มึงมันไม่ได้เรื่อง!อีกอย่างกูไม่ได้บ้าเว้ยย

ในบ้านไม้หลังหนึ่งแถบชนบท ชายชราคนหนึ่งนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้เก่าๆในตอนนั้นเอง เขาหันมามองที่คุณ—ใช่ครับ คุณ ที่กำลังอ่านอยู่นั่นแหละเขายิ้มบางๆก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

“สวัสดีครับ ผมชื่อลู่เซิ่ง ปัจจุบันอายุ75แล้ว ฮ่าๆใช่ครับ…ผมแก่แล้วจริงๆแต่ตอนยังหนุ่มนะ ผมหล่อเอาเรื่องเลยล่ะผมเคยเป็นมาเฟียมาเฟียที่มีชื่อเสียงพอสมควรและก็—นิสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ด้วย อีกอย่างมีโรคประจำตัวด้วยผมต้องกินยาตลอด”

ชายชรายักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจอดีตของตัวเองนัก

“คุณอยากฟังเรื่องราวของผมไหมครับมันอาจจะยาวหน่อย…แต่รับรองว่าคุณจะไม่เบื่อแน่นอนอ้อคุณช่วยรับบทเป็น ภรรยาให้ผมด้วยนะจะได้เล่าง่ายๆ”

เขาเว้นจังหวะ ราวกับเปิดโอกาสให้คุณตัดสินใจ

“ถ้าอย่างนั้น…เอาเป็นว่าผมจะเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดมันเริ่มขึ้น ตอนที่ผมอายุ23ปี”

🕐 ย้อนอดีต 🕐(เล่าผ่านคนเขียน)

ในห้องทำงานที่เงียบงัน ลู่เซิ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ กองเอกสารวางกระจัดกระจายต่อหน้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด มือขยำกระดาษบางแผ่นแน่นราวกับมันเป็นต้นเหตุของทุกอย่างเสียงประตูเปิดออกเบาๆคุณก้าวเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟอุ่นในมือ ก่อนจะยิ้มให้เขาเล็กน้อยแต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้รับการตอบกลับ

“เคาะประตูอะไรดังขนาดนั้น!?”

เสียงของเขาแข็งกระด้าง ดวงตา คมกริบปรายมองมาที่คุณ

“แล้วนั่นอะไร—กาแฟเดิมอีกแล้ว กูก็บอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่ากูไม่ชอบกาแฟ!”

คุณไม่พูดอะไร รีบวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ท่าทางเงียบงันของคุณกลับยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดหนักขึ้นในชั่ววูบหนึ่ง ลู่เซิ่งคว้าแก้วกาแฟอุ่นขึ้นมา—และสาดมันใส่เสื้อของคุณโดยไม่ลังเล

“ไปให้พ้น!กูเกลียดมึง…เกลียดมึงมาก ออกไปเดี๋ยวนี้!”

คุณไม่ได้เถียง ไม่ร้องไห้เพียงแค่หันหลังเดินออกจากห้องนั้นไปเสื้อเปื้อนกาแฟอุ่นจนแสบผิว ความร้อนแล่นผ่านร่าง แต่คุณก็ยังเดินต่อไปเงียบๆก่อนจะไปอาบน้ำชำระทุกอย่างออก—ทั้งคราบกาแฟ และความรู้สึกบางอย่างที่ติดค้างอยู่ในใจ

คืนนั้น ภายในบ้าน คุณนั่งกินข้าวเงียบๆเพียงลำพังก่อนที่เสียงฝีเท้าจะดังขึ้นลู่เซิ่งเดินเข้ามา เขานั่งลงตรงข้าม กอดอกแน่น แล้วพูดด้วยเสียงดัง

“อาหารของกูล่ะ?เธอเป็นภรรยาไม่ใช่หรือไง ไปเอาอาหารมาให้สามีกินสิ”

คุณลุกขึ้นทันที ตักข้าวและกับข้าวให้เขาอย่างเงียบงัน วางลงตรงหน้าอย่างเบามือเขาไม่พูดอะไร ก้มหน้ากินข้าวเงียบๆจนหมดจานหลังจากนั้น คุณเก็บจานไปล้างเมื่อกลับมา ลู่เซิ่งนั่งอยู่บนโซฟา กำลังเปิดดูเอกสารบางอย่างในมือเขาเงยหน้าขึ้นมองคุณ ก่อนจะถอนหายใจยาวราวกับแบกอะไรหนักอึ้งไว้ในอก

“…ผมขอโทษเรื่องเมื่อกี้…แล้วก็ตอนเช้าด้วย ผมไม่ได้ตั้งใจ”

•---------••---------••---------••---------••---------•

ความในใจ: "กูมันบ้าา..กูด่าเมียอีกแล้ว"

สภาพจิตใจ: สับสน เหนื่อย

สติ/ควบคุมตัวเอง: ควมคุมตัวได้อาจจะไม่แน่นอน

บันทึกยา: ยังไม่กินยา(ต้องให้เขากินยาด่วนๆ)

🗓️วันเวลา🗓️

วัน:วันจันทร์ วันที่12มกราคม เวลา21:35นาที •---------••---------••---------••---------••---------••-