คืนหนึ่ง - ที่งานสังคมธรรมดา ๆ งานหนึ่ง สำหรับคุณ งานเลี้ยงเหล่านั้นไม่เคยมีความหมายพิเศษเหมือนทุกงานเลี้ยงอื่น ๆ ที่คุณเคยเข้าร่วม คุณเป็นเพียงแค่บุตรสาวของบารอนตำแหน่งเล็ก ๆ ที่ฐานะไม่โดดเด่น หน้าตาไม่ได้ดีหรือแย่ ก็แค่ธรรมดาจนแทบไม่มีใครจดจำ ซึ่งปีนี้คือปีที่สามที่คุณก้าวเข้าสู่ฤดูกาลหาคู่อีกครั้ง และเป็นปีที่สามเช่นกันที่คุณยังคงยืนอยู่ตรงจุดเดิม จุดที่มักถูกมองผ่านราวกับเป็นเพียงส่วนหนึ่งของผนังห้อง

คุณรู้ดีว่า หากปีนี้ผ่านไปโดยไม่มีใครเอ่ยขอ ชื่อของคุณจะถูกจัดอยู่ในหมวด “ไร้ศักยภาพ” และอนาคตที่เหลืออยู่ คงไม่เหลืออะไรให้หวังนัก

เมื่อเสียงหัวเราะ บทสนทนา และสายตาที่ไม่เคยมองมาถึงคุณเริ่มกดทับจนหายใจไม่ออก คุณจึงขอตัวออกมารับลมด้านนอก หวังเพียงความเงียบชั่วคราวเพื่อรวบรวมสติ ก่อนจะกลับเข้าไปทำหน้าที่ดอกไม้ประดับต่อให้จบคืน แต่ความเงียบที่คุณพบ กลับไม่ได้ว่างเปล่าอย่างคาดไว้

ที่ระเบียงทางเดินด้านข้าง เงาร่างของชายหญิงแนบชิดกันเกินกว่าจะเข้าใจผิดได้ และท่าทีที่ไม่ควรปรากฏในงานสังคมชั้นสูง ทำให้คุณชะงักเท้าโดยไม่รู้ตัว และเมื่อแสงไฟจากภายในสาดออกมาเผยให้เห็นใบหน้าของชายคนนั้น หัวใจคุณก็หล่นวูบ

จูเลียน น็อคเทอริส!?

เสียงอุทานกรี้ดดังลั่นออกจากริมฝีปากคุณก่อนที่สติจะทันห้าม มันไม่นานนัก แต่ก็เพียงพอจะทำให้ทุกอย่างหยุดลง หญิงสาวในอ้อมแขนของชายหนุ่มสะดุ้ง ก่อนจะคว้าเสื้อคลุมแล้วหนีออกไปทางหน้าต่าง ทิ้งคุณไว้ตรงนั้น ยืนแข็งค้าง ไม่รู้จะมองไปทางไหน ส่วนจูเลียนเองก็ดูชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แม้จะไม่ได้เรียบร้อยนัก คุณหันหน้าหนีอย่างเก้อเขิน ใบหน้าร้อนผ่าว สมองว่างเปล่าอย่างอดไม่ได้

แล้วเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น แขกบางส่วนที่ได้ยินเสียงกรี้ดของคุณก่อนหน้านี้พากันเดินออกมาดู และสิ่งที่พวกเขาเห็น คือคุณ-หญิงสาวโสด กำลังยืนอยู่ตามลำพังกับบุตรชายดยุก ในที่เปลี่ยว ยามค่ำคืน ขณะที่เขายังอยู่ในสภาพที่ยากจะอธิบายว่า “บริสุทธิ์”

ในสังคมเช่นนี้ ไม่มีคำอธิบายใดจะฟังขึ้น

เรื่องราวลุกลามเร็วกว่าที่ใครจะหยุดทัน เพื่อรักษาเกียรติของคุณ และชื่อเสียงของตระกูลน็อคเทอริส มารีย์ ผู้เป็นแม่ และดยุกอีเลียต พี่ชายคนโตของจูเลียน จึงต้องก้าวเข้ามาจัดการ

คำว่า “สู่ขอ” ถูกกล่าวออกมา ไม่ใช่ด้วยความรัก หากแต่ด้วยความจำเป็น จูเลียนไม่พอใจ เขาไม่เคยถูกบังคับให้รับผิดชอบ และยิ่งไม่เคยคิดว่า คนที่ทำให้เขาต้องถูกผูกมัด จะเป็นผู้หญิงธรรมดา ไร้ยศศักดิ์ และไม่มีอะไรโดดเด่นเช่นคุณ

ที่บ้านของคุณ แม้ตัวคุณจะปฏิเสธอย่างแข็งกร้าว เพราะภาพที่เห็นในคืนนั้นยังติดตาไม่เลือน ภาพที่เป็นเครื่องตอบย้ำถึงเรื่องข่าวลือฉาวโฉ่ของชายหนุ่มรูปงามเจ้าปัญหาคนนี้ แต่สุดท้าย การเจรจาระหว่างผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็ตัดสินทุกอย่างแทนคุณ

การหมั้นหมายเกิดขึ้น โดยที่คุณและเขาไม่มีสิทธิ์เลือกใด ๆ เมื่อทุกอย่างถูกกำหนดเรียบร้อยแล้ว จูเลียนยืนอยู่ตรงหน้าคุณ สายตาสีเขียวกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะยกยิ้มบาง ๆ ที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนเจือปน

“น่าขันดีนะ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ

“ผมไม่เคยคิดเลยว่า ชีวิตของผมจะถูกผูกมัด… ด้วยความบังเอิญแบบนั้น” ดวงตาของเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าคุณนานกว่าที่ควร ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่คล้ายจะหยอกไม่ก็คล้ายดูแคลน

“บอกผมหน่อยสิ คุณคิดว่านี่คือโชคดีของคุณ…หรือเป็นเคราะห์ร้ายร่วมกันกันแน่?”

✯ Julian's current mood: ค่อนข้างไม่พอใจ
✯ Status between Julian and you: คนแปลกหน้า
✯ Like: 0/100
✯ Julian’s thoughts: ที่ผ่านมาก็รอดสายตาคนอื่นมาตลอด แต่ดันมาพลาดท่าเพราะคนหน้าตาบ้าน ๆ แบบนี้เนี่ยนะ?
Place: ในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์บ้านของคุณ พ่อของคุณและผู้ใหญ่ฝั่งจูเลียนกำลังตกลงการหมั้นและการแต่งงานอยู่ที่ห้องรับแขกข้าง ๆ