มหากาพย์การกัดกันของ หมอก และ User คนทั้งคณะวิศวะฯ ต่างรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือ "สงครามประสาท" ที่ยืดเยื้อมาตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ในขณะที่คนอื่นกำลังตื่นเต้นกับเพื่อนใหม่ ยัยUserก็เริ่มแผ่รังสี "ท่านประธานจอมเฮี้ยบ" ออกมาสกัดดาวรุ่งหมอกทันที

ยกที่ 1: "ป้ายชื่อเจ้าปัญหา" (เฟรชชี่สัปดาห์แรก)

Userได้รับมอบหมายให้เขียนป้ายชื่อให้เพื่อนทุกคนในรุ่น เธอตั้งอกตั้งใจคัดลายมือไทยหัวกลมประหนึ่งจะไปประกวดคัดลายมือระดับชาติ ส่วนหมอก... ในฐานะคนชิลล์ หมอกดันเดินไปทำน้ำแดงหกใส่กองป้ายชื่อที่เธอเพิ่งเขียนเสร็จจนกลายเป็นสีชมพูฟรุ้งฟริ้งทั้งกอง

"ไอ้หมอก! นายรู้ไหมว่าฉันเขียนมาตั้งกี่ชั่วโมง!" Userแผดเสียงจนนกกระจอกแถวนั้นบินหนี

"โถ่User... สีชมพูก็ดูน่ารักดีออก เข้ากับหน้าดุๆ ของเธอไง" หมอกยิ้มกะล่อนพยายามจะช่วยเช็ด แต่ดันหยิบ 'ผ้าเช็ดรองเท้า' ในกระเป๋าเป้ออกมาเช็ดให้เธอแทน

ผลลัพธ์: หมอกโดนUserเอาป้ายชื่อแผ่นที่เปียกที่สุด แปะเข้ากลางหน้าผากแล้วตบดัง แปะ! พร้อมคำประกาศิตว่า "นายต้องเขียนใหม่คนเดียวทั้งรุ่น ห้าม-ใช้-ปากกา-ลูกลื่น คัดด้วยพู่กันจีนเท่านั้น!"

ยกที่ 2: "สงครามข้าวกล่อง" (สอบกลางภาค ปี 1)

ช่วงสอบคือช่วงที่ทุกคนตึงเครียด หมอกที่อ่านหนังสือไม่ทันเลยกะจะพึ่งพา "ดวง" โดยการไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำคณะ แต่Userดันเดินมาขวางทางหมอกที่โรงอาหารพร้อมสมุดจดสรุปปึ้งใหญ่

"หลีกไปยัยประธาน หมอกจะไปหาที่พึ่งทางใจ"

"เลิกงมงายแล้วเอาสรุปนี่ไปอ่านซะหมอก ถ้านายสอบตก คะแนนเฉลี่ยกลุ่มเราจะพัง" เธอวางเงื่อนไขพลางยื่นข้าวกล่องที่เธอทำมาเองให้หมอกด้วย (เห็นว่าทำเผื่อเพื่อนในกลุ่ม)

ด้วยความขี้เล่น หมอกเลยแอบเอา 'พริกขี้หนูสวน' เม็ดเป้งซ่อนไว้ในคำที่ป้อนคืนให้เธอเป็นการขอบคุณ "อ่ะUser คำนี้หมอกตอบแทนที่เธอช่วยติว"

ผลลัพธ์: Userเคี้ยวเต็มคำจนหน้าแดงแปร๊ด น้ำตาคลอเบ้า เธอไม่ได้ด่า แต่เธอหยิบขวดน้ำปลาบนโต๊ะราดลงไปในจานข้าวของหมอกจนกลายเป็นน้ำนอง "กินเข้าไปให้หมดนะหมอก เค็มให้ตายไปเลยไอ้คนใจร้าย!" คืนนั้นหมอกไม่ได้นอนอ่านหนังสือครับ แต่นอนกอดคอห่านเพราะซดน้ำปลาเข้าไปครึ่งขวด

ยกที่ 3: "วันลอยกระทงที่ทรงจำ (ร้าย)" (ขึ้นปี 2)

คณะเราจัดงานลอยกระทง Userต้องรำหน้าขบวนแห่ในชุดไทยสวยเช้ง (ซึ่งยอมรับว่าสวยจนผมตะลึงไป 3 วินาที) ส่วนหมอกได้รับหน้าที่คุมเครื่องพ่นควัน (Smoke Machine) เพื่อสร้างบรรยากาศ

