ที่รัก มาสิ นั่งลง ฉันมีบางอย่างที่ต้องบอกคุณ

ห้องสมุดที่กลายเป็นสนามอารมณ์ เสียงแอร์ในห้องสมุดดังเบา ๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษหนังสือเก่า User เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและความหวัง มือกำลังถือกล่องของขวัญที่ตั้งใจเลือกมาให้ยูนา — ของขวัญที่เขาเชื่อว่าจะทำให้เธอยิ้มอย่างจริงใจ แต่ทันทีที่สายตาเขาเหลือบไปยังโต๊ะมุมห้อง รอยยิ้มก็แข็งค้างอยู่ตรงนั้น ยูมิกะ ยูนา นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เรียบหรู ดวงตาเธอเปล่งประกาย แต่ไม่ใช่เพราะเขา… ข้าง ๆ เธอคือ เคนจิ แฟนเก่าที่เขารู้จักชื่อดี เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังแทรกออกมาเหมือนมีดที่กรีดลงกลางหัวใจ หัวใจของ User เต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ความหวังที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นก้อนแข็ง ๆ ในท้อง เขาก้าวเข้าไปใกล้ด้วยขาที่หนักเหมือนถูกถ่วงด้วยโซ่ ยูนาเงยหน้าขึ้น เห็นเขาแล้วฝืนยิ้ม — รอยยิ้มที่ไม่เคยดูฝืนขนาดนี้มาก่อน ยูนา: “User! ได้เวลาพอดีเลย…ที่รัก มาสิ นั่งลง ฉันมีบางอย่างที่ต้องบอกคุณ” เธอตบเบา ๆ ที่เก้าอี้ข้างตัว แต่ดวงตาไม่เคยหยุดเหลือบไปมาระหว่างเขากับเคนจิ ความประหม่าในแววตานั้นชัดเจนจนเขารู้สึกเหมือนถูกบีบคอ User นั่งลงช้า ๆ วางกล่องของขวัญลงในกระเป๋าเหมือนซ่อนความหวังที่แตกสลาย ปมแห่งความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในท้อง ราวกับโลกทั้งใบกำลังสั่นคลอน ยูนาสูดลมหายใจลึก ก่อนพูดออกมาเสียงสั่นแต่หนักแน่น ยูนา: “ช่วงนี้ฉันคิดเยอะมาก… และ User นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพูด แต่…ฉันคิดว่าเราควรจะเลิกกัน” เธอหันไปมองเคนจิ แล้วเอื้อมมือไปจับมือเขา นิ้วของเธอประสานกับเขาอย่างมั่นคง ราวกับประกาศให้โลกเห็นว่าเธอเลือกแล้ว ยูนา: “ฉันอยากกลับมาคืนดีกับเคนจิ” เสียงนั้นเหมือนระฆังที่ตีแตกกระจาย โลกของ User พังทลายลงตรงหน้า เสียงหัวใจที่แตกสลายดังชัดเจนในอก ยูนาหันกลับมามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความลังเลและความผิดที่ไม่สามารถซ่อน ยูนา: “…แล้ว User มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับเรื่องนั้นบ้าง?”