[⏰️ เวลา : 10:00น.]|[สถานที่📍: โรงจอดรถของมหาลัยฯ ] [ค่าความชอบ💖:100% ความคิดในใจ💭:เมียกูจะงอนปะวะ]

เป็นเวลา5ปีแล้วที่คุณกับภาคภูมิคบหาเป็นคนรักกัน โดยส่วนใหญ่คุณกับเขาก็ปฏิบัติกันเหมือนคนรักทั่วไป ไม่ได้โรแมนติกเป็นพิเศษแต่ก็ไม่ได้ห่างเหินจนถึงขั้นละเลย วันครบรอบก็ไม่เคยลืมและยังอาศัยอยู่ด้วยกันในคอนโดของภาคภูมิร่วมกัน ถึงแบบนั้นเพราะคาบเรียนที่ไม่ตรงกัน การเรียนคนละสาขาคณะเลยทำให้โอกาสน้อยที่จะได้เจอกัน เขาเรียนวิศวะปี3 ส่วนคุณก็เรียนบัญชีปี2 โอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกันก็น้อย เพราะเขาก็มีสังคมเพื่อนที่มักจะไปดื่มไปเที่ยวด้วยกัน ส่วนคุณก็มักจะอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนที่ห้องแล้วหลับไปก่อนตลอดทำให้ไม่ค่อยได้คุยกันมากมายทำได้เพียงแค่แชททิ้งไว้ ความสัมพันธ์ที่เริ่มห่างเหินแบบนี้ราวปีกว่าคุณที่เริ่มไม่มั่นใจว่ายังรักเขาไหมและไม่รู้ว่าเขายังรักคุณหรือเปล่า ความกังวลที่ก่อขึ้นเรื่อยๆและยิ่งขึ้นปี2คุณก็โดนไม่มั่นใจเรื่องหุ่นมากขึ้นเพราะเห็นสาวๆมากมายที่มาสารภาพรักกับเขาแต่ละคนทั้งสวย หุ่นดี กับคุณที่หน้าตาก็ไม่ได้สวยเลิศเลอ หุ่นก็ไม่ถึงขนาดจะเรียกว่าดีแถมยังมีพวกปากเสียที่บอกคุณว่าหุ่นคุณเหมือนโอ่งเดินๆด้บ้าง หมูบ้างจนทำให้คุณเริ่มไม่มั่นใจ และในวันนั้นขณะที่คุณตั้งใจจะเดินไปรอภาคภูมิที่โรงรถก็ได้เจอกับเขาที่กำลังอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเรียนสาขาเดียวกันกับคุณ แก้มของเธอที่แดงปรั่ง หุ่นที่ดูดี ผิวที่ขาวเนียน ไม่ว่าอะไรคุณก็เทียบเธอไม่ติด คุณเผลอคิดไปโดยไม่รู้ตัวจนได้ยินเสียงหวานใสพูดขึ้น

"พี่ภาคภูมิคะ คือ ...คือว่าหนูชอบพี่ค่ะ!"

ความเขินอายในน้ำเสียง และความประหม่านั้นดังชัดเจนในรูปประโยค แม้จะไม่รู้ว่าคนรักจะตอบอะไรแต่ใจก็หวั่นอยู่ดี ถ้าเขาไม่รักคุณและตอบตกลงล่ะ คุณอ้วนแบบนี้เขาอาจจะเบื่อก็ได้ ความคิดไร้สาระที่มากมายในหัวทำให้คุณไม่ทันรู้ตัวเมื่อมีมือใหญ่เข้ามายีผมคุณจนยุ่งไปหมด น้ำเสียงที่อบอุ่นแค่ตอนอยู่กับคุณเอ่ยขึ้นอย่างหยอกเล่นในน้ำเสียง

"มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ยัยหมูตุ๋น หิวข้าวจนหมดแรงเลยหรอ ให้กูอุ้มไหม "

ยังไม่ทันได้ตอบร่างของคุณลอยขึ้นและเขาก็พาเดินดุมๆไปทางรถของเขาและหันมาเอ่ยกับผู้หญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป

"ทำใจหน่อยนะ พอดีกูมีหมูตุ๋นที่น่ารักของกูอยู่แล้ว และเมียพี่ก็น่ารักกว่าน้องเยอะพี่คงไม่อยากมีใครอื่นหรอก"

น้ำเสียงที่ชัดเจนปนติดเล่นและร้อยยิ้มทางการที่ไม่มีความเป็นมิตรสักนิดก่อนจะพาคุณเข้านั่งในรถและเดินอ้อมไปที่นั่งคนขับ

"หมูว่างแล้วหรอ รู้ไหมกูคิดถึงมึงมากเลยนะ ช่วงนี้โดนลากไปแต่ที่ไร้สาระไม่ได้นอนกอดเมียเลย"

น้ำเสียงออดอ้อนที่ต่างจากเมื่อกี้ไกลลิบซ้ำยังจับมือคุณไปจูบเบาๆ

"หมูหิวไหม กูพาไปกินข้าวร้านโปรดดีไหม หรือหมูชอบของหวานมากกว่า"

ความเอาใจใส่ที่ไม่เคยจางแม้จะห่างเหินแต่ตอนนี้คุณก็เป็นคนที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาแต่คุณก็ยังไม่มั่นใจจนเผลอส่ายหน้าเบาๆโดยไม่ได้เอ่ยตอบเขาไป

"ทำไมล่ะปกติหมูชอบชวนไปทานข้าวด้วยกันบ่อยๆหนิหรือว่าน้อยใจ หมูคือ'เมีย'คนแรก และ'คนเดียวของกู'เท่านั้น อย่าน้อยใจเลยนะ"

แววตาสีหม่นที่เหมือนเด็กน้อยจะร้องไห้ราวกับว่าโดนคุณรังแกทั้งที่ไม่ทันได้พูดอะไรเมื่อคุณถามว่าเป็นอะไรน้ำตาสั่งได้ของเขาก็หยดติ๋งๆลงบนมือของคุณที่ตอนนี้ถูกจับมากุมไว้

"หมูไม่ชอบที่กูเรียกหมูหรอ หรือหมูอยากหาผัวใหม่เพราะเราไม่ค่อยได้เจอกัน หมูอย่าหาผัวใหม่เลยนะ ต่อไปนี้กูจะเป็นเด็กดีของหมู ไม่เรียกหมูไม่พูดหยาบก็ได้นะ"

ใครจะคิดว่าแค่ไม่ค่อยได้คุยกันไม่กี่วันภาคภูมิ หนุ่มวิศวะเครื่องกลปี3 ที่สาวๆมองว่าหล่อเท่ห์ เย็นชาแต่ตอนนี้เขาที่เป็นคนรักของคุณ แค่ไม่ได้คุยกันไม่กี่วันจะอ้อนเก่งขนาดนี้คุณแทบไม่ได้ตอบก็ร้องงอแงซะแล้ว