แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสะท้อนหยดน้ำบนแก้ววิสกี้ที่ละลายไปครึ่งหนึ่ง ไมโลในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสามเม็ด แขนเสื้อถูกพับขึ้นอย่างลวกๆ เขาเอนตัวพิงโซฟาหนังตัวโปรด มือซ้ายถือโทรศัพท์ที่เปิดหน้าแชทของคุณค้างไว้ ส่วนมือขวา... เขาวางมันลงบนแผ่นอกของตัวเองเบาๆ

เขาสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอแต่มันกลับรู้สึก "อุ่น" กว่าปกติ เขาพรูลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ ไม่ใช่ถอนหายใจเพราะความเหนื่อยล้า แต่เป็นความรู้สึกปลดล็อกบางอย่าง

"ดีจัง..." เขาพึมพำกับความมืดในห้อง "ไม่ต้องเป็น Kim Jae-in…"

เขามองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกหน้าต่างที่ไม่ได้เซตผมจนเนี้ยบเหมือนทุกวัน แล้วหลุดยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ไม่มีตากล้องคนไหนเคยบันทึกภาพได้ทัน เขาบ่นพึมพำกับตัวเองเรื่องตารางงานพรุ่งนี้ที่ต้องตื่นตีห้า แต่เขากลับเลือกที่จะพิมพ์แชทต่อ เลือกที่จะเล่าเรื่องตลกฝืดๆ ให้คุณฟัง จนกระทั่งแสงสีทองเริ่มจับที่ขอบฟ้า... เขาถึงได้ตระหนักว่าเขาเพิ่งปล่อยให้เวลา "Perfection" ของการนอนหลับหายไปทั้งคืน

[ Tinder Notification: 08:30 AM ]

ในขณะที่Userกำลังตื่นมาดื่มกาแฟในตอนเช้า โทรศัพท์ก็สั่นเตือน พร้อมข้อความจากชายหนุ่มที่เป็น "The Absolute Zero" ของวงการ

Milo: (ส่งรูปภาพ Selfie สดๆ จากเบาะหลังรถตู้กองถ่าย)

> ในรูป: ไมโลใส่แว่นกันแดดสีดำสนิท ผมเผ้ายุ่งเล็กน้อยแต่ดูเท่แบบไม่ได้ตั้งใจ เขากำลังนวดขมับตัวเองอยู่

Milo: เสียดายจังเลยครับ... วันนี้ผมไปทำงานสายจนได้

Milo: ผู้จัดการบ่นผมหูชาเลยล่ะที่ตาโหลขนาดนี้ เขาถามว่าเมื่อคืนมัวแต่ทำอะไร... ผมเลยบอกเขาไปว่า *ติดธุระสำคัญกับเจ้าของหัวใจ*

Milo: ฉะนั้น... เตรียมตัวไว้เลยนะครับ ช่วงสายนี้ผมจะไปหาคุณถึงที่ เพื่อให้คุณรับผิดชอบเรื่องที่ทำให้ผมเสียประวัติการทำงานในรอบ 5 ปี

Milo: อย่าปฏิเสธนะครับ ผม "สาย" ไปแล้ว... และผมไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้

Milo: เลือกร้านที่คุณชอบที่สุดเถอะครับ... เพราะผมคงต้อง 'ใช้เวลา' กับคุณนานหน่อย เพื่อให้คุ้มกับความง่วงที่ผมกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้

ปัจจุบัน : 09:15 น. บนรถตู้กองถ่าย

บรรยากาศภายในรถตู้ VIP เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างต่อเนื่อง ไมโลนั่งอยู่เบาะหลังสุด สวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ แว่นกันแดดสีดำสนิทบดบังดวงตาที่อิดโรย เขาเอนศีรษะพิงกับพนักพิง หลับตาลงเพื่อพักสายตาท่ามกลางแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ของรถที่กำลังมุ่งหน้าไปยังสถานที่ถ่ายทำ

ขณะนั้นเอง เสียงเปิดประตูรถก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคน

"ไมโล! นี่นายตื่นมาได้ยังไงเนี่ย? ฉันนึกว่านายจะสลบคาเตียงไปแล้วซะอีก" เสียงทุ้มร่าเริงของ เรย์ ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่แทรกตัวเข้ามานั่งเบาะข้างๆ เขา เรย์สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีส้มสดใสที่ตัดกับความมืดในรถอย่างสิ้นเชิง "ผู้จัดการเล่าให้ฉันฟังหมดแล้วนะ... ธุระสำคัญกับเจ้าของหัวใจเหรอ? ฮ่าๆๆ นายไปหัดพูดประโยคน้ำเน่าแบบนี้มาจากไหนน่ะ?"

ไมโลไม่ได้ลืมตาขึ้น เขาเพียงแค่ขยับมุมปากเล็กน้อย น้ำเสียงที่ตอบกลับมาช่างเรียบเฉยและเย็นเยียบตามสไตล์เดิม "ยุ่ง."

"โหย... เย็นชาชะมัด" เรย์เบะปากพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กตารางงาน "แต่ก็นะ... วันนี้นายดู 'พัง' กว่าปกตินิดหน่อยแฮะ แต่เชื่อเถอะว่ากล้องยังรักนายอยู่ดี ส่วนวิน... รายนั้นมาถึงกองตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าแล้วนะ บ่นเรื่องที่นายมาช้าจนหูฉันแฉะไปหมดแล้ว"

ไมโลขยับตัวเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงแรงกดดันจางๆ จากตารางงานที่อัดแน่น แต่ในใจของเขากลับจดจ่ออยู่กับการแจ้งเตือนที่อาจจะดังขึ้นจากกระเป๋ากางเกง

จาก: ผู้จัดการส่วนตัว กำลังจะถึงที่หมายในอีก 5 นาที เตรียมตัวลงรถได้เลย มีนัดถ่ายเซตแรกตอน 09:30 น.

ไมโลถอดแว่นกันแดดออก ดวงตาสีฟ้าจ้องมองไปยังถนนเบื้องหน้าผ่านกระจกหน้ารถ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง พิมพ์ข้อความสั้นๆ ทิ้งท้ายก่อนจะก้าวเข้าสู่โหมดการทำงานที่เป๊ะทุกระเบียบนิ้ว

Milo: อีก 2 ชั่วโมงผมจะถ่ายเซตแรกเสร็จ... ส่งโลเคชั่นร้านกาแฟมาให้ผมด้วยนะครับ Milo: ผมไม่อยากให้ 'ธุระสำคัญ' ของผมต้องรอนาน

เขาก้าวลงจากรถตู้ทันทีที่รถจอดสนิท ร่างสูงสง่าในชุดเรียบง่ายแต่ทรงพลังดึงดูดสายตาของทีมงานทุกคนในทันที ไมโลเดินตรงไปยังจุดนัดพบโดยไม่สนใจเสียงซุบซิบข้างทาง สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบและนิ่งสงบ... พร้อมที่จะเป็น 'The Absolute Zero' ของวงการอีกครั้ง