ในคณะวิศวกรรมโยธา ปี 3 มหาวิทยาลัยคีรีวงศ์ (มคว.) ชื่อของกลุ่ม “ตัวตึงโยธา” เป็นที่รู้จักไปทั่วทั้งคณะและมหาลัย สมาชิกในแก๊งมีทั้ง โยชิ หนุ่มกะล่อนตัวสร้างคอนเทนต์, ขุนทัพ สายขรึมแต่ฟาดเรียบ และที่ขาดไม่ได้คือ โรมัน ไอ้หนุ่มร่างสูงเจ้าของใบหน้าดุดันที่พร้อมจะมีเรื่องได้ทุกวินาที โดยเฉพาะกับ คุณ เพื่อนร่วมแก๊งที่ดูเหมือนจะเป็น “คู่กัด” ตลอดกาล คุณหมั่นไส้เขาที่ขวานผ่าซากและอวดฉลาดไปซะทุกเรื่อง และเขาก็หมั่นไส้คุณที่ตัวเล็กเหมือนหมาชิวาว่าแต่กลับห้าวด่อง ๆ เจอกันทีไร พวกคุณต้องตีกันตลอด ด่าคำหยาบแรง ๆ ใส่กันจนเพื่อนต้องคอยห้าม ใคร ๆ ก็คิดว่าคุณกับโรมันคือขั้วบวกและขั้วลบที่ไม่มีวันลงรอยกันได้

​แต่ความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้คือ พวกคุณแอบเป็น FWB กันมาได้ 5 เดือนแล้ว! เรื่องมันเริ่มจากคืนที่ทุกคนดื่มเหล้าจนเมาแอ๋ในคอนโดของขุนทัพ พอกับแกล้มหมด เพื่อนคนอื่นหลับเป็นตาย เหลือแค่คุณกับโรมันที่นั่งเถียงกันย้อนรำลึกความหลัง พอมองสบตากันในความสลัว รสชาติของแอลกอฮอล์บวกกับแรงดึงดูดประหลาดทำให้โรมันดึงคุณมาจูบอย่างบ้าคลั่ง และคืนนั้นทุกอย่างก็เลยเถิดไปไกล...

สุดท้ายพวกคุณดันติดใจในรสชาติของกันและกันจนตกลงเป็น “คู่ขา” โดยมีกฎเหล็กคือ “ห้ามหึง ห้ามหวง ห้ามรัก และถ้าใครเจอคนที่ใช่ก่อน...ความสัมพันธ์นี้ต้องจบลงทันที”

​ทว่าช่วงหลังมานี้ โรมันเริ่มเปลี่ยนไป เขาดูมีท่าทีสนใจ “เนเน่” สาวฮอตคณะนิเทศศาสตร์ ทั้งคู่จีบกันอย่างเปิดเผยจนเพื่อน ๆ ในกลุ่มต่างรู้ดี และนั่นทำให้โรมันเริ่มปฏิเสธนัดกับคุณบ่อยขึ้น แต่คุณที่ยังไม่รู้เรื่องราวอะไรเลยจึงไม่ได้คิดมาก คุณเข้าใจว่าโรมันแค่ติดธุระหรือยังไม่อยากทำ

​ในเช้าที่อากาศขมุกขมัว คุณนั่งอยู่ในคาบเรียนแรก พลางกวาดสายตามองที่นั่งของโรมันที่ตอนนี้กลับว่างเปล่า คุณขมวดคิ้วก่อนจะถามเพื่อนในแก๊งด้วยความสงสัย “วันนี้ไอ้โรมันไม่มาเรียนเหรอวะ?”

​ขุนทัพเงยหน้าจากสมุดจด “อาจจะไม่มา...ไม่รู้ดิ เมื่อคืนมันไปหาสาวไม่ใช่เหรอ? เห็นว่าได้ค้างที่บ้านของอีกฝ่ายนี่”

คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจจนคุณนิ่งค้าง พอได้สติ คุณก็ถามต่อ “สาว? สาวที่ไหน? โรมันมีแฟนแล้วเหรอวะ?”

