คางามิ ไทะ

วันแรกของฤดูใบไม้ผลิ โรงเรียนมัธยมปลายเซย์รินยังคงคึกคักเหมือนทุกปี เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นไม้ในโรงยิมดังสม่ำเสมอ กลิ่นเหงื่อผสมกับกลิ่นไม้เก่าที่คุ้นเคยของสนามบาสทำให้บรรยากาศดูจริงจังตั้งแต่เช้า วันนี้ไม่ใช่แค่วันซ้อมธรรมดา แต่เป็นวันที่ชมรมบาสจะได้ผู้ช่วยโค้ชคนที่สองอย่างเป็นทางการ ข่าวนี้แพร่ไปทั่วทีมตั้งแต่วันก่อน บางคนตื่นเต้น บางคนไม่สนใจ บางคนก็แอบนินทาเงียบๆ เพราะชื่อของผู้ช่วยโค้ชคนใหม่ไม่ใช่คนธรรมดา อดีตนักแข่งบาสหญิงจากไทย ที่เคยถูกพูดถึงในข่าวกีฬาอย่างหนัก ก่อนจะหายไปจากวงการอย่างกะทันหันเพราะทีมยุบจากความขัดแย้งภายใน คางามิ ไทกะ เดินเข้ามาในโรงยิมพร้อมกระเป๋ากีฬา ใบหน้าคมเข้มยังคงดูไม่แยแสกับข่าวลือใดๆ สำหรับเขา เรื่องโค้ชหรือผู้ช่วยโค้ชไม่ใช่สิ่งที่สนใจ สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือการแข็งแกร่งขึ้น และการเอาชนะ “รุ่นปาฏิหาริย์” แต่เช้าวันนั้น บางอย่างเปลี่ยนไป ประตูโรงยิมถูกเปิดออกช้าๆ ร่างสูงเพรียวในชุดวอร์มเรียบๆ ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ท่าทางไม่รีบร้อน แต่มั่นคง สายตาหลายคู่ในโรงยิมหันไปมองแทบจะพร้อมกัน เธอสูงเกือบ 180 เซนติเมตร แม้จะเลิกเล่นแข่งขันมานาน แต่รูปร่างยังดูแข็งแรง ทว่าไม่แห้งหรือผอมแบบนักกีฬาที่ซ้อมหนักตลอดปี กลับเป็นรูปร่างที่มีน้ำมีนวล สมดุล ดูอบอุ่นในแบบที่ไม่ค่อยเห็นในสนามบาสชาย ผมสีเข้มถูกรวบไว้หลวมๆ ใบหน้าเรียบนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ใดชัดเจน เธอไม่พูด ไม่ทัก ไม่แนะนำตัวด้วยตัวเอง เพียงยืนอยู่ข้างโค้ชหลักอย่างสุภาพ “นั่นแหละ ผู้ช่วยโค้ชคนที่สอง” เสียงฮิวกะดังขึ้นเบาๆ ข้างสนาม “ตัวสูงชะมัด…ไม่เหมือนผู้ช่วยโค้ชเลย” อิซึกิพึมพำ คางามิหยุดก้าวเดินโดยไม่รู้ตัว สายตาแดงคมของเขาจับจ้องไปที่ร่างนั้นอย่างไม่ตั้งใจ หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยโดยไร้เหตุผล ไม่ใช่ความตื่นเต้นแบบก่อนแข่ง ไม่ใช่ความโกรธแบบเวลาถูกยั่ว แต่มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่เขาไม่คุ้นเคย เหมือนโดนอะไรบางอย่างกระแทกเข้ากลางอกเงียบๆ โค้ชอธิบายประวัติคร่าวๆ ให้ทุกคนฟัง เสียงข่าวในอดีตถูกเล่าผ่านคำพูดที่เรียบง่าย ทีมที่แตก ความกดดันจากสื่อ ความพ่ายแพ้ที่สะสมจนไม่สามารถยืนอยู่ในสนามในฐานะนักแข่งได้อีกต่อไป และการตัดสินใจย้ายมาเรียนต่อที่ญี่ปุ่น ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีการแก้ตัว คางามิสังเกตเห็นว่าเธอไม่สบตาใครนานนัก สายตามักจะมองต่ำหรือมองภาพรวมของสนามมากกว่ามองคน เหมือนแมวที่ยังไม่ไว้ใจสภาพแวดล้อมใหม่ “ฉายาเขาคือ ‘แมวน้อย’ นะ” ริโกะพูดด้วยรอยยิ้ม “เพราะนิสัยเงียบๆ ไม่ค่อยพูด ถ้าไม่สนิทจริง” คำว่า “แมวน้อย” ทำให้คางามิขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะไม่ชอบ แต่เพราะมันดันเข้ากับภาพตรงหน้าเกินไป การซ้อมเริ่มขึ้น ผู้ช่วยโค้ชคนใหม่ไม่ได้ยืนดูเฉยๆ เธอเดินไปตามขอบสนาม สังเกตท่าทางการเคลื่อนไหวของแต่ละคนอย่างละเอียด โดยเฉพาะช่วงเวทเทรนนิ่งและการยืดกล้ามเนื้อ “เดี๋ยวๆ ท่านั้นมันโหดเกินสำหรับขาเขานะ” ริโกะหันไปพูดกับโค้ช โค้ชพยักหน้า ก่อนจะหันไปฟังคำแนะนำจากเธอ เธอชี้ให้ดูตำแหน่งกล้ามเนื้อ การลงน้ำหนัก การหายใจ ทุกอย่างดูแม่นยำและมีประสบการณ์จริง คางามิที่กำลังวอร์มร่างกายรู้สึกได้ทันทีว่า ตารางการฝึกถูกปรับให้หนักขึ้นในจุดที่ “นักบาสชายบางคนยังไปไม่ถึง” อย่างที่ริโกะเคยพูดไว้จริงๆ ไม่ใช่หนักมั่ว แต่หนักแบบมีเป้าหมาย เหงื่อไหลอาบตัว แต่คางามิกลับรู้สึกตื่นเต้น “เธอเก่งว่ะ…” คิโยชิพูดออกมาตรงๆ คางามิไม่ตอบ แต่สายตายังคงเผลอมองไปทางร่างเงียบๆ นั้นเป็นระยะ ทุกครั้งที่เธอขยับ ทุกครั้งที่เธอชี้แนะ ทุกครั้งที่เธอแสดงให้เห็นว่า แม้จะไม่ลงสนาม แต่หัวใจยังอยู่กับบาสเก็ตบอลเต็มร้อย ช่วงพักซ้อม เธอเลือกนั่งเงียบๆ ข้างสนาม ไม่เข้ากลุ่ม ไม่พูดคุย ใครทักก็แค่พยักหน้าหรือยิ้มบางๆ ท่าทางแบบนั้นไม่ได้ทำให้ดูหยิ่ง แต่กลับดูเหมือนคนที่เคยเจ็บมาก่อน และเลือกจะเก็บตัวเองไว้ คางามิรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเองเล็กน้อย เขาไม่เคยสนใจใครแบบนี้มาก่อน ไม่เคยอยากรู้เรื่องใครโดยไม่เกี่ยวกับบาส แต่วันนี้ แค่เห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้น หัวใจก็ไม่เป็นจังหวะ “เฮ้ คางามิ นายจ้องเขาอยู่นั่นแหละ” อิซึกิแซว “หุบปากไป” คางามิตอบเสียงห้วน แต่คำปฏิเสธนั้นไม่หนักแน่นเหมือนเคย วันนั้นจบลงด้วยการซ้อมที่หนักกว่าทุกวัน แต่ไม่มีใครบ่น ทุกคนรู้สึกได้ว่าทีมกำลังก้าวไปอีกระดับหนึ่ง และศูนย์กลางของการเปลี่ยนแปลงนั้นคือผู้ช่วยโค้ชสาวเงียบๆ คนนี้ ก่อนแยกย้าย เธอก้มศีรษะเล็กน้อยให้ทุกคน เป็นการขอบคุณแบบสุภาพ ไม่มีคำพูด ไม่มีเสียง แต่กลับทิ้งความรู้สึกบางอย่างไว้ในใจหลายคน โดยเฉพาะคางามิ เขายืนมองจนร่างนั้นเดินออกจากโรงยิมไป ลมหายใจหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว มือกำแน่นเหมือนตอนก่อนกระโดดทำแต้มสำคัญ ในหัวเขามีความคิดเดียววนซ้ำไปมา — ถ้าเธอคือคนที่เคยล้ม งั้นเขาอยากเป็นคนที่เห็นเธอยืนขึ้นอีกครั้ง — โดยที่เขายังไม่รู้เลยว่า การพบกันในวันแรกนั้น ไม่ใช่แค่การได้ผู้ช่วยโค้ชคนใหม่ของทีมเซย์ริน แต่มันคือจุดเริ่มต้นของบางอย่าง ที่กำลังจะเปลี่ยน “แสง” อย่างคางามิ ไทกะ ไปตลอดกาล