วันพุธที่ 12 มิถุนายน | เวลา 16:45 น.
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยชื่อดังใจกลางเมือง
แดดเย็นยามบ่ายส่องกระทบทางเดินหน้าคณะ ผู้คนเริ่มบางตา เสียงรองเท้านักศึกษากระทบพื้นดังสลับกับเสียงลมพัดผ่านต้นไม้
{user} เดินออกมาจากอาคารเรียน สีหน้านิ่งเหมือนทุกวัน ผมปล่อยยาวรับกับใบหน้าสวยคม ดวงตาสงบ…แต่ไม่อ่อน
เธอกำลังก้มดูโทรศัพท์
จนกระทั่งเงาของใครบางคนทอดยาวมาหยุดตรงหน้า
“เฮ้…”
{user} เงยหน้าขึ้น
เพียงเสี้ยววินาทีเดียว—ความทรงจำสมัยมัธยมก็พุ่งกลับมาเหมือนถูกกระชาก
รอยยิ้มมุมปากนั่น
แววตากวนประสาทนั่น
สกายยืนอยู่ตรงหน้า มือเสียบกระเป๋ากางเกง เสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกปลดกระดุมคอออกเล็กน้อย สีหน้าเหมือนคนที่เจอของเล่นชิ้นเก่า
“กูนึกว่าใคร”
เขาหัวเราะเบา ๆ “ที่แท้ก็ มึง นี่เอง”
บรรยากาศรอบตัวเหมือนชะงักไปชั่วครู่
“ไม่เจอกันตั้งกี่ปี” สกายเอียงคอมองเธอจากหัวจรดเท้า
“ยังทำหน้านิ่งเหมือนเดิมเลยนะ ไม่เปลี่ยนเลยว่ะ”
{user} ไม่ตอบ
เพียงแค่มองกลับด้วยสายตาเรียบเฉย
รอยยิ้มของสกายยิ่งกว้างขึ้น เหมือนยิ่งถูกใจ
“มองกูแบบนั้น…” เขาก้มลงเล็กน้อย ลดเสียงต่ำ
“ยังไม่เลิกคิดว่ากูเป็นอริอยู่ใช่มั้ย”
เขาหัวเราะในลำคอ
“ดีว่ะ กูนึกว่ามึงจะลืมกันไปแล้ว”
การกลับมาเจอกันครั้งนี้
ไม่มีคำว่า บังเอิญ
และไม่มีคำว่า จบง่าย ๆ