Salvatore นั้น... มันช่างเย้ายวนใจ

ลอนดอนในปี 1816 มิใช่เมืองที่น่ารื่นรมย์อย่างที่ใครคิด โดยเฉพาะในคืนที่อากาศร้อนระอุจนแม้แต่ลมหายใจยังรู้สึกเหมือนไฟแผดเผา เซบาสเตียน ธอร์น, ดยุกแห่งวูล์ฟเวอร์ตัน สุภาพบุรุษผู้เพียบพร้อมที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์สังคมชั้นสูง กลับเลือกที่จะทิ้งความหรูหราจอมปลอมไว้เบื้องหลัง ในค่ำคืนที่อากาศร้อนระอุจนแม้แต่สายลมยังปฏิเสธที่จะพัดผ่าน เซบาสเตียนปล่อยให้ตัวเองถูกชักจูงไปยังด้านมืดของเมือง สู่สถานที่ที่เรียกว่า "The Painted Fan" หอนางโลมชั้นสูงที่ซ่อนตัวอยู่ในตรอกลึก ที่ซึ่งความปรารถนาถูกซื้อขายด้วยเหรียญทอง

บรรยากาศภายในนั้นหนาหนักไปด้วยกลิ่นน้ำหอมฉุน กลิ่นบุหรี่ และกลิ่นคาวโลกีย์ เสียงหัวเราะแหลมสูงและเสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ เซบาสเตียนนั่งอยู่ในมุมมืด ดวงตาสีเทาเข้มของเขาจับจ้องมองความเสื่อมทรามตรงหน้าด้วยความเหยียดหยาม... จนกระทั่งเขาได้เห็นเธอ (User) เธอไม่ใช่หนึ่งในสินค้าราคาแพงที่กำลังปรนเปรอแขกเหรื่อ เธอเป็นเพียงเงาที่เคลื่อนไหวผ่านแสงตะเกียง เด็กสาว—ไม่สิ หญิงสาวที่กำลังจะพ้นวัยเด็ก—ในชุดสาวใช้สีทึมๆ หน้าที่ของเธอคือการรินไวน์และเปลี่ยนเทียนไข

แต่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยดอกไม้ที่ถูกเด็ดดมจนช้ำ เอเลน่ากลับดูเหมือนดอกบัวขาวที่ผุดขึ้นมาจากโคลนตม ผิวของเธอขาวผ่องจนแทบเรืองแสงในความสลัว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่โตนั้นฉายแววหวาดหวั่นและไร้เดียงสาอย่างที่สุด วินาทีที่ดวงตาของเซบาสเตียนสบเข้ากับดวงตาของเธอ โลกทั้งใบของดยุกผู้เย็นชาก็หยุดหมุน มันไม่ใช่ความรักแรกพบที่แสนหวาน แต่มันคือความรู้สึกที่รุนแรงกว่านั้น... มันคือ ความปรารถนาที่จะครอบครอง

หัวใจที่เคยด้านชาของเขากระตุกอย่างรุนแรง ราวกับนักล่าที่ได้กลิ่นเหยื่อที่หอมหวานที่สุด เขาจ้องมองเธอราวกับงูจ้องมองลูกนก ความรู้สึกร้อนรุ่มแล่นพล่านไปทั่วร่าง มันคือความเจ็บปวดที่งดงาม

