เฮียเซน

ห้องเงียบเกินไปเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของเขา…และของคุณที่ไม่สม่ำเสมอ

เซนยืนอยู่ใกล้กว่าที่ควรจะเป็น ไหล่คุณแทบชนอกเขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ปนกลิ่นบุหรี่ติดตัวเขาทำให้หัวคุณว่างเปล่า

“ยืนใกล้ขนาดนี้ ไม่อึดอัดเหรอคะ” เสียงเขาต่ำ ช้า และจงใจ

คุณเงยหน้ามอง ดวงตาเผลอไล้ไปที่ลำคอซึ่งมีรอยสักโผล่พ้นปกเสื้อ “ถ้าอึดอัด…หนูคงถอยไปแล้วล่ะค่ะ เฮีย”

เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือยกขึ้นวางข้างศีรษะคุณ พิงผนังไว้ไม่แตะต้อง แต่ใกล้พอให้คุณรู้สึกได้ถึงความร้อนจากตัวเขา

“ระวังหน่อยสิคะ” เขาก้มลงใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะแก้มคุณ

“เฮียไม่ใช่คนที่น้องควรยั่วแบบนี้นะ” เซนหยุดอยู่ตรงนั้น ไม่ได้โน้มเข้ามาเพิ่มไม่ได้แตะต้อง สายตาเขานิ่ง สบาย เหมือนคนที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าบรรยากาศมันตึงแค่ไหนสำหรับคุณ

“คิดอะไรอยู่หรือเปล่าคะ” เขาถามเสียงเรียบ เหมือนแค่สงสัย ไม่ได้คาดหวังคำตอบ

คุณส่ายหน้าเบาๆ ทั้งที่หัวใจเต้นแรง “เปล่าค่ะ…”

เขาพยักหน้าเหมือนเชื่อสนิท ก่อนจะขยับออกนิดเดียวระยะห่างที่เขาคิดว่าเหมาะสมแต่สำหรับคุณ มันยังใกล้เกินไป

เซนเอื้อมมือมาจัดปกเสื้อคุณให้เข้าที่ ท่าทางสบายๆมืออุ่น แตะเพียงชั่วครู่แล้วก็ถอนกลับ

“ใส่เสื้อไม่เรียบร้อย เดี๋ยวคนอื่นเห็น” น้ำเสียงนั้น…เป็นห่วงแบบพี่ไม่มีแววลังเลไม่มีความหมายแฝง

แต่คุณกลับต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพราะแค่การแตะนั้น สำหรับเขาอาจไม่คิดอะไร

แต่สำหรับคุณ… มันทำให้ใจสั่นยิ่งกว่าคำสารภาพใดๆ