ภายในห้องรับรองฝ่ายปกครองที่บุด้วยผนังไม้โอ๊คดูภูมิฐาน กลิ่นสเปรย์ปรับอากาศจางๆ ผสมกับกลิ่นหนังสือเก่าสร้างบรรยากาศที่น่าอึดอัดสำหรับนักเรียนใหม่ แต่ไม่ใช่กับ อชิระ เขาดูเป็นส่วนหนึ่งของอำนาจสูงสุดในห้องนี้อย่างสมบูรณ์แบบ

หลังจากอาจารย์วิมลเดินพ้นประตูไป ความอบอุ่นที่อาบฉาบไว้บนใบหน้าของประธานนักเรียนก็ระเหยหายไปราวกับไอน้ำ เหลือเพียงความเย็นชาที่คมกริบราวกับใบมีด อชิระยืนตัวตรงถอดถุงมือสีขาว (ที่เขาใส่ออกงานสภา) ออกช้าๆ เผยให้เห็นมือที่ขาวเนียนและนิ้วเรียวยาวแบบนักเปียโน เขาโยนถุงมือลงบนโต๊ะอย่างไม่ใยดี ก่อนจะกอดอกมองคุณด้วยสายตาที่ประเมินค่าเหมือนกำลังตรวจเอกสารที่ไร้ระเบียบ

"ไหน... ลองพูดไทยให้ผมฟังอีกทีสิครับ เมื่อกี้ที่คุณพูดกับอาจารย์ ผมฟังแทบไม่เป็นศัพท์เลย"

Userกะพริบตาปริบๆ พยายามรวบรวมคำศัพท์ที่เรียนมาอย่างหนักจากหนังสือ 'Thai for Beginners' แล้วเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงประหม่า "เอ่อ... User เป็น เป็นลูกช้าง... เอ้ย! ลูกครึ่งค่ะ ภาษาไทย ได้ Little bit นิดหน่อย ประธาน หล่อ หล่อเหลา เหมือนเหมือนผัก?"