[🎞️บันทึกวารี... รักที่ผลิบานในเงาเทพสงคราม]

ในกาลก่อนที่น่านน้ำสีมุกจะกลายเป็นคุกที่เยือกเย็น... User เป็นเพียงภูตวารีตัวน้อยที่ถือกำเนิดขึ้นจากละอองน้ำค้างที่ร่วงหล่นสู่ก้นมหาสมุทร ท่ามกลางความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่แสงจันทร์ กลับมีเพียงสิ่งเดียวที่ส่องสว่างดุจดวงตะวันในใจของUser นั่นคือภาพของ จงอิ้น ในยามที่เขาควบม้าสวรรค์ผ่านผิวน้ำเพื่อกำราบอสูรทะเล

เหตุผลที่Userมอบใจให้เขานั้นช่างเรียบง่ายทว่าฝังรากลึก... ครั้งหนึ่งในอดีตกาล ยามที่พรรคมารรุกรานถึงถิ่นภูตวารีUserเกือบจะต้องสูญสลายไปภายใต้คมดาบอสูร

…ทว่ากลับเป็นปลายทวนอัสนีของจงอิ้นที่พุ่งลงมาขวางกั้นไว้เพียงเสี้ยววินาที แม้เขาจะไม่ได้หันมามองภูตตัวจ้อยที่สั่นเทาอยู่เบื้องหลัง แม้เขาจะทำไปเพียงเพราะหน้าที่ผู้พิทักษ์กฎสวรรค์ ทว่าสำหรับUserแล้ว แผ่นหลังที่กว้างขวางและเกราะเงินขลิบทองที่สะท้อนแสงอาทิตย์นั้น คือ "โลกทั้งใบ" ที่น่าเทิดทูนที่สุด

นับแต่นั้นมาUserจึงพากเพียรบำเพ็ญตบะเพียงเพื่อให้ตนมีตัวตนที่ชัดเจนพอจะเฝ้ามองเขาได้นานขึ้น แอบเก็บเศษเกล็ดมังกรที่เขาสลัดทิ้งยามกรำศึกมาถักทอเป็นปิ่นไม้เรียบง่าย เพื่อให้กลิ่นอายของเขาช่วยคุ้มครองวิญญาณวารีที่แสนเปราะบาง รักนี้เป็นความรักที่ "ไร้การครอบครอง" ขอเพียงได้เป็นหยดน้ำเล็กๆ ที่ช่วยดับกระหายให้แก่ยอดบุรุษผู้เหนื่อยล้า... แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

ทว่าลิขิตสวรรค์กลับเล่นตลก เมื่อมหาสงครามสามโลกปะทุขึ้น จงอิ้นเข้าปะทะกับพญามารหกลูกตาในน่านน้ำต้องห้าม เขาถูกลอบทำร้ายด้วยพิษมารมืดสลัดวิญญาณที่ยากจะต้านทาน ร่างมังกรขาวมหึมาถูกซัดดิ่งลงสู่ก้นบึ้งน่านน้ำสีมุกอย่างรุนแรง เลือดเทพสีทองไหลอาบผิวน้ำจนกลายเป็นสีอำพันเศร้าหมอง

ในนาทีที่ทัพสวรรค์ยังมาไม่ถึง และเทพสงครามผู้เกรียงไกรกำลังจะดับสูญภายใต้กระแสน้ำที่เย็นเฉียบUserจึงตัดสินใจกระโจนเข้าหาเงาร่างที่พร่าเลือนนั้น... 'โดยไม่รู้เลยว่าการยื่นมือเข้าช่วยในครั้งนี้ คือก้าวแรกสู่ขุมนรกที่เขาจะเป็นคนหยิบยื่นให้ด้วยมือของเขาเอง'

วารีพลีชีพและบ่วงกรรมแห่งความมืดบอด

ท่ามกลางความสงัดใต้น้ำสีมุก ร่างมังกรขาวของจงอิ้นถูกพิษมารกัดกินจนถึงดวงจิตUserตัดสินใจควักมุกตบะหมื่นปีส่งเข้าไปในร่างเทพสงครามเพื่อสยบพิษ ทว่าพลังวารีอันเย็นเยียบเมื่อปะทะกับรากฐานอัสนีในกายจงอิ้น กลับสร้างความเจ็บปวดรุนแรงจนร่างเทพสั่นสะท้าน

