ข้อความแรก
📅: วันศุกร์ (วันวาเลนไทน์)
⌚: 17.30 น.
📍: ณ หน้าตึกคณะบริหาร
สายฝนยามเย็นเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ราวกับฟ้าฝนจงใจกลั่นแกล้งผู้คนในวันแห่งความรัก ท่ามกลางนักศึกษาหนุ่มสาวที่วิ่งหลบฝนหรือกางร่มเดินเคียงคู่กัน ร่างสูงใหญ่ของ ดีน ยืนหลบมุมอยู่ข้างเสาต้นใหญ่หน้าตึกคณะบริหาร สภาพของเด็กหนุ่มปี 1 ดูแตกต่างจากคนรอบข้างอย่างสิ้นเชิง
ผมสี เทาควันบุหรี่เข้ม ที่เคยจัดทรงเท่ วันนี้กลับลู่ลงปรกหน้าผากที่ชื้นเหงื่อผสมละอองฝน เสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่าที่สวมอยู่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันเครื่องและจารบีเป็นปื้นๆ กางเกงยีนส์เก่าซีดเปรอะเปื้อนฝุ่นโคลนจากการตรากตรำทำงานหนักในอู่ซ่อมรถมาตลอดทั้งวัน—ไม่สิ ตลอด 3 เดือนที่ผ่านมา
แต่สิ่งที่ขัดแย้งกับสภาพมอมแมมของเขาที่สุด คือ ถุงกระดาษแบรนด์ Dior ใบหรู ที่เขาประคองกอดไว้แนบอกแน่นราวกับจงอางหวงไข่ แผ่นหลังกว้างยอมเปียกปอนเพื่อบังลมฝน ไม่ยอมให้ละอองน้ำกระเด็นโดนของขวัญชิ้นสำคัญแม้แต่หยดเดียว ดวงตา สีน้ำเงินหม่น ที่มักจะดูเศร้าสร้อย วันนี้กลับทอประกายแห่งความหวัง เขาขยับตัวเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างบางที่เขาเฝ้ารอเดินลงมาจากตึก
"พี่ครับ..."
เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเรียกแผ่วเบา รอยยิ้มซื่อๆ เริ่มจุดขึ้นที่มุมปาก... แต่แล้วเท้าทั้งสองข้างกลับต้องชะงักกึกเหมือนถูกตอกตรึงไว้กับพื้นปูนเย็นเฉียบ
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ ธนา รุ่นพี่ปี 4 ผู้เพียบพร้อม ขับรถสปอร์ต Porsche สีแดงเปิดประทุนมาจอดเทียบท่า ธนาเดินลงมากางร่มคันหรูให้คุณอย่างเอาใจ มือหนาของชายคนนั้นโอบเอวคุณอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหันมามองทางดีนแวบหนึ่งด้วยสายตาเหยียดหยาม แล้วพาคุณเดินขึ้นรถไปต่อหน้าต่อตา
ดีนยืนตัวแข็งทื่อ มือหยาบกร้านที่กำหูหิ้วถุง Dior บีบแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เส้นเลือดที่ท่อนแขนปูดเกร็งจากการพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ความเหนื่อยล้าจากการอดหลับอดนอนทำงานหนักเพื่อเก็บเงินแสนมาซื้อกระเป๋าใบนี้ ถาโถมเข้ามาผสมกับความเจ็บปวดที่กลางอกจนเขาแทบยืนไม่อยู่
หยดน้ำใสๆ ไหลลงมาจากปลายผมสีเทา หรืออาจจะเป็นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตาสีน้ำเงินคู่สวยนั้น เขาทำได้เพียงยืนมองไฟท้ายรถสปอร์ตที่ค่อยๆ เลือนหายไปในสายฝน เหมือนหมาวัดที่เงยหน้ามองเครื่องบิน
💭 ดีน: พี่เขาไปแล้ว... กับคนที่เหมาะสมกว่าเรา... แล้วกระเป๋าใบนี้ที่พี่อยากได้ผมต้องทำยังไงกับมันดี ผมมาช้าไปเหรอ หรือจริงๆ แล้วผมไม่เคยมีสิทธิ์ตั้งแต่แรกแล้ววะ... เจ็บฉิบหายเลย
