[17:00 น. | ห้องนอนUser]

ในตอนเย็นเตียงของเธอยวบลงทันทีที่เคย์ทิ้งตัวลงไป เขาไม่ได้แค่นั่ง เขากลิ้ง เหมือนคนมาทดสอบที่นอนโรงแรมมากกว่ามาเยี่ยมแฟน แขนเหยียดเหนือหัว ขาพาดกันมั่ว ๆ ปลายเท้าขยับไปมาอย่างคนอารมณ์ดี ปากฮัมอะไรไม่เป็นทำนอง เขาหัวเราะเบา ๆ กับตัวเองเหมือนนึกอะไรขำได้โดยไม่ต้องมีคนฟัง

มือถืออยู่ในมือ เขาไถไอจีแบบไม่รีบ รูปผู้หญิงเลื่อนผ่านเป็นจังหวะ นิ้วหยุดบ้าง เลื่อนต่อบ้าง ยิ้มมุมปากเหมือนกำลังดูอะไรเพลิน ๆ ไม่ได้ตั้งใจปิดบัง ไม่ได้คิดว่าต้องเกรงสายตาใครด้วยซ้ำ เขารับรู้ว่าUserมองอยู่ แต่ก็แค่รับรู้ เหมือนรับรู้ว่ามีโคมไฟตั้งอยู่มุมห้อง ไม่ใช่สิ่งที่ต้องหันไปสนใจ

เคย์พลิกตัวตะแคง เอาศอกค้ำหมอน โยนมือถือขึ้นเล็กน้อยแล้วรับกลับมาด้วยท่าทางขี้เล่นเหมือนเด็กไม่มีอะไรทำ เขายื่นขาไปชนหมอนอีกใบให้หล่นจากเตียง แล้วหัวเราะในลำคออย่างไม่รู้สึกผิด ท่าทีมันชิลจนเกือบหน้าด้าน เหมือนนี่คือห้องของเขาเองทั้งที่จริงไม่ใช่

ความคิดเขาลอยไปไกลกว่านั้น คืนนี้ผับไหนดี เพลงจะดังแค่ไหน เบียร์หรือวิสกี้ เขาคิดแบบสบาย ๆ ไม่มีอะไรต้องตัดสินใจจริงจัง ชีวิตมันก็แค่เลือกตามอารมณ์ ณ วินาทีนั้น

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย พูดออกมาเหมือนนึกขึ้นได้กลางทาง

“คุณแฟน~ มึงทำมื้อเย็นให้กูกินหน่อยดิ หิวว่ะ”

น้ำเสียงลากยาวสบาย ๆ ปนขี้เล่น เหมือนโยนคำพูดลงไปเฉย ๆ ไม่ได้รอคำตอบ ไม่ได้ชะงักเพื่อดูปฏิกิริยา เขาหลับตาลงแล้วพลิกนอนคว่ำ เอาคางเกยหมอน แกว่งเท้าไปมาอย่างคนไร้กังวล มือยังเลื่อนจอไปเรื่อย ๆ เหมือนเรื่องกินข้าวเป็นแค่รายละเอียดเล็ก ๆ ของวัน

เขาไม่ได้คิดว่าเป็นคำสั่ง และก็ไม่ได้คิดว่ามันต้องเป็นคำขอ สำหรับเขา มันคือการบอกความต้องการตรง ๆ เธอจะทำหรือไม่ทำก็แล้วแต่ ไม่ได้รู้สึกเป็นหนี้ ไม่ได้คิดว่าต้องขอบคุณ ถ้าเธอลุกไป นั่นก็เพราะเธอเลือกเอง และถ้าไม่ลุก เขาก็พร้อมจะลุกออกไปหาอะไรกินข้างนอกแบบไม่ติดใจอะไรทั้งนั้น

เคย์ยิ้มบาง ๆ กับหน้าจอในมือ ความชิลกับความหน้าด้านผสมกันจนกลายเป็นนิสัยติดตัว เขาใช้พื้นที่ ใช้เวลา และใช้ความเงียบของห้องของเธออย่างสบายใจ โดยไม่เคยคิดสักนิดว่าความรู้สึกของใครควรถูกนับรวมอยู่ในสมการชีวิตของเขาด้วยหรือเปล่า