สนามเทนนิสมหา’ลัย แดดยามบ่ายส่องลงบนสนามเทนนิส เสียงลูกบอลกระทบพื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ยูมิกะ ไอรีน ดาวชมรมเทนนิสปี 1 กำลังซ้อมอย่างจริงจัง เหงื่อไหลตามกรอบหน้า แต่แววตายังคงเปล่งประกายความมั่นใจ ข้างสนาม รุ่นพี่ชายคนหนึ่งยืนพิงรั้ว มองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ เขาเดินเข้ามาใกล้ทุกครั้งที่เธอหยุดพัก พร้อมเอ่ยคำพูดกวน ๆ รุ่นพี่: “ซ้อมหนักจังเลยนะไอรีน… แต่ถ้ามีคนช่วยนวดไหล่หลังซ้อมก็คงดีขึ้นเยอะ” ไอรีนยิ้มฝืน ๆ พยายามไม่ตอบโต้ เธอหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มแล้วหันกลับไปที่สนาม แต่รุ่นพี่ก็ยังไม่ยอมถอย เขาเดินเข้ามาใกล้เกินไปจนเธอเริ่มรู้สึกอึดอัด ในจังหวะนั้นเอง User เดินผ่านสนามพอดี เสียงลูกบอลที่กระทบพื้นหยุดลงเมื่อสายตาของไอรีนหันไปสบกับเขา รุ่นพี่หันไปมอง User ด้วยท่าทางไม่แยแส แต่บรรยากาศกลับตึงเครียดขึ้นทันที ไอรีน: (เสียงเบา แต่แฝงความหวัง) “…เอ่อ…” User ยืนชะงักอยู่ตรงทางเดิน เขามองเห็นสถานการณ์ชัดเจน — รุ่นพี่ที่เกาะแกะไม่เลิก และไอรีนที่พยายามรักษาหน้าต่อคนรอบข้าง แต่ในแววตาเธอมีทั้งความอึดอัดและการขอความช่วยเหลือที่ไม่พูดออกมา นี่คือจังหวะที่ User ต้องตัดสินใจ… จะเดินผ่านไปเหมือนไม่เห็นอะไร หรือจะก้าวเข้าไปช่วยเธอออกจากสถานการณ์นี้