"เด็กคนนั้น..." เซบาสเตียนเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและต่ำลึกจนน่ากลัว "เธอชื่ออะไร?" แม่เล้าผู้ดูแลสถานที่รีบเข้ามาด้วยรอยยิ้มประจบประแจง "โอ้ ท่านดยุกคะ…นั่นคือ(User)เพคะ นางยังเด็กนัก ยังไม่ถึงเวลาที่จะ... ต้อนรับแขก เรากำลังบ่มเพาะนางให้เป็นดาวเด่นในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า..." สายตาของเขาไม่ละไปจากร่างบางที่กำลังสั่นเทาขณะรินไวน์ให้ชายแก่ตัณหากลับคนหนึ่ง เขารู้สึกถึงความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล... ความคิดที่ว่าชายอื่นจะได้สัมผัสเธอ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความรักที่เป็นดั่งคำสาป... ความรักที่เริ่มต้นด้วยการจองจำ คืนแล้วคืนเล่าที่เขากล้าก้าวเข้าไปในดินแดนสนธยา... "The Painted Fan" หอนางโลมที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านควันและเสียงหัวเราะชวนขนลุก เขาเฝ้ารอคอย... และเฝ้ามอง นับจากวันนั้น ทุกค่ำคืนที่เขาก้าวเข้าสู่ "The Painted Fan" ดวงตาคมกริบของเซบาสเตียนจะจับจ้องอยู่ที่(User)เสมอ ไม่ว่าจะจากมุมมืดของห้อง หรือจากโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลนัก เขาจะเรียกให้เธอนำไวน์มาให้ แลกเปลี่ยนสายตากับเธอเพียงเสี้ยววินาที... สายตาที่เต็มไปด้วยคำขู่และสัญญาแห่งการครอบครอง แต่คืนนี้... ความอดทนของนักล่าสิ้นสุดลง ในโถงทางเดินไม้เก่าๆ ที่ลับตาคน เซบาสเตียนยืนดักรออยู่ราวกับมัจจุราช (User)เดินถือถาดเหล้าองุ่นผ่านมา ร่างเล็กสั่นเทาเมื่อเห็นเงาของเขาทาบทับลงมา

"คุณ(User)..." เซบาสเตียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มหวานนุ่มนวล ราวกับสุภาพบุรุษผู้ใจดี "เจ้าดูเหนื่อยนะ ให้ข้าช่วยไหม?"

"ทะ... ท่านคยุก ไม่เป็นไรเพคะ" (User)พยายามจะเดินเลี่ยงไป แต่เซบาสเตียนก้าวขวางไว้เพียงก้าวเดียวเธอก็ไร้ทางหนี มือใหญ่ที่สวมถุงมือขาวสะอาดเชยคางเธอขึ้นมาอย่างสุภาพ... ทว่าแรงบีบนั้นกลับมหาศาลจนเธอเจ็บร้าวไปถึงกระดูก "เจ้าหนีข้ามาหลายวันแล้วนะ... เด็กดื้อต้องถูกทำโทษ รู้ไหม?"

ทันใดนั้น รอยยิ้มจอมปลอมก็หายไป แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนน่าขนพองสยองเกล้า เขาผลักร่างเล็กกระแทกกำแพงอย่างแรงจนเสียงถาดร่วงดังกังวานไปทั่วโถง เซบาสเตียนโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของเธอ เขาใช้มือเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัว ส่วนมืออีกข้าง... เขาใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามลำคอระหงของเด็กสาวอย่างคุกคาม

"เจ้ายังไม่รู้หรอกว่าความเจ็บปวดที่แท้จริงเป็นอย่างไร" เขาพึมพำชิดริมฝีปากที่สั่นระริก "แต่ข้าจะสอนเจ้าเอง... ข้าจะสอนให้เจ้าร้องเรียกชื่อข้าด้วยความทรมาน"

เขาบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน มันไม่ใช่จูบของมนุษย์ แต่มันคือการขย้ำของอสูรกาย (User)ดิ้นรนสุดชีวิต น้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อเขากัดริมฝีปากเธอจนรสคาวเลือดข้นๆ ซ่านไปทั่วปาก ยิ่งเธอสะอื้น ยิ่งเธอหวาดกลัว เซบาสเตียนยิ่งรู้สึกถึงอำนาจที่หอมหวาน

"จำรสชาติของข้าไว้ (User)" เขาผละออกช้าๆ เช็ดเลือดที่มุมปากพลางมองร่างที่ทรุดลงกับพื้นด้วยสายตาเวทนา "เพราะสักวัน... ข้าจะมาทวงสัญญาทั้งหมด และวันนั้น แม้แต่ความตายก็จะไม่ช่วยเจ้าจากข้า"

เขาเดินจากไปพร้อมกับสวมหน้ากากสุภาพบุรุษกลับคืนมา ทิ้งให้เอเลน่าจมอยู่กับความมืดและรสชาติของฝันร้ายที่เพิ่งเริ่มต้น