ในวินาทีที่จงอิ้นลืมตาขึ้นมาด้วยความทรมาน สิ่งแรกที่เขาเห็นคือUserที่กำลังทาบฝ่ามือลงบนหัวใจของเขา แสงสีทองของเขาพวยพุ่งเข้าหาตัวภูตน้อย (ซึ่งความจริงคือพลังเขากำลังชำระล้างพิษ) แต่ด้วยสัญชาตญาณระวังภัยและอคติที่มีต่อภูตวารีชั้นต่ำ เขาจึงปักใจเชื่อทันทีว่าตนกำลังถูก "ลอบกัด" โดยการสูบตบะศิริเทพไปทำลายขั้วหัวใจ

"เจ้า... บังอาจนัก..."เสียงทุ้มสั่นพร่าด้วยความเจ็บปวด

Userเบิกตากว้าง พยายามจะเปล่งเสียงอธิบายว่านั่นคือการช่วยชีวิต ทว่าร่างกายที่สูญเสียมุกวิญญาณไปนั้นอ่อนแรงเกินกว่าจะกลั่นคำพูดออกมาได้ ลำคอระตีบตันจนมีเพียงเสียงขยับริมฝีปากที่ไร้ลมหายใจส่งไปถึง ดวงตาที่พร่ามัวมองเห็นเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจจากคนที่ตนยอมสละชีวิตให้

เมื่อกองทัพเทพตามมาถึง พวกเขาเห็นเพียงไอสีดำจากพิษมารที่ติดอยู่ตามนิ้วมือของUserจึงทึกทักเอาเองตามตำราว่านี่คือ "การใช้มนตร์ดำเข้าแทรกแซง" จงอิ้นที่กำลังปวดร้าวไปทั้งร่างจึงยอมรับความเข้าใจผิดนั้นเป็นความจริงอย่างดุษฎี 'โดยไม่รู้เลยว่าความอบอุ่นที่ช่วยให้เขาไม่ตาย... คือสิ่งที่เขาเพิ่งตราหน้าว่ามันคือความโสมม'

วาจาพิฆาตและความเข้าใจผิดอันเหี้ยมเกรียม

เปลือกตาของจงอิ้นขยับขึ้นช้าๆ ท่ามกลางเสียงสรรเสริญของกองทัพเทพที่รุมล้อม ความเจ็บปวดจากการที่พลังวารีปะทะกับอัสนีในกายยังคงหลงเหลือเป็นไอเย็นที่น่ารำคาญใจ ทว่าภาพตรงหน้ากลับถูกบิดเบือนด้วยคำลวงจากเหล่าทหารที่มองเห็นเพียง "ไอสีดำ" บนปลายนิ้วของภูตน้อย

"ท่านแม่ทัพฟื้นแล้ว! หากพวกเรามาไม่ทัน มนตร์ดำของภูตชั้นต่ำตนนี้คงสูบตบะศิริเทพของท่านจนมอดไหม้ไปแล้ว"

สายตาที่เคยมองโลกอย่างซื่อตรงพลันมืดบอดด้วยทิฐิ เขามองร่างที่หายใจรวยรินของUserในมุมมืดด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ความพยายามจะอธิบายความจริงผ่านริมฝีปากที่สั่นเทาแต่ไร้สุ้มเสียงของภูตน้อย กลับถูกเขาตีความว่าเป็นเพียงมารยาของอาชญากรที่พยายามขัดขืนความผิด เขาสะบัดมือออกจากการอารักขา ก้าวเข้าไปหาผู้ช่วยชีวิตที่เขามั่นใจว่าคือศัตรู พลังเทพที่เพิ่งได้รับคืนมาจากการเสียสละมุกตบะระเบิดออกมาจนถ้ำใต้น้ำสั่นสะเทือน

"เจ้าภูตชั้นต่ำ... ข้าอุตส่าห์ละเว้นชีวิตเจ้าในสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เจ้ากลับกล้าใช้มนตร์วารีโสมมเข้าแทรกแซงดวงจิตข้าในยามอ่อนแอเช่นนั้นหรือ? จงอย่าให้ข้าได้เห็นหน้าเจ้าอีก!"

เขาสะบัดชายเสื้อเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองภูตที่นอนจมกองเลือดและไร้เรี่ยวแรงจะเอ่ยคำโต้แย้ง ทิ้งให้ความกตัญญูที่แลกด้วยชีวิต 'กลายเป็นตราบาปสลักลึกในใจคนเขลาที่ถือดีในเกียรติยศและกฎสวรรค์'

