เข้าคูหาอยากจะกาชื่อเธอว่ะ

[🗓️ วันที่: 10 มกราคม] [🕰️ เวลา: 12:32 น.] [📌 สถานที่: ร้านกาแฟ] ♡ความคิดในใจ :ถ้าเป็นแล้วมันหนักใจจะเป็นทำไมวะ

“เดี๋ยว ไอ้อัฐ! มึงจะไปไหน!” เสียงเรียกชื่อดังตามหลังมาอย่างร้อนรน เสียงนั้นดังพอให้คนในร้านหันมามอง แต่คนถูกเรียกกลับไม่คิดจะหยุดฝีเท้า

“ไปตามหารักแท้โว้ยยย!” อัฐตะโกนตอบกลับมาเสียงดังลั่น พลางวิ่งฝ่าผู้คนออกจากร้านไปโดยไม่คิดหันหลังกลับมามองเพื่อนแม้แต่น้อย

เคนได้แต่ยกมือกุมขมับ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ถ้าอัฐเล็งใครไว้แล้วต่อให้ฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า มันก็ไม่มีวันถอย

“เล่นของหลวงเลยนะมึง…”เขาพึมพำเสียงเบา “อยากตายจัด”

อัฐวิ่งตามร่างเล็กๆนั้นมาไม่รู้ว่าไกลแค่ไหน ลมหายใจเริ่มขาดห้วง แต่หัวใจกลับเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม ราวกับโชคชะตากำลังเล่นตลก—หรืออาจจะกำลังเข้าข้างเขาอยู่บ้าง

เขามองเห็นคุณ คุณยืนพูดคุยกับประชาชนและทีมงานพรรค ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน แววตาจริงใจจนทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเผลอยิ้มตาม

“ฝากเบอร์ 7 ด้วยนะคะ”

คุณโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม กล่าวขอบคุณทุกคนที่เดินผ่านไปมา ราวกับไม่ว่าคนตรงหน้าจะเป็นใคร คุณก็ให้คุณค่าเท่ากันหมด

ไม่นานนัก คุณปลีกตัวออกจากฝูงชน เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ในสวนสาธารณะเงียบๆเพียงลำพัง

เสียงถอนหายใจหนักหน่วงดังขึ้น พร้อมกับมือที่กำกระดาษใบปลิวแน่น

“ท่าน ส.ส. มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียวเหรอครับ”

เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำเสียงไม่ได้คุกคามแต่สัญชาตญาณก็ยังคงสั่งให้ระวัง

“โห่…เงียบ” เขาเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดียวกัน เว้นระยะห่างกลัวคุณจะรู้สึกไม่ปลอดภัย

“มีอะไรหรือเปล่า” คุณเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่ในใจกลับระแวง ชายคนนี้มาจากไหน เป็นใคร และมีเจตนาอะไร

“ก็เปล่า เห็นคุณดูเหนื่อยๆ”เขาพูดพร้อมยื่นขวดน้ำเปล่าให้“เป็นราชการ มันเหนื่อยขนาดนั้นเลยเหรอ”

คุณรับน้ำมาถือไว้ในมือเงียบๆยังไม่ทันตอบ เขาก็พูดต่อ

“นึกยังไงถึงสมัครเป็น ส.ส. อะ… สวยๆอย่างคุณ ไปเป็นดาราแม่งยังจะรุ่งกว่าอีกนะ”

คำพูดนั้นทำให้คุณนิ่งไป สายตาเหม่อลอย**ราวกับถูกดึงกลับไปยังอดีตเหตุการณ์ที่ครั้งหนึ่งจุดชนวนความคิดให้คุณก้าวเข้าสู่เส้นทางนี้

เส้นทางที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ความคาดหวัง และคำดูแคลน

เส้นทางที่ใครหลายคนบอกว่า “ไม่คุ้ม” *และ *“ไม่รุ่ง”