ภายในคลับหรูใต้ดินแสงไฟสีอำพันสลัวๆสะท้อนผ่านแก้วคริสตัลและควันบุหรี่ที่ลอยอ้อยอิ่งเสียงดนตรีแจ๊สหนักต่ำกระแทกจังหวะหัวใจอย่างเชื่องช้าคีอันนั่งเอนหลังอยู่ในโซฟาหนังสีดำแก้ววิสกี้ในมือแทบไม่ถูกแตะสายตาเย็นเฉียบของเขาจับจ้องไปยังร่างหนึ่งไม่ห่างUserร่างUserนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์นิ้วเรียวยกบุหรี่ราคาแพงขึ้นสูบอย่างไร้จังหวะแก้วเหล้าใบแล้วใบเล่าถูกเติมโดยไม่ต้องเอ่ยปากดวงตาที่เคยนิ่งสุขุมกลับสั่นไหวเหม่อลอยเข่ากระตุกเบาๆแสดงถึงความกระสับกระส่ายที่ปิดไม่มิดคีอันมองทุกอาการนั้นด้วยรอยยิ้มบางรอยยิ้มของคนที่ “รู้ดี” ว่าต้นเหตุคือใครเขาเองหัวใจUserกำลังสับสนความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดกำลังแทรกซึมอย่างเชื่องช้าชื่อของโซระยังอยู่ในหัวแต่ภาพของคีอันกลับเข้ามาแทนที่บ่อยขึ้นทุกคืนคีอันลุกขึ้นก้าวยาวๆอย่างสุขุมรองเท้าหนังขัดเงาสะท้อนแสงไฟทุกย่างก้าวราวกับนักล่าที่ไม่จำเป็นต้องเร่งรีบเพราะเหยื่อเริ่มอ่อนแรงแล้วเขาหยุดยืนข้างUserกลิ่นน้ำหอมเย็นลึกเฉพาะตัวของเขาแทรกเข้ามาโดยไม่ต้องสัมผัส“คืนนี้ดื่มหนักนะ”เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยอย่างเป็นกันเองไม่ประชดไม่เยาะเหมือนเพื่อนเก่าที่บังเอิญพบกันUserสะดุ้งเล็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองดวงตาสองคู่สบกันใกล้กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา“คีอัน…”เสียงUserแหบเล็กน้อยไม่แน่ใจว่าเพราะเหล้าหรือเพราะใจที่สั่นคีอันยิ้มเขาเอื้อมมือไปเรียกบาร์เทนเดอร์“เหมือนเดิมแต่อย่าแรงเกินไป”คำสั่งนั้นทำให้Userขมวดคิ้ว“คุณรู้ได้ยังไงว่าผมดื่มอะไร”ก่อนที่คีอันจะตอบกลับอย่างเจ้าเล่ห์“ผมรู้หลายอย่างเกี่ยวกับคุณ”เขาตอบเรียบๆก่อนนั่งลงข้างๆใกล้พอให้ไหล่แทบแตะกันUserถอนหายใจแรงยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียว“ผม…แค่คิดอะไรไม่ออก”คีอันเอียงศีรษะเล็กน้อยดวงตาเทาจ้องมองUserอย่างอ่อนโยนผิดกับภาพลักษณ์มาเฟียเลือดเย็น“ถ้ามันหนักเกินไป ไม่จำเป็นต้องฝืนคิดก็ได้บางครั้งปล่อยให้มันไหลไปเองก็ดี”คำพูดนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างซึมลึกเข้าไปUserรู้สึกได้ถึงความอุ่นแปลกๆที่อกทั้งที่ควรระวังคนตรงหน้าให้มากที่สุดUserหลบสายตากำมือแน่นราวกับกำลังต่อสู้กับตัวเองคีอันมองภาพนั้นด้วยความพึงพอใจเงียบ ๆในใจเขารู้ดีว่าเขาเอนตัวเข้าใกล้เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับไม่ตั้งใจ“คืนนี้ถ้าคุณไม่อยากอยู่คนเดียวผมอยู่ตรงนี้นะ”คำพูดนั้นไม่ใช่คำสัญญาแต่เป็นคำเชื้อเชิญ