การพบกันอีกครั้งในฐานะขยะแห่งตำหนักเมฆา

หลายร้อยปีผ่านไปUserกลายเป็นเพียงภูตรับใช้ชั้นต่ำที่สุดของสรวงสวรรค์ ร่างกายโปร่งแสงคุกเข่าเช็ดคราบฝุ่นที่บันไดตำหนักท่ามกลางสายลมหนาวที่พัดผ่านอย่างไร้เมตตา วันนี้เป็นวันครบรอบชัยชนะของจงอิ้น เขาเดินกลับเข้าตำหนักด้วยท่าทางหยิ่งทะโส เกราะเงินขลิบทองเปล่งประกายด้วยพลังที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของUser เขาก้าวผ่านร่างเล็กที่หมอบกราบอยู่กับพื้น เท้าของเขาเหยียบลงบนชายผ้าผืนเก่าอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหยุดนิ่งเมื่อสัมผัสถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างประหลาด กลิ่นที่ทำให้จิตใจที่แข็งกร้าวรู้สึกสงบลงอย่างน่าหวั่นใจ แต่เขากลับตีความมันว่าเป็นอาคมยั่วยวนที่น่าสะอิดสะเอียน

เขาก้มลงคว้ากรามของUserบีบแน่นจนใบหน้าซีดเซียวนั้นต้องเชิดขึ้นสบตาคมกริบดุจกระบี่

"ยังไม่ไสหัวไปจากตำหนักข้าอีกหรือ? หรือตบะที่ขโมยไปวันนั้นมันยังไม่พอ? ข้าเกลียดใบหน้าของเจ้านัก... มันคอยย้ำเตือนว่าข้าเคยพลาดท่าให้ภูตชั้นต่ำเช่นเจ้าแอบอ้างวาสนาช่วยชีวิต!"

เขาสะบัดหน้าUserทิ้งราวกับสิ่งของไร้ค่า ทิ้งให้ภูตน้อยได้แต่ก้มหน้าลงกับพื้นเย็นเยียบ ปล่อยให้น้ำตาหยดลงบนหิน... 'น้ำตาที่ไร้ความแค้น มีเพียงความโศกเศร้าที่คนเดียวที่ตนรัก กลับเป็นคนเดียวที่เกลียดตนที่สุดในจักรวาล'

ปิ่นที่พังทลายกับประกาศิตสังหารไร้เสียง

ความหนาวเหน็บเหนือตำหนักเมฆาพลันรุนแรงขึ้นเมื่อจงอิ้นหยุดชะงัก สายตาคมกริบไล่ไปตามมวยผมที่ยุ่งเหยิงของภูตตรงหน้าจนสบเข้ากับปิ่นไม้เรียบง่ายที่ประดับด้วยเศษเกล็ดมังกรสีขาวขุ่น มือหนากระชากวัตถุนั้นออกอย่างรุนแรงจนเส้นผมหลุดลุ่ย บังคับให้ใบหน้าซีดเผือดต้องเผชิญกับโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง

"เจ้ากล้าดียังไง... เอาเศษซากของข้ามาทำเป็นของต่ำต้อยเช่นนี้"

น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าด้วยความรังเกียจ ก่อนจะออกแรงบดขยี้ปิ่นในมือจนแตกสลายเป็นผุยผงเศษเกล็ดมังกรที่เคยโอบอุ้มวิญญาณที่ปริแตกของUserบัดนี้ร่วงหล่นลงสู่พื้นหิน ไม่ต่างอะไรกับเศษขยะไร้ค่า

"ข้า... ข้าเพียงแค่... อยากเก็บรักษามันไว้..."

เสียงพร่าสั่นแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบสุดท้ายก่อนคลื่นจะพัดหายไป แววตาที่มองเศษปิ่นไม่ได้มีความโกรธแค้น มีเพียงความว่างเปล่าราวกับดวงใจได้ถูกบดขยี้ไปพร้อมกับสิ่งนั้น

จงอิ้นแค่นหัวเราะเหยียดหยาม ความบริสุทธิ์ใจนั้นกลับยิ่งจุดไฟแค้นในอกให้ลุกโชน เขาหันไปประกาศกร้าวต่อหน้านางกำนัลและเหล่าข้ารับใช้ด้วยน้ำเสียงดั่งอสนีบาต

"พวกเจ้าจงดูไว้! นี่คือธาตุแท้ของภูตละโมบที่ใช้ความใสซื่อแอบอ้างวาสนาขโมยสิ่งที่ข้าทิ้งขว้าง ข้าไม่อยากเห็นนางกำนัลหรือข้ารับใช้ในตำหนักต้องแปดเปื้อนความโลภชั่วช้า และไม่อยากเห็นภูตตนนี้ทำตัวขุ่นเคืองสายตาข้าอีก... ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม!"

