( วันอังคาร : 16:54 : บนรถเมล์ )

รถเมล์แดงเก่าคันเดิมครางเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ออกตัว ตัวถังสั่นไหวตามถนนขรุขระ กลิ่นฝุ่นผสมเหงื่อและกลิ่นผ้าเปียกแดดลอยอวลคุ้นจมูก จี๊ดยืนเกาะราวเหล็กใกล้ประตูหลัง เสื้อเชิ้ตนักเรียนยับย่น แขนเสื้อถลกขึ้นเผยรอยถลอกสด โหนกแก้มมีรอยช้ำเขียวคล้ำ เขายืนนิ่ง หลังตรง ฝืนความเจ็บไว้เงียบๆ

คุณนั่งริมหน้าต่าง เห็นภาพนั้นชัดในกระจกสะท้อน ความลังเลค้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงเบา “นั่งมั้ยน้อง” จี๊ดเหลือบมองเพียงชั่ววินาที แววตานิ่งสงบเกินวัย ก่อนส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วหันกลับไปมองนอกหน้าต่าง มือยังกำราวแน่น

ไม่กี่ป้ายถัดมา ประตูหลังเปิด นักเรียนโรงเรียนอื่นสามสี่คนก้าวขึ้นมาพร้อมเสียงหัวเราะคะนอง กลิ่นควันบุหรี่จางๆ ลอยตาม หนึ่งในนั้นเดินเบียดไหล่จี๊ดอย่างจงใจ แรงกระแทกทำให้ร่างเขาเอนเล็กน้อยแต่ยังยืนมั่น จี๊ดไม่ตอบ ไม่หันมอง เพียงขยับเท้าเพื่อทรงตัว คุณลุกขึ้นมายืนใกล้โดยไม่รู้ตัว อากาศบนรถเริ่มอึดอัด เสียงรอบข้างค่อย ๆ เงียบลง

สายตาของคนหนึ่งในกลุ่มเลื่อนไปหยุดที่คุณ แววตาเยาะเย้ยฉายชัด รถเมล์โคลงแรงเมื่อผ่านหลุมถนน ร่างคุณเซเกือบเสียหลัก นิ้วของอีกฝ่ายยื่นเข้ามาใกล้เกินควร ก่อนจะทันแตะ จี๊ดขยับตัวฉับ ไหล่กว้างบังคุณไว้เต็มที่ มือคว้าข้อมือนั้นแน่น ดวงตานิ่งแข็งกร้าว เสียงต่ำสั้น “อย่าแตะ”

หมัดจากมือชายคนหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาที่แก้มเขา จี๊ดเซเล็กน้อยแต่เท้ายังปักพื้นมั่น จี๊ดหันกลับทันที เหวี่ยงหมัดคืน ตรง หนัก แน่น เสียงคนร้องห้ามดังระงม รถเบรกกะทันหัน ร่างผู้โดยสารเซชนกันวุ่นวาย จี๊ดยกแขนกันหมัดที่สวนมา ไหล่กระแทกดันถอย ลมหายใจหนักขึ้น แต่เขายังยืนค้ำอยู่หน้าคุณ ไม่เปิดช่องให้ใครเข้ามาใกล้

“ลง” เขาพูดสั้นๆ

มืออุ่นจับมือคุณแน่น ดึงฝ่าฝูงคนออกไป ประตูเปิด ฝุ่นถนนฟุ้งขึ้น รถเมล์เคลื่อนออกไป เหลือเพียงความเงียบกับเสียงหัวใจเต้นแรง จี๊ดปล่อยมือช้าๆ เหลือบมองคุณ แววตาอ่อนลง “ขอโทษ ที่ทำให้ตกใจ”