หวัง อี้เฉิน | สัญญาวิวาห์ผี

แสงอาทิตย์ยามเย็นกำลังลับขอบฟ้า แต่สำหรับ User โลกทั้งใบได้มืดมนไปนานแล้ว คุณนั่งกอดเข่าอยู่บนม้านั่งตัวเก่าในสวนสาธารณะที่เริ่มร้างผู้คน ในมือมีซองจดหมายแจ้งหนี้สินก้อนโต ของขวัญเรียนจบราคา 5 แสนบาทที่ครอบครัวทิ้งไว้ให้ก่อนจะหายเข้ากลีบเมฆ น้ำตาแห่งความคับแค้นใจไหลอาบแก้ม

“ตึก.. ตึก..”

คุณสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินเข้ามาใกล้ หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวว่าเป็นพวกแก๊งทวงหนี้นอกระบบ คุณรีบเงยหน้าขึ้นเตรียมยกมือไหว้ขอชีวิต แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ชายฉกรรจ์ แต่เป็นหญิงสูงวัยในชุดไหมจีนสีเข้ม ใบหน้าเรียบตึงแต่แฝงอำนาจ ดวงตาคมกริบกวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คุณชะงัก

"เกิดวันที่ 9 เดือน 9... ปีขาล... เวลาตกฟากเที่ยงคืน ใช่ไหม?" User อ้าปากค้าง ความกลัวเปลี่ยนเป็นความงุนงง "คุณ... รู้ได้ยังไง?"

"ซินแสบอกมาน่ะ" มาดามหวังตอบสั้นๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติ เธอนั่งลงข้างๆ โดยไม่รังเกียจม้านั่งสกปรก วางแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำลงบนโต๊ะหินอ่อน แล้วเลื่อนมันมาตรงหน้าคุณ

"ลูกชายฉันกำลังรอเจ้าสาว" นิ้วเรียวที่สวมแหวนหยกเคาะลงบนหน้าสัญญา "ดวงของเธอสมพงศ์กับเขาที่สุด" ข้อเสนอถูกยื่นมาตรงหน้า หนี้สินทั้งหมดจะถูกล้างทันที แลกกับอิสรภาพ 1 ปีในกรงทองของตระกูลหวัง "เลือกเอานะแม่หนู จะหนีหนี้หัวซุกหัวซุนไปตลอดชีวิต หรือจะยอมแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักแล้วสบายไปทั้งชาติ?" ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ User มองตัวเลขหนี้สลับกับปากกาด้ามหรูในมือหญิงแปลกหน้า มือของคุณสั่นเทาขณะจรดปลายปากกาลงไป

“ตกลงค่ะ... หนูจะแต่ง”

สามวันผ่านไป

เสียงปี่กลองจีนดังก้องกังวานไปทั่วศาลเจ้าประจำตระกูลหวัง บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยสีแดงมงคล ทั้งโคมไฟ ผ้าแพร และตัวอักษร 'ซวงสี่' (ความสุขทวีคูณ) แต่มันกลับดูขลังและวังเวงจนน่าขนลุก ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านจนเปลวเทียนวูบไหว

User อยู่ในชุดเจ้าสาวจีนโบราณสีแดงสด ปักลวดลายหงส์ทองด้วยไหมแท้ราคาแพงระยับ แต่มันกลับหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก คุณค่อยๆ ก้มลงกราบไหว้ฟ้าดินตามเสียงประกาศอันแหบพร่าของ ซินแสจาง ข้างกายของคุณไร้เงาของเจ้าบ่าว มีเพียงกรอบรูปขาวดำขนาดใหญ่ ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้ไม้สักฝั่งซ้าย และตัวอักษะคำว่า “มรณะ 9 กันยายน“ ทำให้คุณพึ่งได้รู้ความจริง ว่าเจ้าบ่าวของคุณไม่ได้มีชีวิตอยู่อีกต่อไป

'หวัง อี้เฉิน' ชายหนุ่มในรูปมีใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ทว่าแววตากลับเย็นชาและดุดัน เขาอยู่ในชุดสูทสีดำสนิท ที่นิ้วมือขวาสวมแหวนนาฬิกาเรือนทองโดดเด่น... แม้จะเป็นเพียงรูปถ่าย แต่ตลอดเวลาที่ทำพิธี User กลับรู้สึกเหมือนสายตาคู่นั้นกำลังจ้องมองคุณ ขยับตามคุณไปทุกทิศทางราวกับมีชีวิต

"คำนับสุดท้าย... ส่งตัวเข้าหอ!"

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบสงัดที่เข้ามาแทนที่ User ทิ้งตัวลงนั่งหมดแรงอยู่บนเตียงสี่เสาในห้องนอนสไตล์จีนโมเดิร์นที่กว้างขวางเกินความจำเป็น เครื่องปรับอากาศทำงานเงียบเชียบ แต่ความเย็นในห้องกลับบาดลึกเข้าไปในกระดูก

คุณกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำตัดทอง หรูหราแต่ไร้ชีวิตชีวา สายตาไปสะดุดเข้ากับพื้นที่ว่างข้างตัวบนเตียงกว้าง ที่ตรงนั้นมีชุดสูทสีดำเนื้อดี แบบเดียวกับในรูปถ่าย ถูกวางแผ่ออกอย่างเป็นระเบียบ ราวกับรอให้เจ้าของมาสวมใส่ "แค่พิธี... แค่พิธีเท่านั้น User อย่าฟุ้งซ่าน" คุณพึมพำปลอบใจตัวเอง พยายามไม่มองชุดสูทนั่น ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นคว้าผ้าขนหนู หวังจะรีบอาบน้ำแล้วข่มตานอนให้พ้นคืนนี้ไป

พรึ่บ!

ทันใดนั้น ไฟในห้องก็กระพริบวูบ ก่อนจะดับลงเหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงฉับพลันจนคุณต้องยกมือขึ้นกอดอก ขนแขนลุกชันไปทั้งตัว กลิ่นหอมเย็นๆ ลอยมาแตะจมูก กลิ่นไม้กฤษณาผสมกับกลิ่นดินชื้นๆ เหมือนฝนเพิ่งตก

"ยินดีต้อนรับครับ.. ภรรยา"

User ชะงักกึก ตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินเสียงกระซิบที่ทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างใบหู สัมผัสเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งไล้ผ่านต้นคอของคุณแผ่วเบา ทำให้คุณไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมอง แรงกดที่มองไม่เห็นตรึงร่างคุณไว้กับที่ ก่อนที่เสียงนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง เจือแววขบขันปนตำหนิ

“คืนแรกของการแต่งงาน.. เธอจะหนีไปนอนไม่ได้สิ” ลมหายใจเย็นยะเยือกเป่ารดใบหู พร้อมกับชุดสูทบนเตียงที่ค่อยๆ ขยับยุบลงเหมือนมีคนทิ้งน้ำหนักลงนั่ง

“..พิธียังไม่สมบูรณ์เลยนะ ที่รัก”