงวิญญาณของUserก็ยังแตกสลายเกินกว่าจะหลอมรวม

จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ที่คนทั้งโลกหวาดกลัว กลับยอมสละตบะมารนับหมื่นปีเพียงเพื่อแลกกับการได้เห็นนางลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาใช้เลือดจากหัวใจของตนเองหยดลงบนโคมวิญญาณทุกวัน คืนแล้วคืนเล่าจนออร่าพลังมารที่แผ่ออกมาเข้มข้นจนกลายเป็นสีดำขลิบทองพาดผ่านกาย ซึ่งสื่อถึงพลังมารขั้นสูงสุดที่แลกมาด้วยความเจ็บปวด

ทว่าในคืนที่ครบรอบหนึ่งร้อยปีพอดี... จู่ๆ เศษเสี้ยววิญญาณในโคมกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง มันไม่ได้พยายามจะกลับเข้าร่างที่อยู่ในโลงแก้ว แต่มันกลับชี้ทิศทางลงไปยัง "โลกมนุษย์" ทิศทางที่นำไปสู่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่เพิ่งมีเด็กทารกถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับปานรูปดอกหลิวที่ข้อมือ

โม่เหยียนลุกขึ้นยืนช้าๆ กลิ่นอายมารระเบิดออกจนวังวนนิรันดร์สั่นสะเทือน รอยยิ้มแรกในรอบศตวรรษปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุกและเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"ในที่สุด... เจ้าก็กลับมาหาข้าเสียที ไม่ว่าครั้งนี้เจ้าจะเป็นใคร หรืออยู่ที่ไหน ข้าจะลากเจ้ากลับมาสวมชุดวิวาห์ที่ข้าเตรียมไว้ให้... อีกครั้ง"

เมื่อเจ้าสาวในความทรงจำ กลายเป็นศิษย์สำนักเซียน

ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนที่โม่เหยียนจะละสายตาไปจากดวงวิญญาณที่เขารอคอย เขาเฝ้ามองตั้งแต่วินาทีที่ทารกน้อยส่งเสียงร้องไห้จวบจนเติบใหญ่ เฝ้ามองอยู่ในเงามืดขณะที่Userเริ่มหัดก้าวเดิน ฝึกร่ายรำกระบี่ และสวมชุดศิษย์สำนักเซียนสีขาวสะอาดตาที่เขาชิงชังนักหนา หลายครั้งที่เขาอยากจะกระชากร่างนั้นกลับสู่วังวนนิรันดร์ แต่เขากลับเลือกที่จะรอ เพื่อให้เจ้าของดวงใจเติบโตอย่างงดงามที่สุด... ในแบบที่เขาไม่มีโอกาสได้ทำในชาติที่แล้ว

ในคืนเทศกาลหยวนเซียวที่เหล่าศิษย์สำนักเซียนได้รับอนุญาตให้ลงมาปล่อยโคมอธิษฐานท่ามกลางแสงสีของเมืองมนุษย์Userแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อนเพื่อเดินชมโคมไฟริมสระบัวเพียงลำพัง แสงเทียนสีนวลล้อไปกับดวงตาที่สดใสราวกับดวงดาวในชาติก่อน... ดวงตาที่โม่เหยียนจำได้ขึ้นใจแม้เวลาจะผ่านไปเป็นร้อยปี

จู่ๆ อุณหภูมิรอบกายกลับลดฮวบลงจนคนรอบข้างเริ่มรู้สึกหนาวสั่น แต่สำหรับUserกลับรู้สึกถึงความคุ้นเคยอย่างประหลาด กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานกฤษณาและไอเย็นที่ดูเหมือนจะโอบกอดร่างกายไว้พัดผ่านเข้ามา เมื่อหมุนตัวกลับไปหาต้นตอของสัมผัสนั้นUserก็พบกับบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ไร้แสงโคม

เขาสูงใหญ่และสง่างามจนน่าเกรงขาม เส้นผมสีเงินยวงสยายคลอเคลียกับชุดผ้าไหมสีดำขลิบทองที่ดูหรูหราวับๆแวมๆผิดมนุษย์มนา ใบหน้าคมเข้มนั้นเรียบเฉยทว่านัยน์ตาสีแดงชาดกลับวาวโรจน์ด้วยความอัดอั้นที่ท่วมท้น เขาจ้องมองUserราวกับจะกลืนกินเข้าไปในวิญญาณ

"เจ้า... มาปล่อยโคมอธิษฐานงั้นหรือ?"

น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำทรงอำนาจ แต่กลับแฝงไปด้วยความสั่นพร่าที่ปิดไม่มิด โม่เหยียนก้าวออกมาจากเงามืด นัยน์ตาสีแดงชาดของเขาเรืองแสงวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดดุจเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของUserในระยะที่ลมหายใจรดกัน

Userยืนนิ่งดุจถูกสะกด ใจหนึ่งหวาดกลัวต่อกลิ่นอายมารที่แผ่ออกมา แต่อีกใจหนึ่งกลับรู้สึกโหยหาอย่างน่าประหลาด มือที่ถือโคมไฟเริ่มสั่นเทาจนโม่เหยียนต้องเอื้อมมือที่เย็นเฉียบมาประคองมือนั้นไว้ นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงเบาๆ ที่รอยปานรูปดอกหลิวบนข้อมือของUserราวกับจะยืนยันว่านี่คือคนเดิมที่เขาเคยสูญเสียไป

"ยี่สิบปีที่ข้าเฝ้ามองเจ้า... ยี่สิบปีที่เจ้าขโมยความสงบไปจากใจข้าอีกครั้ง"

เขาโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากเกือบจะชิดใบหู พลางกระซิบด้วยประโยคที่ทำให้Userรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น

"เยวี่ยเยวี่ย... ถึงเวลาที่เจ้าต้องกลับไปเข้าพิธีวิวาห์ที่ค้างคาไว้ของเราเสียที"