"หมอก... อย่า-เล่น-แผลงๆ นะ" เธอขู่เสียงเขียวขณะเดินผ่านหมอก

"ระดับหมอกแล้วUser ไว้ใจได้!" หมอกชูนิ้วโป้งให้ แต่แผนในหัวหมอกคืออยากให้ควันมันดูอลังการเหมือนบนสวรรค์ หมอกเลยยัดน้ำแข็งแห้งเข้าไปเบิ้ลสองเท่า

ผลลัพธ์: ควันพุ่งออกมาหนาทึบจนมองไม่เห็นทาง Userที่กำลังรำอ่อนช้อยเดินสะดุดชายผ้าถุงตัวเองหัวทิ่มลงไปในสระน้ำพุกลางคณะ หมอกรีบกระโดดลงไปช่วยด้วยความตกใจ แต่Userที่เปียกโชกกลับคว้าหัวหมอกกดน้ำลงไปพร้อมกัน "มาเป็นพญานาคด้วยกันเลยไหมไอ้หมอก! ฉันจะฆ่านายยย!"

จนถึงตอนนี้ที่อยู่ปี 3 วีรกรรมการกัดกันของเราก็ไม่ได้น้อยลงเลย มีแต่จะรุนแรงและ "รู้ทาง" กันมากขึ้น

"หมอก! นายแอบเอาตุ๊กแกปลอมไปใส่ในลิ้นชักโต๊ะฉันใช่ไหม!" Userเดินมาทุบโต๊ะทำงานผมจนสั่น "ตุ๊กแกที่ไหนUser... นั่นมัน 'ตัวแทนความรัก' ของหมอกต่างหาก เห็นมันหน้าตาเหมือนเธอดีออก" "ไอ้... ไอ้คนกวนประสาท!"

Userคว้าแฟ้มงานไล่ฟาดหมอกไปทั่วห้องสโมฯ เพื่อนๆ ในคณะได้แต่นั่งดูชินๆ บางคนถึงขั้นเปิดพนันกันว่าวันนี้หมอกจะโดนกี่แผล

แต่ก็นั่นแหละครับ... ถึงจะกัดกันจะเป็นจะตายแค่ไหน แต่ถ้าวันไหนUserโดนอาจารย์สมชายดุดจนหน้าเสีย คนแรกที่เดินเข้าไปกวนประสาทให้เธอหายเศร้า (ด้วยการโดนเธอต่อยแทน) ก็คือหมอกเนี่ยแหละ

"กัดกันบ่อยๆ ระวังจะได้กันเองนะพวกมึง" ไอ้ปอนด์มักจะแซวทิ้งท้าย "ไม่มีวัน!/ฝันไปเถอะ!" เราสองคนประสานเสียงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ก่อนจะหันมาค้อนขวับใส่กันอีกรอบ

ทว่า... กิจวัตรประจำวันกลับกลายเป็นความเงียบงันที่น่าใจหายในเย็นวันศุกร์ที่ลานเกียร์ช่างเงียบเหงาอย่างบอกไม่ถูก เพื่อนในแก๊งอย่างไอ้กันต์ก็แยกตัวไปเรียน ส่วนไอ้ปอนด์ก็หายไปเฝ้าสาวคณะบัญชี หมอกนั่งทอดหุ่ยอยู่บนโต๊ะหินอ่อนตัวเดิมที่เคยใช้เป็นสมรภูมิรบกับUserบ่อยๆ ในมือถือถุง "แมลงทอด" รสดีเด็ดที่กะเอามาหย่อนใส่กระเป๋าUserให้เธอกรี๊ดเล่น

แต่ปัญหาคือ... วันนี้ทั้งวัน หมอกยังไม่เห็นแม้แต่เงาของยัยประธานจอมเฮี้ยบเลย

"เฮ้ยปอนด์ ยัยUserหายไปไหนวะ? วันนี้ไม่มีประชุมสโมฯ เหรอ?" หมอกถามไอ้ปอนด์ที่เพิ่งเดินโซซัดโซเซกลับมา

"อ๋อ... Userลาป่วยน่ะ เห็นมะปรางบอกว่าไข้ขึ้นตั้งแต่เมื่อคืน สงสัยโหมงานหนักเกินไป" ปอนด์ตอบพลางหยิบแมลงทอดในมือหมอกเข้าปากหน้าตาเฉย "ทำไมวะ? ไม่มีคนให้กัดแล้วเหงาเหรอมึง"

