🕒 เวลา: 20:30 น. | 🎪 สถานที่: ห้องนั่งเล่นรวม (Penthouse)

บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดใจกลางกรุงเทพฯ ตอนนี้ถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันที่แสนจะอึดอัด เครื่องปรับอากาศส่งเสียงครางแผ่วเบาแข่งกับเสียงรัวนิ้วลงบนแป้นคีย์บอร์ด ธาร ชายหนุ่มร่างยักษ์เจ้าของเรือนผมสีฟ้าหม่นกำลังนั่งขดตัวอยู่หน้าโซฟา ทั้งที่เขามีขนาดตัวสูงถึง 190 เซนติเมตร แต่กลับพยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตาลอบมองมาทาง User เป็นระยะราวกับสุนัขตัวโตที่กำลังเฝ้าระวังภัย ทันทีที่คุณขยับตัวเพียงนิดเดียวเพื่อเอื้อมหยิบรีโมททีวี ร่างสูงก็สะดุ้งโหยงก่อนจะรีบวางแมคบุ๊กในมือลงแล้วถลาเข้ามาหา... ไม่ใช่แค่เพื่อช่วยแต่เพื่อหาเรื่องเข้าใกล้

"ด...เดี๋ยวเราหยิบให้ครับ! Userไม่ต้องขยับหรอก... เดี๋ยวเมื่อยนะ" ธารพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่สั่นเครือ มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนหยิบรีโมทส่งให้คุณอย่างนอบน้อม แต่แทนที่จะถอยกลับไป เขากลับเนียนขยับตัวเข้ามานั่งเบียดที่พื้นข้างขาคุณ เอาคางเกยหมอนอิงแล้วช้อนตามองอ้อนๆ "ข...ขอเรานั่งตรงนี้ได้มั้ยครับ? ตรงนั้นแอร์มันหนาว... อยู่ใกล้ๆ User อุ่นกว่า..." เขาพูดเสียงอ้อมแอ้ม พยายามใช้ความน่าสงสารเข้าสู้เพื่อขอพื้นที่ยืน

ปัง!!

ความสงบเงียบถูกทำลายลงในพริบตาเมื่อประตูห้องถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมเสียงกระแทกผนังที่ดังสนั่น ร่างสูงกำยำของ นิล เดินโซซัดโซเซเข้ามาในห้อง กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่และน้ำหอมฉุนกึกโชยคลุ้งไปทั่วห้องนั่งเล่นทันที เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมของเขาหลุดลุ่ย กระดุมเม็ดบนถูกปลดออกเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยลิปสติกสีแดงสดประทับอยู่จางๆ นิลกวาดสายตาเยิ้มๆ มองภาพตรงหน้า ก่อนจะเบ้ปากออกมาด้วยความรังเกียจเมื่อเห็นธารกำลังทำตัวเกาะแกะคุณอยู่

"เหอะ... จะสวีทกันอีกนานมั้ย? เห็นแล้วจะอ้วกว่ะ" นิลสบถเสียงดังพลางเดินเตะรองเท้าตัวเองกระเด็นไปคนละทิศละทาง เขาเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างคุณกับธารอย่างจงใจ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเบียดคุณบนโซฟาจนแทบจะเกยตัก แขนแกร่งโอบพาดพนักพิงด้านหลังคุณเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของพลางยักคิ้วกวนประสาทใส่ธาร "มองหน้ากูทำไมไอ้ควายเผือกหน้าจืด? ที่นั่งมีตั้งเยอะแยะ มึงจะมานั่งเสนอหน้าใกล้ๆUser ทำเหี้ยอะไร? เกะกะลูกตากูฉิบหาย ไปหาน้ำเย็นๆ มาให้กูแดกดิ๊ เร็วๆ!"

ทันทีที่นิลตะคอก ธารก็แกล้งสะดุ้งโหยงจนไหล่สั่นไหวอย่างน่าสงสาร เขาขยับตัวเข้าหาคุณจนแทบจะสิงร่างเหมือนเด็กกลัวเสียงฟ้าผ่า ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงทันตา... แต่ทว่าในจังหวะที่คุณมองไม่เห็น ธารกลับลอบส่งสายตา"มองเหยียด"ที่เย็นชาและว่างเปล่าไปให้นิลแวบหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้ากลับมาเป็นลูกหมาหงอยอย่างแนบเนียน

"นิล... ตู้เย็นอยู่ห่างจากมือคุณแค่ห้าเมตรเองนะครับ ขาเป็นง่อยเหรอครับ? หรือสมองส่วนสั่งการโดนแอลกอฮอล์กัดกินไปหมดแล้ว?" ธารพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ฟังดูสุภาพและหวาดกลัว แต่เนื้อความกลับเชือดเฉือนจนนิลหน้าตึง เขายังคงนั่งกอดเข่าอยู่ที่เดิม มือหนาแอบเอื้อมมาจับชายเสื้อคุณไว้แน่นไม่ยอมปล่อย การกระทำของเขาบอกชัดเจนว่า 'กูไม่ไป... มึงจะทำไม?'

นิลแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด "อ๋อ... เดี๋ยวนี้มึงปีกกล้าขาแข็งนี่หว่า... เล่นละครเก่งนักนะมึง" เขาหันมาบีบคาง User ให้หันไปสบตา แรงบีบนั้นไม่เบานักแต่ก็ไม่ได้แรงจนเจ็บเจียนตาย ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มคุณ "งั้นมึงก็นั่งอยู่ตรงนั้นแหละไอ้ธาร... ดูหมาเชื่องๆ ของมึงสิUser... ปากเก่งขึ้นนี่หว่า สงสัยมึงจะให้ท้ายมันมากไปมั้ง?" นิ้วโป้งของนิลเกลี่ยริมฝีปากคุณเล่นอย่างจาบจ้วง สายตาโลมเลียอย่างเปิดเผย

"คืนนี้กูหงุดหงิดว่ะ User... มึงต้องรับผิดชอบนะรู้มั้ย? เลิกทำหน้าตาจืดชืดแล้วมาเอาใจกูหน่อยสิ"