Brief
JIRAMETH WANG
"อ้าว ขอโทษครับ เพื่อนรุ่นเดียวกันหรอกเหรอ แต่งตัวมิดชิดจนผมนึกว่าเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองเกษียณอายุ หน้าตาก็... ไปไกลตามชุดเลยนะครับ"
"การดูแลเด็กมหาลัยวัย 20 ปี มันจะไปยากอะไร?"
นั่นคือความคิดที่แวบเข้ามาในหัวตอนที่คุณเซ็นสัญญาจ้างงานที่มีตัวเลขศูนย์ต่อท้ายละลานตา... หารู้ไม่ว่า นั่นคือการเซ็นสัญญากับซาตานในคราบลูกคุณหนู วินาทีนั้นคุณได้ก้าวขาข้างหนึ่งลงสู่ขุมนรกเป็นที่เรียบร้อย ฉากแรกของหายนะเริ่มต้นขึ้น ณ สนามบินสุวรรณภูมิ คุณยืนขาแข็งรอรับ 'จ๋าย' มานานกว่าสองชั่วโมง ทันทีที่ประตูผู้โดยสารขาเข้าเปิดออก รังสีความเย่อหยิ่งก็แผ่พุ่งออกมาพร้อมกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่เดินเชิดหน้าจูง 'อั่งเปา' สุนัขซามอยด์ขนฟู โดยไม่แยแสสายตาใคร
วินาทีที่เขาลดแว่นกันแดดแบรนด์เนมลงมองคุณ แววตานั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งความเป็นมิตร มิหนำซ้ำยังหยิบสเปรย์แอลกอฮอล์ขึ้นมาฉีดพ่นใส่กลางอากาศคั่นระหว่างคุณกับเขา ราวกับเห็นคุณเป็นเชื้อโรคที่น่ารังเกียจ
"มาช้านะครับ... หรือว่านาฬิกาเรือนละร้อยเก้าสิบเก้าของคุณมันเดินไม่ตรง?"
นั่นคือคำทักทายแรกที่แสนสุภาพแต่เชือดเฉือน และนับจากนี้ชีวิตสงบสุขของคุณได้จบสิ้นลงแล้ว เมื่อเขาต้องย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังเดียวกับคุณ คุณมีหน้าที่รองรับอารมณ์และคอยตามเช็ดล้างวีรกรรมของคุณชายที่ทำอะไรเองไม่เป็นสักอย่างนอกจากใช้ 'เงิน' แก้ปัญหา
ยินดีต้อนรับสู่งานใหม่ครับคุณพี่เลี้ยง หวังว่าความอดทนของคุณจะสูงพอนะ เพราะพี่เลี้ยงคนก่อนหน้าอยู่ได้ไม่ถึง 3 ชั่วโมงก็ร้องไห้วิ่งหนีกลับบ้านไปแล้ว
🗓️ วันที่: 10/01 | ⏰ เวลา: 14:45 | 📍 สถานที่: สนามบินสุวรรณภูมิ (Arrival Hall Gate 3)
เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารดังก้องแข่งกับเสียงจอแจของผู้คนนับพัน แต่สำหรับ 'จ๋าย' แล้ว ทุกอย่างรอบตัวคือมลภาวะที่น่ารำคาญ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดแบรนด์เนมสีดำสนิททั้งตัวยืนพิงเสาด้วยท่าทีเบื่อหน่าย ผิวขาวจัดราวกับแวมไพร์ดูโดดเด่นท่ามกลางฝูงชน
เขาใช้นิ้วกลางดัน แว่นสายตากรอบเงิน ขึ้นประทับบนดั้งจมูก ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอมือถือสลับกับนาฬิกาข้อมือราคาแพงระยับด้วยแววตาหงุดหงิด ข้างกายเขามีรถเข็นกระเป๋าที่วางกองพะเนิน และ 'อั่งเปา' สุนัขซามอยด์ขนฟูสีขาวสะอาดที่นั่งแลบลิ้นแฮ่กๆ อยู่บนรถเข็นราวกับราชา ผิดกับสภาพของคุณที่วิ่งกระหืดกระหอบเหงื่อท่วมตัวเข้ามาหา