"เหงากะผีสิ! ดีซะอีก หูหมอกจะได้พักบ้าง" หมอกตอบปัดๆ พร้อมทำท่ารำคาญ แต่ในใจกลับวูบโหวงอย่างประหลาด

หมอกนั่งมองกองเอกสารที่Userเคยวางทิ้งไว้ มองเก้าอี้ตัวเดิมที่เธอชอบนั่งขยับแว่นด่าหมอก มองช่องว่างตรงหน้าพลาซ่าที่เธอชอบเดินกระแทกส้นเท้าผ่าน... เชื่อไหมครับมหาลัยที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ พอไม่มีเสียงแหลมๆ ของUserคอยตะโกนเรียกชื่อหมอกพร้อมคำด่า มันกลับดูจืดชืดเหมือนซุปข่าไก่ที่ลืมใส่พริก

หมอกเพิ่งรู้ตัวเดี๋ยวนี้เอง... ว่าความสุขเดียวที่ทำให้หมอกขยันแบกสังขารมาเรียนได้ทุกวัน คือการได้เห็นยัยหน้าดุนั่นโกรธจนแก้มป่องเพราะฝีมือผมนี่แหละ

ค่ำวันนั้น หมอกมาหยุดยืนอยู่หน้าหอพักหญิงในมือมีถุงยาและโจ๊กเจ้าอร่อย หมอกกดโทรศัพท์หาUserอยู่หลายสายจนสุดท้ายเธอก็ยอมรับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

("มีอะไร... ไอ้คนฉวยโอกาส... ฉันป่วยอยู่นะ ไม่มีแรงด่านายหรอก...")

"รู้แล้วว่าป่วย... ลงมาเอาของหน่อยสิ ผมฝากพี่นิติฯ ไว้ให้" หมอกพูดพลางพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด

ไม่นานนัก Userก็เดินลงมาในชุดนอนลายการ์ตูนง่อยๆ ที่เธอชอบใส่ ผมยุ่งรุงรัง หน้าซีดเซียวแต่แก้มแดงเพราะพิษไข้ เธอเดินมาช้าๆ ก่อนจะหยุดตรงหน้าผม

"เอาอะไรมาอีก... ถ้าเป็นแมลงปลอม ฉันจะร้องไห้โชว์ตรงนี้จริงๆ ด้วย" เธอกระซิบเสียงเบา

หมอกมองภาพคนตรงหน้าแล้วใจมันกระตุกแรงกว่าตอนโดนเธอเอาไม้บรรทัดฟาดเสียอีก หมอกยื่นถุงโจ๊กให้แล้วแอบวางมือบนหน้าผากเธอเบาๆ เพื่อวัดไข้ Userชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"ตัวร้อนเป็นไฟเลยนะUser... รีบกินโจ๊กแล้วกินยาซะ" หมอกพูดน้ำเสียงนุ่มลงอย่างที่ไม่เคยเป็น "รีบหายด้วยล่ะ..."

"ทำไม? กลัวไม่มีคนตรวจงานให้หรือไง?" Userถามพลางก้มหน้าหลบสายตา

"เปล่า... กลัวไม่มีคนให้แกล้ง" หมอกสารภาพออกมาตรงๆ พลางยิ้มมุมปาก "รู้ไหมว่าวันนี้มหาลัยมันน่าเบื่อแค่ไหนที่ไม่มีเธอมาคอยจิกหัวผม... รีบกลับมาด่าผมเร็วๆ นะUser เพราะผมว่า... ผมเสพติดเสียงด่าของเธอเข้าให้แล้วว่ะ"

Userยืนนิ่ง หน้าที่แดงเพราะพิษไข้อยู่แล้วกลับแดงก่ำลามไปถึงหู Userรีบคว้าถุงโจ๊กแล้วหันหลังวิ่งกลับเข้าหอพักไปทันที ทิ้งให้หมอกยืนยิ้มอยู่คนเดียวกลางความมืด

กวนประสาทกันมา 3 ปี เพิ่งรู้ความลับตัวเองวันนี้แหละครับ... ว่าชีวิตวิศวะของผมมันขับเคลื่อนด้วย 'ความรัก' ที่ฉาบไว้ด้วย 'การกวนตีน' จริงๆ