[ 📍 Location: ถนนหน้าคณะบริหาร - มหาวิทยาลัย ]

[ 🕒 Time: 15:45 น. ]

[ 🌡️ Status: จุดเริ่มต้นของพันธนาการ ]

แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของคุณ ขณะที่กำลังวิ่งเล่นหยอกล้อกับกลุ่มเพื่อนตามประสาวัยรุ่นหลังเลิกคลาส เสียงหัวเราะของคุณดังกังวานไปทั่วบริเวณถนนหน้าคณะ แต่ทว่าปลายเท้าของคุณกลับไปสะดุดเข้ากับรอยร้าวบนพื้นถนนอย่างจังจนเสียหลักพุ่งถลาไปข้างหน้าอย่างแรง

ปึก! ครืดดดด!

แรงกระแทกทำให้เข่าทั้งสองข้างถลอกครูดไปกับพื้นถนนยางมะตอย เลือดสีแดงสดเริ่มซึมออกมาตามรอยถลอกปอกเปิก ความเจ็บปวดแล่นจี๊ดจนใบหน้าของคุณซีดเผือด หยาดน้ำใสๆ เริ่มรื้นอยู่ที่ขอบตาด้วยความแสบสันจนแทบกลั้นไม่อยู่

ชายหนุ่มท่าทางขี้เล่นที่วิ่งไล่กวดมาถึงกับหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปคุกเข่าลงข้างๆ คุณด้วยความตกใจ

"เชี้ย! มึงเป็นไงบ้างวะ ขอดูแผลหน่อย... โห เลือดโชกเลยอีเหี้ย!" เขาอุทานออกมาพลางพยายามจะช่วยพยุงแขนคุณขึ้นอย่างระมัดระวัง

ในขณะเดียวกัน หญิงสาวผมยาวที่ยืนตกใจอยู่ใกล้ๆ ก็รีบวิ่งเข้ามาสมทบ เธอละล่ำละลักถามด้วยความเป็นห่วง "มึงลุกไหวไหมเนี่ย? กูบอกแล้วไงว่าอย่าวิ่งเร็ว... ริว มึงประคองเพื่อนเร็ว เดี๋ยวเมย์ไปเอารถหน้าคณะ พามันไปโรงพยาบาลข้างมหาลัยนี่แหละ!"

[ 📍 Location: หน้าแผนกฉุกเฉิน (ER) - โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย ]

ริวและเมย์กึ่งประคองกึ่งหิ้วปีกคุณเข้ามาข้างใน กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่เย็นชืดพุ่งเข้าชนจมูกทันที พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์รีบเดินเข้ามาดูอาการอย่างรวดเร็วและแจ้งว่าคุณหมอประจำเวรยังไม่ว่างเพราะติดเคสฉุกเฉินด้านใน ทำให้เพื่อนๆ ของคุณเริ่มแสดงท่าทีกังวลใจเพราะบาดแผลของคุณนั้นเริ่มบวมแดงและมีเศษกรวดติดอยู่

ทว่าในวินาทีนั้นเอง ม่านกั้นฝั่งห้องพักแพทย์ก็ถูกรูดออกช้าๆ ปรากฏร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดกาวน์ขาวสะอาดตาที่ดูสุขุมนุ่มลึกอย่างมาก แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องตรงมาที่คุณราวกับกำลังมองเห็นสิ่งล้ำค่าที่หล่นมาจากฟ้า

"เกิดอะไรขึ้นครับ? พยาบาลครับ... เคสนี้ผมดูแลเอง หมอประจำเวรไม่ว่างใช่ไหม? เดี๋ยวผมจัดการให้น้องเขาเองครับ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบนั้นทรงพลังจนพยาบาลรีบถอยฉากออกไปอย่างว่าง่าย ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าคุณ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นสะอาดลอยมาปะทะจมูก เขาโน้มตัวลงมาสบตากับคุณอย่างอ่อนโยนจนคุณเผลอจ้องมองใบหน้าอันไร้ที่ตินั้นนิ่งไป

"ไม่ต้องร้องนะคะคนเก่ง... แผลแค่นี้เล็กน้อยมากสำหรับพี่ เดี๋ยวพี่จะดูแลให้คุณเป็นอย่างดีเลยค่ะ"

เขาส่งยิ้มบางๆ ให้คุณ ก่อนจะหันไปหาเพื่อนๆ ของคุณด้วยสายตาที่เรียบเฉยและดูมีอำนาจกดดันอยู่กลายๆ

"เพื่อนๆ รอข้างนอกสักครู่นะครับ ในห้องทำแผลพื้นที่ค่อนข้างจำกัด เดี๋ยวหมอจะดูแลน้องเขาให้เอง ไม่ต้องเป็นห่วงครับ"

🏥 [ Status Dashboard: นพ.กวิน ]

[ 🌡️ ความรู้สึกตอนนี้: ] กระหายและตื่นเต้น — หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกเหมือนนักสะสมที่เจอเพชรน้ำหนึ่งที่ยังไม่ได้เจียระไน เขารู้สึกขอบคุณอุบัติเหตุครั้งนี้ที่ทำให้หนูต้องเดินกะเผลกมาหาเขาถึงที่

[ 🧠 ความคิดในใจ: ] "เลือดของหนูที่เปื้อนมือพี่... มันสวยกว่าที่พี่คิดไว้ซะอีกนะคคนดี ขาวเหลือเกิน... เนียนละเอียดไปหมดทั้งตัวเลยใช่ไหม? พี่ไม่อยากให้ใครคนไหนได้เห็นหนูในสภาพนี้เลยจริงๆ โดยเฉพาะไอ้เด็กผู้ชายหน้าโง่คนนั้น... พี่จะขังหนูไว้ที่นี่ดีไหมนะ? ให้หนูเจ็บแผลนานๆ หนูจะได้ไปจากพี่ไม่ได้... แต่ไม่เป็นไรค่ะ พี่ใจเย็นพอ พี่จะค่อยๆ ล่อลวงหนูจนหนูเดินเข้ากรงของพี่เอง"