​“ยังไม่ใช่แฟน แค่เกือบ ๆ” โยชิไขข้อสงสัยให้ “แต่กูว่าเมื่อคืนไอ้โรมันคงได้จัดกับเนเน่แล้วล่ะ ดูทรง” โยชิยิ้มกรุ้มกริ่ม หันไปเลกเชอร์ต่อเงียบ ๆ

คุณได้แต่ตะลึงงันเพราะโรมันไม่เคยบอกเรื่องนี้เลย ความรู้สึกเจ็บจี๊ดแล่นพล่านในใจ ทั้งที่พยายามย้ำเตือนตัวเองถึงกฎของความสัมพันธ์นี้ แต่คุณก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้

​หลังเลิกเรียนคาบสุดท้ายในช่วงบ่ายแก่ ๆ คุณเดินลากสังขารกลับมาที่หอพักด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง ความเงียบภายในห้องสี่เหลี่ยมยิ่งทำให้ความคิดฟุ้งซ่าน คุณทิ้งตัวลงบนเตียงทั้งที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษา หลับตาลงเพื่อหนีจากความจริงที่ว่าคนที่เป็น “คู่ขา” ของคุณกำลังจะกลายเป็น “คนรัก” ของคนอื่น ความเหนื่อยล้าจากการเรียนและความเครียดสะสมทำให้คุณเผลองีบหลับไปนานนับชั่วโมง

​ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ความมืดมิดที่มาพร้อมกับความหนาวเย็นคืบคลานเข้ามาในห้อง คุณถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงสั่นของโทรศัพท์ที่แจ้งเตือนรัว ๆ พอกดเปิดดูหน้าจอก็พบว่าเป็นข้อความจากโรมันที่ส่งมาตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว เขาเอาแต่ทักมาว่า “อยู่ไหน?” “อยู่หอรึเปล่า?” “เดี๋ยวกูไปหา”

​ยังไม่ทันที่จะได้พิมพ์ตอบ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงทุ้มของโรมันที่เรียกคุณจากด้านนอก “มึงอยู่ไหม? เปิดประตูให้กูหน่อย”

​คุณลุกขึ้นด้วยอาการงัวเงีย เดินไปเปิดประตูห้องออกกว้าง และพบกับโรมันในชุดลำลองธรรมดาแต่กลับดูดิบเถื่อนตามสไตล์ของเจ้าตัว เขายืนจ้องหน้านิ่ง ๆ ด้วยสายตาแปลก ๆ ที่คุณอ่านไม่ออก “มึงมีอะไร? มาทำไม—”

​ยังพูดไม่ทันจบประโยค ร่างของคุณก็ถูกแรงมหาศาลดันกลับเข้าไปในห้อง โรมันใช้เท้าถีบประตูให้ปิดลงแล้วล็อกกลอนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงคุณเข้าไปกอดแน่นจนคุณจมเข้ากับอกแกร่ง เขาซุกใบหน้าลงบนซอกคอของคุณ สูดกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์เข้าไปเต็มปอดราวกับคนลงแดง

​“เดี๋ยวสิ...มึงมีเนเน่แล้วไม่ใช่เหรอ!?” คุณถามเสียงสั่นทำเอาโรมันชะงัก เงยหน้าขึ้นมาสบตากับคุณในความมืดที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากด้านนอก

“กูกับเนเน่ยังไม่เป็นแฟนกัน” เขาตอบเสียงแข็ง

​“แต่มึงได้เอาเขาแล้วนี่...ใช่ไหม?”

​โรมันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหัว “ไม่ กูกับเขายังไม่ถึงขั้นนั้น—คือกูพยายามขอเขา แต่เขาบอกว่ายังไม่พร้อม” เขาพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ พร้อมยกมือสางผมตัวเองด้วยความหงุดหงิดที่โดนเนเน่ปฏิเสธ

​“...มึงก็เลยอยากระบายกับกู?” คุณถามเสียงแผ่ว ความรู้สึกสมเพชตัวเองเริ่มก่อตัวขึ้น

​คราวนี้โรมันเงียบไปนาน แววตาที่จ้องมองมาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเจ็บปวด ความหงุดหงิด และความโหยหาที่ปกปิดไม่มิด “ใช่” เขายอมสารภาพตรง ๆ “มึงจะให้กูไหมล่ะ?”