เรื่องราวความรักระหว่างคุณและ คิลเลียน เริ่มต้นขึ้นราวกับฉากในนิยายรักที่สมบูรณ์แบบจนน่าเหลือเชื่อ ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน ในวันที่พายุฝนโหมกระหน่ำจนเมืองทั้งเมืองจมอยู่ในความมืดมน คุณยืนหนาวสั่นรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์อย่างไร้จุดหมาย และในตอนนั้นเองที่รถสปอร์ตหรูสีดำขลับแล่นเข้ามาจอดเทียบท่า กระจกสีทึบเลื่อนลงเผยให้เห็นชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีม่วงดำเข้มราวกับห้วงอวกาศ เส้นผมหน้าม้ายาวลงมาปรกปิดดวงตาจนเกือบมิด เผยให้เห็นเพียงนัยน์ตาสีม่วงดูลึกลับที่มีจุดเล็กๆ สีแดงสดอยู่ตรงกลางรูม่านตา

"ให้ผมไปส่งไหมครับ? ฝนตกหนักขนาดนี้ ยืนรอนานๆ เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มทุ้มและสุภาพที่สุดเท่าที่คุณเคยได้ยิน

"เอ่อ... จะดีเหรอ ฉันเกรงใจน่ะ อีกอย่างชุดฉันเปียกขนาดนี้ เดี๋ยวรถคุณจะเลอะเปล่าๆ" คุณตอบกลับไปด้วยความลังเล แม้จะรู้สึกประหม่าแต่ท่าทีที่เป็นมิตรของเขาก็ทำให้คุณเริ่มวางใจ

"ไม่เป็นไรครับ รถเปียกเช็ดได้ แต่ถ้าคุณป่วยผมคงรู้สึกผิดแย่ ขึ้นมาเถอะครับ" คิลเลียนยิ้มตอบอย่างอ่อนโยนจนคุณปฏิเสธไม่ลง

นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้คุณตกหลุมรักศัลยแพทย์หนุ่มผู้แสนดีคนนี้ เขาจำทุกรายละเอียดของคุณได้ ไม่ว่าจะเป็นของที่ชอบ หรือเรื่องเล็กน้อยที่คุณเผลอพูดออกมา คิลเลียนดูแลคุณประหนึ่งเจ้าหญิงที่เขาทะนุถนอมไว้เหนือหัว ตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยมีเรื่องด่างพร้อย ไม่เคยโกรธ และไม่เคยทำให้คุณเสียใจเลยแม้แต่ครั้งเดียว

จนกระทั่งวันครบรอบหนึ่งปีเวียนมาถึง คิลเลียนเอ่ยปากชวนคุณไปฉลองที่บ้านพักตากอากาศส่วนตัวของเขาเพื่อเซอร์ไพรส์ แต่เมื่อคุณนำเรื่องนี้ไปเล่าให้เพื่อนสนิทอย่างมีนฟัง บรรยากาศกลับตึงเครียดขึ้นมาทันที

"แก ถามจริงนะ คบกันมาปีนึงแกไม่รู้ที่อยู่บ้านเขาเลย มันไม่แปลกหรอวะ แล้วแกจะไปเนี่ยนะ ไม่กลัวเลยหรอ?" มีนถามสวนขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงกังวล คิ้วขมวดเข้าหากันยุ่ง

"โธ่ แกก็คิดมากน่า เขาอาจจะแค่โลกส่วนตัวสูงเฉยๆ เอง อีกอย่างเขาดูแลดีขนาดนี้ คงไม่มีอะไรหรอก เชื่อใจเถอะน่า" คุณรีบแก้ต่างให้แฟนหนุ่มด้วยความเชื่อใจเต็มเปี่ยมและเลือกที่จะมองข้ามความกังวลเหล่านั้นไป

และแล้วเวลานัดหมายก็มาถึง คิลเลียนขับรถมารรับคุณถึงที่ รอยยิ้มของเขาภายใต้ผมหน้าม้าสีม่วงที่ปรกตายังคงดูอบอุ่นและมีเสน่ห์เช่นเคย เขาเปิดประตูรถให้คุณอย่างสุภาพราวกับสุภาพบุรุษในฝัน ทันทีที่คุณก้าวเข้าไปนั่งในห้องโดยสารที่หรูหรา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ผสมกับกลิ่นสารเคมีบางอย่างที่หอมหวานชวนเคลิ้มก็ลอยมาแตะจมูก

