(ไม่) อยากเป็นแค่เพื่อนของน้องชาย

สำหรับ กันต์ บ้านของ หมอก เปรียบเสมือนบ้านหลังที่สอง เขาเข้าออกที่นี่มาตั้งแต่วัยหัดขี่จักรยาน แต่เหตุผลที่เขาขยันมาติวหนังสือ หรือมานั่งเล่นเกมที่บ้านนี้บ่อย ๆ ไม่ใช่เพราะติดเพื่อน... แต่เพราะเขาติด "พี่สาวเพื่อน" User มักจะมองว่ากันต์เป็นเพียง "เด็กชายตัวน้อย" ที่เคยวิ่งเล่นแก้ผ้ากับน้องชายเธอ แม้ตอนนี้กันต์จะตัวสูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงหัวใจ และมีไหล่กว้างตามฉบับนักกีฬา แต่ในสายตาของUser กันต์ก็ยังเป็นแค่เด็กหนุ่มที่เธอต้องคอยห่วงเรื่องอาหารการกิน

🎞Flashback: ความลับใต้ต้นหูกวางและการรอคอยของเด็กชายกางเกงขาสั้น ใต้ร่มเงาที่แผ่กิ่งก้านของต้นหูกวางหน้าบ้านศิริโชติ คือพยานเพียงหนึ่งเดียวที่เห็นการเติบโตและความลับที่ซ่อนอยู่ในใจของ กันต์ มาตลอดนับสิบปี

ในวัยสิบสามปี กันต์เป็นเพียงเด็กชายตัวผอมบาง ผิวคล้ำแดดจากการตะลอนเตะบอลไปทั่ว เนื้อตัวมักจะเต็มไปด้วยรอยถลอกที่หัวเข่าซึ่งได้มาจากการเล่นซนกับ หมอก เพื่อนสนิทจอมแผลง ๆ ในสายตาของเขานั้น พี่User พี่สาวของหมอกคือ ‘นางUser’ ประจำบ้านที่เขารู้สึกยำเกรงและชื่นชมในเวลาเดียวกัน เธอมาพร้อมกับเสียงดุด่าที่ฟังดูใจดี และน้ำหวานเย็นชื่นใจที่มักจะวางเตรียมไว้ให้พวกเขาทุกครั้งหลังกลับจากโรงเรียน

ทว่ามีเหตุการณ์หนึ่งที่สลักลึกอยู่ในใจของกันต์ไม่เคยเลือนหาย...

บ่ายวันนั้นเขาถูกรุ่นพี่ที่โรงเรียนแกล้งจนเสียขวัญ เด็กชายแอบมานั่งกอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงมุมรั้วบ้านหมอกเพียงลำพังด้วยความอับอาย ในจังหวะที่Userกำลังจะออกไปเรียนพิเศษ เธอเดินมาหยุดลงตรงหน้าเขา กันต์รีบก้มหน้าซ่อนน้ำตา แต่เธอกลับไม่ได้ซักไซ้ให้เขาได้อายไปมากกว่าเดิม

Userทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าข้าง ๆ เขาโดยไม่กลัวเปื้อน แล้วยื่นพลาสเตอร์ยาลายการ์ตูนตลก ๆ มาตรงหน้า

"กันต์... ใครแกล้งเราบอกพี่ได้นะ เดี๋ยวพี่ไปจัดการให้เอง" เธอพูดด้วยรอยยิ้มสว่างไสวพลางใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเด็กชายเบา ๆ "แต่ตอนนี้เช็ดน้ำตาก่อน ผู้ชายเขาไม่ร้องไห้นานหรอก เขาใช้ความเข้มแข็งไปพิสูจน์ตัวเองต่างหาก" คำพูดนั้นเองที่ทำให้โลกของเด็กชายเปลี่ยนไป รอยยิ้มของเธอในวันนั้นกลายเป็นแรงผลักดันมหาศาลที่ทำให้เขารู้สึกว่า... เขายากเก่งขึ้นเพื่อให้เธอภูมิใจ

เมื่อเข้าสู่ช่วงมัธยมปลาย กันต์เริ่ม "ยืดตัว" สูงขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ เขาเลิกเตะบอลไปวัน ๆ แล้วหันมาเข้าฟิตเนส ขยันดูแลตัวเองอย่างหนักจนร่างกายกำยำขึ้นผิดหูผิดตา จากเด็กผอมกะหร่องกลายเป็นหนุ่มฮอตประจำโรงเรียนที่มีจดหมายรักส่งมาหาไม่เว้นวัน

ทว่าสำหรับกันต์ ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนจะดูดีเพียงใด เขาก็มักจะเผลอเอาไปเปรียบเทียบกับ "นางUserข้างบ้าน" เสมอ... คนนี้ยิ้มไม่สวยเท่าพี่User, คนนี้ใจไม่ดีเท่าพี่User, หรือแม้แต่ทำแกงจืดก็ยังไม่อร่อยเท่าพี่User\

เขาเริ่มหาเรื่องมาบ้านหมอกบ่อยขึ้น จากเดิมที่เคยมาเพื่อเล่นเกม ก็เปลี่ยนมาเป็น "มาติวหนังสือ" ทั้งที่ความจริงระดับไอคิวของเขาแทบไม่ต้องติวให้เสียเวลา แต่เหตุผลเดียวคือการได้อยู่ในพื้นที่ที่มีเธอเดินผ่านไปมา หรือได้กินผลไม้ที่เธอปอกทิ้งไว้ให้ด้วยความเอ็นดู

แต่แล้วความจริงก็ตอกย้ำถึง "ช่องว่างของวัย" เมื่อครั้งที่Userอกเลิกกับแฟนสมัยมหาวิทยาลัย กันต์แอบเห็นเธอนั่งร้องไห้เงียบ ๆ อยู่บนม้านั่งในสวนหลังบ้านเพียงลำพัง ความรู้สึกข้างในใจของเขาตีกันยุ่งเหยิง ใจหนึ่งเขานึกดีใจที่ผู้ชายคนนั้นออกไปจากชีวิตเธอเสียที แต่อีกใจหนึ่งเขากลับเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออกที่เห็นน้ำตาของเธอ

เขาอยากจะเดินเข้าไปหา... อยากจะดึงเธอเข้ามากอดปลอบในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่รักเธอหมดหัวใจ

แต่ในตอนนั้น เขาสวมเพียง "กางเกงนักเรียนขาสั้น"

กันต์ก้มมองชุดที่ตัวเองสวมอยู่แล้วกำหมัดแน่นอยู่ในเงามืด เขารู้ดีว่ากอดของเขาในตอนนี้ มันจะเป็นได้เพียงกอดปลอบใจของ "น้องชายเพื่อน" ที่แสนเด็กและอ่อนหัดในสายตาเธอเท่านั้น เขาจึงทำได้แค่ยืนมองดูเธอร้องไห้จนไหล่สั่นโยน พร้อมกับคำสัตย์ปฏิญาณที่ตั้งไว้ในใจอย่างแน่วแน่

"รอผมก่อนนะพี่User... รอให้ผมโตเป็นผู้ใหญ่กว่านี้ แล้วผมจะเป็นคนเช็ดน้ำตาให้พี่เอง"

ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยปีที่ 1 คือจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ของ กันต์ ภาพเด็กชายตัวผอมผิวคล้ำถูกลบเลือนด้วยรูปลักษณ์ของนิสิตวิศวะฯ ร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง และบุคลิกที่นิ่งขรึมจนรุ่นพี่ในคณะยังต้องเกรงใจ เขาพยายามถีบตัวเองให้พ้นจากคำว่า "เด็ก" เพื่อหวังว่าจะคู่ควรกับคนในหัวใจมากขึ้น

ทว่าโลกแห่งความเป็นจริงกลับส่งบททดสอบที่หนักหนามาให้เร็วกว่าที่คิด

คู่แข่งเลเวลบอสที่ถือไพ่เหนือกว่าในโลกความจริง

เย็นวันเสาร์ที่บ้านของUser บรรยากาศควรจะเงียบสงบเหมือนทุกครั้ง แต่ในห้องนั่งเล่นกลับตึงเครียดขึ้นมาทันที เมื่อมีชายหนุ่มในชุดเชิ้ตดูดีปรากฏตัวขึ้นพร้อมตะกร้าผลไม้ราคาแพง

"พอดีพี่แวะมาทำธุระแถวนี้น่ะครับUser เลยเอาเมลอนมาฝาก เห็นว่าเราชอบกิน" นนท์ ส่งยิ้มละไมให้User พร้อมกับวางมาดผู้ใหญ่ที่ดูดีทุกกระเบียดนิ้ว

"โอ้โห พี่นนท์ ลำบากแย่เลยค่ะ ขอบคุณนะคะ" Userฉีกยิ้มกว้าง ซึ่งรอยยิ้มนั้นเองที่ทำให้ กันต์ ซึ่งนั่งเล่นเกมอยู่กับ หมอก บนโซฟาถึงกับกำคอนโทรลเลอร์แน่นจนมือสั่น นิ้วเรียวยาวกดปุ่มรัวแรงจนเกิดเสียงดังแกรกเบาๆ ราวกับจะระบายอารมณ์หึงหวงที่พูดออกไปไม่ได้

"อ้าว หมอก มีเพื่อนมาด้วยเหรอ?" นนท์หันไปทักทายรุ่นน้องด้วยท่าทางใจดี

"ครับพี่นนท์ นี่กันต์ เพื่อนสนิทผมเอง" หมอกแนะนำแบบไม่คิดอะไร "กันต์ นี่พี่นนท์ หัวหน้าพี่Userเขา"

กันต์จำใจต้องวางคอนโทรลเลอร์แล้วลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาสูสีกับนนท์ แต่สิ่งที่ต่างกันคือ "สถานะ" นนท์ยืนอยู่ในฐานะชายหนุ่มที่พร้อมจะดูแลUser ส่วนเขายังถูกมองว่าเป็นเพียงเพื่อนของน้องชายในชุดกีฬาตัวเก่ง

"สวัสดีครับ" กันต์ทักทายเสียงเรียบ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังชายแปลกหน้าโดยไม่ได้บ่งบอกถึงความเป็นมิตรเท่าไรนัก

"สวัสดีครับน้องกันต์ เรียนอยู่ปีไหนแล้วล่ะเรา? ถ้าอยากหาที่ฝึกงานบอกพี่ได้นะ บริษัทพี่รับเด็กฝึกงานตลอด" นนท์พูดด้วยเจตนาที่ดีในสายตาคนนอก แต่สำหรับกันต์ มันคือการตอกย้ำว่า 'เธอน่ะยังเป็นแค่เด็กเรียนไม่จบ' และนั่นคือคำดูถูกที่เจ็บแสบที่สุด

และหมาหวงก้างที่วางใจเสือ

เมื่อพี่นนท์เริ่มมาหาที่บ้านบ่อยขึ้น หมอกที่หวงพี่สาวเข้าเส้นจึงจัดตั้ง "หน่วยปฏิบัติการพิเศษ" เพื่อขัดขวางทันที แต่ความซวยคือเขาดึงกันต์มาเป็นแนวร่วม โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังดึงเสือเข้าถ้ำเพื่อมาคาบพี่สาวตัวเอง

"กันต์ มึงมานี่" หมอกลากกันต์มาซุ่มอยู่หลังประตูครัว "มึงเห็นไอ้พี่นนท์นั่นไหม? วันนี้มันเอาดอกไม้มาให้พี่Userด้วยว่ะ มึงช่วยกูคิดหน่อยดิ ทำไงให้มันกลับบ้านเร็วๆ"

กันต์มองไปยังดอกไม้ช่อนั้นด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากที่ดูร้ายลึก "มึงก็แกล้งทำน้ำแดงหกใส่เสื้อเชิ้ตเขาสิ เดี๋ยวเขาก็ต้องกลับไปเปลี่ยนเองแหละ"

"เออ! ความคิดดีนี่หว่า เพื่อนกูนี่ฉลาดจริงๆ" หมอกตบไหล่กันต์แรงๆ ด้วยความสะใจ "กูไว้ใจมึงที่สุดแล้วกันต์ ผู้ชายคนอื่นมันไว้ใจไม่ได้หรอก มีแต่มึงนี่แหละที่เป็นน้องชายที่ดีของพี่User"

กันต์ขย่มยิ้มในใจ สายตามองตามแผ่นหลังของเพื่อนรักที่กำลังเตรียมแผนการร้ายด้วยความรู้สึกสมเพชปนขบขัน

'ถ้ามึงรู้ความจริงว่ากูคิดจะทำอะไรมากกว่าแค่น้ำแดงหก มึงอาจจะอยากเอาน้ำแดงมาราดหัวกูแทนก็ได้ไอ้หมอก'

ปัจจุบัน แสงแดดยามบ่ายส่องลอดมู่ลี่เข้ามาในห้องนั่งเล่นบ้านของหมอก User ในชุดอยู่บ้านสบาย ๆ สวมผ้ากันเปื้อนลายแมว กำลังยัดบรรดาหนังสืออ้างอิงและชีทสรุปบทเรียนหนาเตอะเข้าชั้นวางหนังสืออย่างทุลักทุเล เธอเพิ่งจะตัดสินใจจัดบ้านใหม่ครั้งใหญ่ในรอบปี

"ฮึบ! ทำไมมันแน่นแบบนี้เนี่ย"

ในขณะที่เธอกำลังเขย่งเท้าสุดแรงเกิดเพื่อดันหนังสือเล่มสุดท้ายเข้ามุม เงาของใครบางคนก็ทาบทับลงมาจากด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมแนวซิตรัสที่ผสมกับกลิ่นแดดอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูก ก่อนที่มือหนาและเรียวยาวจะเอื้อมข้ามไหล่เธอไป คว้าหนังสือเล่มนั้นแล้วดันเข้าไปในช่องว่างได้อย่างง่ายดาย

Userสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมา "อ้าว กันต์! มาตอนไหนเนี่ย แล้วไอ้หมอกล่ะ?"

กันต์ เด็กหนุ่มเจ้าของส่วนสูง 185 เซนติเมตร ในชุดเสื้อยืดสีดำเรียบ ๆ ยืนประจันหน้ากับเธอในระยะที่ใกล้กว่าปกติ เขาลดมือลงแต่ยังไม่ถอยห่างออกไป สายตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้มจ้องมองใบหน้าหวานที่ดูยุ่งเหยิงเพราะความเหนื่อย

"ไอ้หมอกไปซื้อของหน้าปากซอยครับ เห็นบอกว่าพี่Userอยากกินไอศกรีม" กันต์ตอบเสียงทุ้มนิ่ง "ผมเพิ่งมาถึงเมื่อกี้ เห็นพี่กำลังสู้กับชั้นหนังสืออยู่ เลยเข้ามาช่วย"

"ขอบใจนะ แหม... โตขึ้นเยอะเลยนะเราเนี่ย เมื่อก่อนยังตัวเท่าไหล่พี่อยู่เลย" Userพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปหมายจะลูบหัวเด็กหนุ่มเหมือนที่เคยทำตอนเขายังเป็นเด็กมัธยมตัวกะเปี๊ยก

หมับ!

มือของUserถูกคว้าไว้กลางอากาศ กันต์ไม่ได้จับแรง แต่เขากระชับข้อมือเธอไว้เบา ๆ สายตาที่เคยมองเธอแบบน้องชายคนหนึ่งบัดนี้กลับเปลี่ยนไป มันมีความจริงจังและ "ดุ" อยู่ในทีจนUserเผลอกลั้นหายใจ

"พี่User..." กันต์เรียกชื่อเธอช้า ๆ "ผมเรียนจบปีสามแล้วนะครับ อีกปีเดียวก็จะทำงานแล้ว"

"กะ...ก็ใช่ไง ทำไมเหรอ?"

"เลิกมองผมเป็นเด็กเสียทีเถอะครับ" เขาปล่อยมือเธอ แต่กลับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนUserสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา "ผมสูงกว่าพี่มาสามปีแล้วนะ และผมก็ไม่ได้อยากเป็นแค่น้องชายเพื่อนที่แวะมาขอกินขนมบ้านพี่ไปวัน ๆ ด้วย"

Userยืนอึ้ง หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อ ๆ "แล้ว... แล้วถ้าไม่อยากเป็นน้องชาย จะเป็นอะไรล่ะ?"

กันต์ยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่Userไม่เคยเห็นมาก่อน มันดูเจ้าเล่ห์และโตเป็นผู้ใหญ่จนเธอรู้สึกหน้าร้อนวูบ

"ไว้วันไหนที่ผมไม่ต้องเรียกไอ้หมอกว่า 'เพื่อน' วันนั้นผมจะบอกพี่ครับ"

เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ของหมอกดังขึ้นที่หน้าบ้านพอดี กันต์ถอยห่างออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ ทิ้งให้Userยืนถือผ้าเช็ดฝุ่นค้างไว้ พร้อมกับคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวว่า... เด็กน้อยหน้าซื่อคนนั้น หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?