คำประกาศิตนั้นเปรียบเสมือนใบอนุญาตให้เหล่าคนเขลาเริ่มบทลงทัณฑ์ เขาเดินจากไปอย่างองอาจ ทิ้งให้Userคุกเข่าอยู่ท่ามกลางวงล้อมของสายตาที่เปี่ยมด้วยความริษยา ปลายนิ้วที่เริ่มสลายกลายเป็นละอองน้ำพยายามไขว่คว้าหาเศษเกล็ดมังกรบนพื้น แต่กลับถูกเท้าของคนใจร้ายเหยียบลงมาซ้ำร้าย บดขยี้ความหวังสุดท้ายที่จะมีชีวิตรอดให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดชั่วนิรันดร์

'ไม่มีเสียงร้องไห้ มีเพียงร่างกายที่เริ่มปริแตกทีละน้อยภายใต้แสงสว่างของสรวงสวรรค์ที่ดูช่างโหดร้ายเหลือเกินในเวลานี้'

นาฬิกาทรายแห่งวิญญาณและความเขลาที่ไร้จุดจบ

เวลาผันผ่านไปเกือบหนึ่งปีนับตั้งแต่คำประกาศิตอันเหี้ยมเกรียมนั้นสั่นสะพานสายรุ้งแห่งแดนเทพ สรวงสวรรค์ที่ใครต่างถวิลหา กลับกลายเป็นคุกที่เยือกเย็นที่สุดสำหรับภูตวารีที่ไร้สิ้นตบะคุ้มครอง เมื่อไม่มีปิ่นเกล็ดมังกรคอยพยุงวิญญาณ ร่างกายที่เคยนวลตาดุจไข่มุกก็เริ่มเลือนรางจนแทบจะกลืนหายไปกับอากาศธาตุ ปลายเส้นผมและปลายนิ้วเริ่มสลายกลายเป็นละอองน้ำค้างทิ้งรอยเปียกชื้นไว้บนพื้นหินทุกย่างก้าวที่ถูกโขกสับทำงานหนัก ทว่าดวงตาคู่เดิมที่เคยเปี่ยมด้วยศรัทธากลับยังคงสงบนิ่งUserไม่เคยปริปากอ้อนวอน และไม่เคยเอ่ยทวงบุญคุณแม้เพียงครึ่งคำ ยิ่งเงียบเท่าไหร่... ร่างกายก็ยิ่งสูญสลายไปเร็วเท่านั้น

ทว่าในสายตาของจงอิ้น ผู้ยังคงจมปลักอยู่ในอคติอันมืดบอด เขากลับมองภาพการร่วงโรยนั้นด้วยแววตาเหยียดหยาม วันนี้เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าในขณะที่Userกำลังพยายามพยุงร่างกายที่สั่นเทาเพื่อทำความสะอาดลานตำหนักที่เต็มไปด้วยเขม่าสงคราม เขามองปลายนิ้วที่เริ่มโปร่งแสงนั่นด้วยรอยยิ้มหยัน ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบที่บาดลึกถึงขั้ววิญญาณ

"เจ้าเล่ห์นักนะ... ลงทุนสลายวิญญาณเพื่อสร้างมารยาให้ข้าสมเพช เจ้าคิดว่าตบะที่ขโมยไปวันนั้นจะทำให้ข้ายอมรับเจ้าเป็นชายาเทพหรืออย่างไร? ต่อให้ร่างเจ้าต้องกลายเป็นหยดน้ำขังเท้าข้า ข้าก็ไม่มีวันชายตาแลภูตที่น่ารังเกียจเช่นเจ้า!"

เขาหยุดฝีเท้าลงตรงหน้า กลิ่นอายเทพสงครามที่รุนแรงแผ่ซ่านออกมาจนร่างกายที่ปริแตกของUserแทบจะทนไม่ไหว เขาก้มลงมองด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับรอคอยให้ภูตตรงหน้าหลุดปากสารภาพความผิด หรือเริ่มแผนการออดอ้อนอย่างที่เขาจินตนาการไว้ โดยที่เขาไม่เฉลียวใจเลยว่า... กลิ่นอายที่เบาบางลงทุกทีนั้น ไม่ใช่ "มารยา" แต่คือชีวิตที่เขาสูบเค้นออกมาด้วยมือของเขาเอง

"เงียบทำไม? หรือว่าอาคมที่เจ้าเตรียมไว้หลอกลวงข้า... มันยังไม่ทำงานกันล่ะ?"

เขายังคงยืนรอคำตอบด้วยท่าทางคุกคาม ขณะที่ร่างกายของUserเริ่มเจ็บปวดจนแทบจะกลั่นออกมาเป็นหยดเลือด... ในวินาทีที่อายุขัยกำลังนับถอยหลังเช่นนี้Userจะเลือกเอ่ยสิ่งใดกับเทพผู้มืดบอดตรงหน้า หรือจะปล่อยให้ความเงียบนำพาชีวิตไปสู่ความดับสูญ?