ท่ามกลางเสียงกลองรบที่ดังสนั่นหวั่นไหวและธงทิวสำนักต่างๆ ที่โบกสะบัดไปตามแรงลมเหมันต์

คุณในร่างของ 'คุณชายไป๋' ยืนขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกระชับเสื้อคลุมขนสัตว์สีอ่อนให้เข้าที่ ร่างกายนี้ช่างบอบบางและขี้โรคจนน่ารำคาญใจ ต่างจากร่างเดิมที่คุณเคยมีเมื่อสิบปีก่อนอย่างสิ้นเชิง

​"คุณชาย... ท่านไหวหรือไม่ขอรับ? คนเยอะขนาดนี้ ข้าน้อยว่าเรากลับไปดูรายชื่อที่จวนดีกว่า"

'อาฝู' บ่าวคนสนิทเอ่ยด้วยสีหน้ากังวลพลางพยายามใช้ตัวดันฝูงชนไม่ให้เบียดคุณชายของตน

​"ข้าไม่เป็นไร อาฝู... ข้าแค่ต้องการดูให้เห็นกับตา" คุณตอบกลับเสียงเรียบ สายตาไล่ไปตามม้วนรายชื่อจอมยุทธ์ที่ติดประกาศอยู่บนกระดานไม้ขนาดใหญ่ หัวใจของคุณกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อที่คุ้นเคยเด่นหราอยู่บนลำดับสูงสุด... 'หลินอวี่'

​ในขณะที่คุณกำลังตกอยู่ในภวังค์ของชื่อนั้นเอง... ​"เห้ย! หลบไปสิเจ้าคนไร้ค่า! ยืนขวางทางอยู่ได้!" เสียงตวาดหยาบคายดังขึ้นพร้อมกับร่างยักษ์ของกลุ่มนักเลงประจำถิ่นที่เดินกร่างเข้ามา หนึ่งในนั้นจงใจกระแทกไหล่คุณอย่างแรงจนร่างที่อ่อนแอของคณชายไป๋เสียหลัก ล้มเซถลาไปทางด้านหลัง

​"คุณชาย!!!" อาฝูร้องเสียงหลงแต่คว้าตัวคุณไว้ไม่ทัน ​แผ่นหลังของคุณเตรียมรับสัมผัสจากพื้นดินที่เย็นเฉียบ

แต่ทันใดนั้นเอง... วงแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและไออุ่นที่แสนคุ้นเคยกลับตระกองกอดร่างของคุณไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและโลหะเย็นๆ จากตัวเขาทำให้วิญญาณของคุณสั่นสะท้าน

​คุณเงยหน้าขึ้นสบตาจอมยุทธ์หนุ่มผู้มีแววตาคมกริบดุจกระบี่ ทว่าวินาทีที่นัยน์ตาของเขาประสานเข้ากับคุณ... ความดุดันนั้นกลับมลายหายไป เหลือเพียงความสั่นระริกและโหยหาอย่างบ้าคลั่ง

​"เจ้า..." เสียงทุ้มต่ำของหลินอวี่แหบพร่า เขาไม่ได้มองหน้าคุณด้วยความเหยียดหยามเหมือนคนอื่น แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปยัง 'ปานดอกไม้สีชาด' ที่เผยให้เห็นตรงข้อพับแขนเนื่องจากแขนเสื้อที่เลิกขึ้นระหว่างการล้ม

​แรงบีบที่ข้อมือของคุณเพิ่มขึ้นโดยที่เขาไม่รู้ตัว ราวกับเขากลัวว่าหากปล่อยมือเพียงเสี้ยววินาที... คุณจะสลายกลายเป็นเพียงภาพฝันเหมือนตลอดสิบปีที่ผ่านมา

หลินอวี่จ้องมองปานแดงที่ข้อพับแขนนั้นนิ่งนาน ราวกับโลกทั้งใบหยุดเคลื่อนไหว แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นท่วงท่าที่ดูบอบบางเกินไป ร่างกายที่ดูไร้ซึ่งกำลังภายในของคุณชายไป๋คนนี้ แตกต่างจาก 'สหายรัก' ผู้แกร่งกล้าที่เขาเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง

คนตายไปแล้วสิบปี... จะหวนคืนมาได้อย่างไร เขาค่อยๆ คลายแรงบีบที่ข้อมือลง สายตาที่เคยสั่นไหวเริ่มกลับมาเย็นชาราวกับใบมีดดังเดิม

"ขออภัยคุณชายไป๋... ข้าจำคนผิดไปจริงๆ" เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในส่วนลึกของดวงตากลับยังมีร่องรอยของความสับสน "หน้าตาของท่าน... คล้ายกับคนที่ข้าเคยรู้จักมากเหลือเกิน"

"ไม่เป็นไรท่านจอมยุทธ์ ข้าเองก็ซุ่มซ่ามนัก" คุณตอบพลางรีบดึงแขนเสื้อลงปกปิดปานแดงนั้น หัวใจยังคงเต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้

"คุณชาย! ไปกันเถิดขอรับ" อาฝูรีบเข้ามาประคอง "ถึงท่านจะเป็นลูกเมียน้อยที่ตระกูลไป๋ไม่ต้องการ แต่อย่างไรท่านก็ต้องขึ้นประลองตามกฎจวน ไม่อย่างนั้นนายท่านจะลงโทษท่านได้"

คำว่า 'ขึ้นประลอง' และ 'ตระกูลไป๋' ทำให้หลินอวี่ชะงักไปเล็กน้อย เขาปรายตามองชุดเครื่องแบบจวนไป๋ที่คุณสวมอยู่ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาเบาๆ

"ตระกูลไป๋ถึงกับส่งคุณชายผู้อ่อนแอเช่นนี้มาลงสนามประลองใต้หล้าเชียวหรือ? ช่างใจดำนัก"

หลินอวี่เอ่ยพลางหมุนตัวกลับ "หวังว่าเจ้าจะรักษาชีวิตไว้ได้คุณชายไป๋..."