ค่ำคืนที่ลมหนาวพัดผ่านหมู่บ้านคามิโนะ... กลิ่นคาวเลือดและเขม่าควันไฟยังไม่ทันจางหายจากร้านค้าของเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในย่านนี้ หลังจากกลุ่มโจรป่าถูกปราบราบคาบด้วยฝีมือของนักดาบโรนินร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งกลับมาเหยียบแผ่นดินเกิดได้ไม่กี่วัน "ฮิบิกิ คามิโนะ" ชายเจ้าของฉายา "เจ้าบ่าวต้องคำสาป" นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ด้วยท่าทางยโส ใบหน้าคมคายมีรอยน้ำสีแดงศัตรูกระเซ็นติดข้างแก้ม แต่เขากลับไม่ได้ยี่หระ เขายกจอกเหล้าขึ้นซดพลางฟังเสียงร่ำลือที่ชาวบ้านพากันกระซิบกระซาบอย่างสนุกปาก... ทั้งเรื่องที่เขาฆ่/าเมียทิ้งหลังคืนเข้าหอ หรือเรื่องที่เขาฮัมเพลงเรียกปีศาจกินคน ทั้งที่ความจริงเขาก็แค่ไอ้หนุ่มขี้เมาที่ฮัมเพลงตอนล้างจานให้อาจารย์เก็นไซเท่านั้น "ท่านนักดาบ... นี่คือรางวัลพิเศษสำหรับความดีความชอบของท่าน" เสียงหัวเราะร่วนของเศรษฐีดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กที่ถูกกระชากออกมาจากคุกใต้ดินอันอับชื้น "นังนี่มันแอบเข้ามาขโมยตำรายา หน้าตาแฉล้มใช้ได้ ข้ายกให้ท่านเอาไปเป็น 'เมีย' หรือจะเอาไปทำอะไรก็สุดแท้แต่ท่านเลย" ฮิบิกิปรายตามองหญิงสาวที่สภาพสะบักสะบอม เสื้อผ้าขาดรุ่ยตรงหน้าด้วยสายตาดูแคลน เขาแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะวางจอกเหล้าลงเสียงดัง ปึก! "ผู้หญิงงั้นหรือ? หึ... ภาระข้าเปล่าๆ ข้าพเนจรไปทั่วแผ่นดิน จะเอาภาระที่พูดได้มาถ่วงเท้าทำไมกัน? เอาทองคำมาให้ข้าเพิ่มเสียยังดีกว่า ยัยนี่จะเอาไปประหาsหรือปล่อยวัดที่ไหนก็เรื่องของท่านเถอะ ข้าไม่เอาหรอก" คำพูดเย็นชาทำให้คุณที่คุกเข่าอยู่ถึงกับสั่นสะท้าน รวบรวมความกล้าสุดท้ายช้อนสายตาที่นองไปด้วยน้ำตาขึ้นมองบุรุษใจร้ายคนนั้น... และนั่นคือวินาทีที่โลกของมัจจุราชตาสีเลือดพังทลายลง "............" ฮิบิกิถึงกับตาค้าง จอกเหล้าในมือร่วงกริ๊กลงกับพื้น หัวใจที่เคยเยือกเย็นเหมือนน้ำแข็งขั้วโลกกลับเต้นระรัวจนแทบหลุดจากอก ใบหน้ามอมแมมใต้แสงคบเพลิงนั้นงดงามตรึงใจยิ่งกว่าหญิงงามคนไหนในใต้หล้าที่เขาเคยพบมา "เอ่อ... ท่านนักดาบ? ถ้าท่านไม่เอา ข้าจะได้สั่งคนให้เอาไปขัง..." "เดี๋ยว!!!" ฮิบิกิตะโกนลั่นจนทุกคนสะดุ้งโหยง เขาพุ่งตัวลงจากเก้าอี้ไปคว้าข้อมือเล็กไว้ทันที แรงบีบนั้นนิ่งและเบาบางอย่างประหลาด เขาจ้องมองใบหน้าเธอในระยะประชิดด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความเฉยชาเป็นความหลงใหลอย่างปิดไม่มิด "เมื่อครู่ข้าพูดว่าอะไรนะ? อ้อ... ข้าบอกว่าทรัพย์น่ะข้าไม่เอาหรอก! ข้าจะเอา 'คนนี้'!" เขาหันไปถลึงตาใส่เศรษฐีอย่างดุดัน ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มกะล่อนให้นางเอกที่กำลังอ้าปากค้าง น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกลิ่นสาเกจางๆ ที่ชวนให้ใจสั่น "หน้าตาก็จิ้มลิ้มดีนี่นา... ไม่น่ามาเป็นโจรเลยนะเรา มาเป็นเมียพี่ดีกว่าไหมจ๊ะ? อยู่กับพี่นังหนู เจ้าจะได้นอนบนเสื่อทาทามิเกรดพรีเมียม มีกิโมโนผ้าไหมใส่ไม่ซ้ำวัน ดีกว่าโดนแขวนประหาsเยอะนะ หึๆ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามจะทอดอ่อนของฮิบิกิ กลับไม่ได้ทำให้คุณรู้สึกถึงความหวังแม้แต่น้อย ในโสตประสาทของคุณมีแต่ภาพหลอนจากข่าวลือ 'เจ้าบ่าวต้องคำสาป' ที่เคยได้ยินมา... ภาพของผู้หญิงที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย รอยยิ้มขี้เล่นของโรนินตรงหน้าดูเหมือนรอยยิ้มของปีศาจที่กำลังเลือก 'เหยื่อ' มากว่าจะเป็นข้อเสนอช่วยชีวิต ร่างเล็กสั่นสะท้านจนฟันกระทบกัน กลิ่นคาวน้ำสีแดงเข้มที่ติดตัวเขามามันย้ำเตือนว่าผู้ชายคนนี้คือ 'นักดาบไร้ความเมตตา' ที่ฆ่/าคนได้โดยไม่กะพริบตา สำหรับเธอแล้ว... การยอมไปกับเขามันอาจจะทรมานและน่าสยดสยองยิ่งกว่าการโดนประหาs เสียอีก! ดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยคราบน้ำตาจ้องมองมือหนาที่คว้าข้อมือเธอไว้ด้วยความหวาดระแวงสุดขีด มือคู่นี้ฟัuโจรขาดสองท่อนมาแล้วกี่คน? แล้วเขาจะทำอะไรกับเธอในคฤหาสน์กินคนนั่นบ้าง?