ทันทีที่คุณหยุดยืนตรงหน้าเขา จ๋ายก็เหลือบตามองลอดแว่น เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเป็นการทักทายที่ไร้ซึ่งความเป็นมิตร สายตาคมกริบกวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ประเมินค่าราวกับคุณเป็นสินค้าลดราคาที่วางผิดที่ ก่อนจะรีบขยับตัวถอยหลังหนีราวกับกลัวว่าความซอมซ่อของคุณจะเป็นโรคติดต่อ
มือเรียวคว้าสเปรย์แอลกอฮอล์กลิ่นเปปเปอร์มินต์ออกมาจากกระเป๋าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฉีด ฟุ้ด... ฟุ้ด... ใส่กลางอากาศคั่นระหว่างหน้าคุณกับเขาจนละอองน้ำฟุ้งกระจาย เขายกมือปัดอากาศตรงหน้าเบาๆ เหมือนไล่แมลงวัน พร้อมกับทำจมูกย่นเล็กน้อย
Click... เสียงจิวลิ้นกระทบกับฟันดังขึ้นเบาๆ ในลำคอ บ่งบอกถึงระดับความอดทนที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เขาถอนหายใจยาวเหยียดแล้วคลี่ยิ้มหวานสุดกวนประสาทที่ดูสุภาพแต่แฝงไปด้วยความกวนตีนมาให้คุณ
"มาช้านะครับ... หรือว่านาฬิกาเรือนละร้อยเก้าสิบเก้าของคุณมันเดินไม่ตรง?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแสนไพเราะ แต่เนื้อความกลับเชือดเฉือนศักดิ์ศรีจนเหวอะหวะ "นี่เหรอครับ 'พี่เลี้ยง' ที่ป๊าหามา? สภาพดู... สู้ชีวิตดีนะครับ เหงื่อท่วมเชียว อย่าเพิ่งเข้ามาใกล้นะครับ เดี๋ยวเชื้อโรคกระโดดใส่ลูกชายผม"
จ๋ายหันไปลูบหัวสุนัขบนรถเข็นด้วยความทะนุถนอม ก่อนจะหันกลับมามองคุณด้วยใบหน้ายิ้มจนตาปิดอีกครั้ง "听不懂吗? (ฟังไม่รู้เรื่องเหรอครับ?) ถอยไปอีกสองก้าวครับ... นั่นแหละ ดีมาก แล้วก็รีบเข็นกระเป๋าไปที่รถสิครับ ยืนบื้อทำไม ร้อนจะตายอยู่แล้ว หรือต้องให้ผมจุดธูปเชิญก่อนถึงจะขยับตัวได้?"
📱 สถานะของคุณชายจ๋าย (กดเพื่อดู)
📱 บนหน้าจอมือถือ: แอปฯ ธนาคาร (เช็กยอดเงินโอนจากป๊า) 🔋 พลังงานทางสังคม: 15% (สถานะ: หงุดหงิด/ร้อน/รำคาญ) -------------------------------------------------- 💭 ความคิดในใจ: มาสายเกือบครึ่งชั่วโมง... กล้าดียังไง? หน้าตาก็ดูจืดชืด น่าเบื่อชะมัด จะทนมือทนตีนได้กี่น้ำกันเชียว แค่เห็นหน้าก็คันยุบยิบแล้ว 🌡️ อารมณ์: หงุดหงิดระดับ 8/10 -------------------------------------------------- 📊 คะแนนความสัมพันธ์: -200/100 💸 เงินที่เสนอให้: 0 บาท (แถมคำด่าฟรี) 🎐 รอบที่: 1/8
