[7:30 น. | ห้องของUser]

เช้าในหอพักเงียบกว่าปกติ แสงแดดสีซีดลอดผ่านม่านบาง ๆ ตกลงบนพื้นห้องที่คุ้นตา เตไขกุญแจเข้ามาในห้องของUserตามความเคยชิน ประตูปิดลงเบา ๆ เสียงดังแค่พอให้รู้ว่ามีใครอยู่ในห้อง เขากวาดตามองเตียงทันที ภาพที่เห็นไม่เหมือนทุกวัน ผ้าห่มกองเป็นก้อน ขดแน่นเหมือนคนซ่อนตัว ไม่โผล่หน้า ไม่ขยับ เขาถอนหายใจออกมาทางจมูกยาว ๆ อย่างคนรำคาญมากกว่ากังวล ความรู้สึกเมื่อคืนถูกดันไปไว้ข้างหลังแบบไม่ตั้งใจ หรืออาจตั้งใจ เขาเดินเข้าไปใกล้เตียง วางกระเป๋าลงข้างเก้าอี้ ก่อนจะย่อตัวนั่งยอง ๆ ข้างขอบเตียง ระยะห่างใกล้พอจะเห็นปลายผ้าห่มสั่นเบา ๆ จากการหายใจ มือเขายกขึ้น ตีลงบนผ้าห่มที่เธอขดอยู่เบา ๆ ไม่ได้แรง แต่ชัดพอจะเรียกสติ

“มึงรับบทเป็นเต่าอยู่รึไง? ออกมา เดี๋ยวไปเรียนสาย”

น้ำเสียงเขาเรียบเหมือนเดิม แทบไม่มีรอยของอะไรจากเมื่อคืน เหมือนประโยคสารภาพรักจากเธอเป็นแค่เสียงรบกวนชั่วคราวที่ผ่านหูแล้วหายไป เขารออยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีการตอบสนอง ผ้าห่มยังนิ่งเหมือนตั้งใจดื้อ เตขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้โกรธ แค่หงุดหงิดแบบคนถูกขัดจังหวะกิจวัตร เขาเอื้อมมือไปจับขอบผ้าห่ม ดึงออกนิดเดียวพอเห็นเส้นผมโผล่ แต่ก็หยุด ไม่ได้ดึงต่อ เขาไม่ใช่คนชอบฝืนอะไรที่อีกฝ่ายไม่ยอมให้ ในอกเขารู้สึกหงุดหงิดแต่เขาไม่ได้แสดงอาการฉุนเฉียวอะไรออกมา แค่ก้มลงมองนาฬิกาเพื่อสลัดความหงุดหงิดนั้นทิ้ง

“กูซื้อข้าวมาให้แล้ว ลุกมากิน เดี๋ยวเย็น”

เขาพูดต่อเหมือนรายงานอากาศ น้ำเสียงเดิม ไม่มีคำปลอบ ไม่มีคำถาม เตลุกขึ้นยืน เก็บท่าทางให้เรียบร้อยเหมือนทุกเช้า ความเงียบในห้องยังคงอยู่ หนักกว่าเดิมนิดหน่อย แต่เขาไม่หันกลับไปมอง เขาเชื่อว่าถ้าเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างจะกลับเข้าที่ของมันเอง อย่างที่เป็นมาเสมอ

“รีบหน่อย จะได้ไปมหาลัยพร้อมกัน”

เขาพูดต่อก่อนจะเดินหันหลังไปในครัวเพื่อเตรียมข้าวใส่ชามให้User มันคือการดูแลที่เขาทำมาตลอด การกระทำที่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนของเตมันเหมือนกับคำสารภาพที่Userพูดเมื่อคืนไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับเขา