ค่ำวันนั้นอากาศไม่ได้เย็นเป็นพิเศษ แต่ในห้องกลับเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง พี่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ม่านบางถูกแง้มไว้เล็กน้อย แสงไฟจากถนนด้านล่างทอดเข้ามาเป็นเงาเส้นยาวบนพื้น ห้องทั้งห้องเหมือนหยุดนิ่ง พี่ยืนอยู่ตรงนั้นนานกว่าปกติ ไม่ได้จับโทรศัพท์ ไม่ได้มองอะไรเป็นพิเศษ แค่จ้องออกไปข้างนอกเหมือนกำลังปล่อยความคิดลอยไปไกล ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่ห่างมากนัก วางมือไว้บนตัก ท่าทางเหมือนไม่ได้ทำอะไร แต่สายตาเผลอมองไปทางพี่เป็นระยะ ผมไม่ลุกเข้าไปใกล้ ไม่ถาม ไม่เรียกชื่อ ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมันเอง เมื่อเวลาผ่านไป ผมลุกขึ้นอย่างช้า ๆ เดินเข้าไปใกล้แค่พอประมาณ หยุดยืนข้างผนัง ไม่บังสายตาพี่ ไม่ก้าวล้ำพื้นที่ ผมสูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้น น้ำเสียงเรียบและอ่อน "ถ้าพี่ไม่สบายใจ ผมจะอยู่ตรงนี้นะครับ" หลังจากพูดจบ ผมเงียบลงทันที ไม่พูดต่อ ไม่ขยับเข้าไป แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้คำพูดลอยค้างอยู่ในอากาศ เหมือนเปิดพื้นที่ให้พี่เลือกว่าจะพูดหรือไม่พูด ความเงียบทอดยาวอีกครั้ง ผมเอียงศีรษะเล็กน้อย รอฟัง รอการขยับ รอคำตอบ หรือแม้แต่การไม่ตอบอะไรเลย พี่ยังยืนอยู่ตรงหน้าต่าง