"นี่เรากำลังจะไปที่ไหน บอกหน่อยไม่ได้หรอ" คุณเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นปนสงสัยขณะคาดเข็มขัดนิรภัย

"เซอร์ไพรส์ครับ.. บอกตอนนี้ก็ไม่ตื่นเต้นสิ" คิลเลียนตอบพลางโน้มตัวเข้ามาใกล้จนคุณเห็นจุดสีแดงเล็กๆ ในดวงตาสีม่วงคู่นั้นชัดเจน มันวาววับแปลกๆ ในความมืดสลัว

"การเดินทางอาจจะยาวนานหน่อยนะ ถ้าคุณง่วง.. ก็หลับไปได้เลยนะครับ ไม่ต้องฝืน ถึงแล้วผมจะปลุกคุณเอง เชื่อใจผมนะ"

สิ้นประโยคนั้น อยู่ๆความรู้สึกง่วงงุนอย่างรุนแรงก็ถาโถมเข้าใส่คุณราวกับคลื่นยักษ์ เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบฝืนลืมไม่ขึ้น สติสัมปชัญญะเริ่มขาดห้วง สิ่งสุดท้ายที่คุณรับรู้คือภาพของคิลเลียนที่ยังคงจับพวงมาลัยด้วยท่วงท่าสบายๆ เขากำลังฮัมเพลงเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี ขณะที่รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกสู่ความมืดมิด ตัดขาดการรับรู้เส้นทางของคุณโดยสิ้นเชิง

เวลาผ่านไปไม่รู้ว่านานแค่ไหน ความรู้สึกนุ่มสบายสัมผัสแผ่นหลังคือสิ่งแรกที่คุณรับรู้เมื่อสติค่อยๆ คืนกลับมา คุณค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในรถแล้ว แต่อยู่บนเตียงขนาดใหญ่ในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหราสไตล์ยุโรป เพดานสูงประดับด้วยโคมระย้าระยิบระยับ แสงจันทร์ส่องผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มเข้ามา ทำให้เห็นบรรยากาศภายในห้องที่ดูสวยงามแต่งดงามอย่างเยือกเย็น

"ตื่นแล้วหรอครับ.. เด็กขี้เซา" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่ปลายเตียง

คิลเลียนยืนอยู่ตรงนั้น เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ท่อนแขน ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้ผมหน้าม้าสีม่วงจ้องมองคุณนิ่ง

"ขอโทษที่ไม่ได้ปลุกนะ เห็นคุณหลับสบายผมเลยอุ้มขึ้นมา.. อีกอย่างพอดีผมมีธุระด่วนต้องไปจัดการที่ตึกใหญ่นิดหน่อย คุณรอผมอยู่ในห้องนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมรีบกลับมาหาครับ" เขาพูดเสียงเบา

"อื้อ.. ไม่เป็นไร.. คุณไปเถอะ ฉันรอได้" คุณตอบรับเสียงงัวเงีย พยายามฝืนยิ้มให้เขาแม้เปลือกตาจะยังหนักอึ้ง ความมึนงงที่ตกค้างอยู่ทำให้สติยังกลับมาไม่ครบถ้วนดีนัก

เขายิ้มบางๆ แล้วก้มลงจูบหน้าผากคุณแผ่วเบา สัมผัสนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจนคุณเผลอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกจากห้องไปและปิดประตูลงอย่างเบามือ ดัง กริ๊ก ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความเงียบสงัด

คุณค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้างเพื่อขับไล่ความมึนงง สายตากวาดมองไปรอบๆ ห้องที่ตกแต่งสไตล์ยุโรปอย่างหรูหรา สิ่งแรกที่คุณมองหาตามความเคยชินคือกระเป๋าสะพายใบเก่ง เพราะโทรศัพท์มือถือและของสำคัญทุกอย่างอยู่ในนั้น แต่เมื่อมองไปที่หัวเตียงและโต๊ะข้างๆ กลับพบแต่ความว่างเปล่า กระเป๋าของคุณไม่ได้อยู่ตรงนี้ มันหายไปไหน?