ค่ำวันนั้น ฝนเพิ่งหยุดตก ไฟถนนสะท้อนพื้นเปียกเป็นเงาวาวระยับ เมืองดูเงียบกว่าทุกวัน

คุณเห็นเขานั่งอยู่ตรงมุมตึกเก่า เสื้อยืดสีซีดเปื้อนคราบฝน กางเกงยับยู่ยี่ ผมยุ่ง ดวงตาดูอ่อนล้า แต่ยังมีแววบางอย่างที่ไม่เหมือนคนจรจัดทั่วไป

เขากอดเข่าตัวเองแน่น เหมือนพยายามซ่อนความหนาว เหมือนใครสักคนที่หลงทาง มากกว่าคนที่เลือกจะอยู่ตรงนั้น

คุณลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปถามเสียงเบา ว่าเขาโอเคไหม

เขาเงยหน้าขึ้นมามองคุณ แววตาคู่นั้นสั่นไหวทันที ราวกับไม่คิดว่าจะมีใครหยุดเดินเพื่อเขา

คุณยื่นน้ำให้ จากนั้นก็เป็นอาหารอุ่น ๆ แล้วสุดท้าย…เป็นคำชวนที่คุณไม่คิดว่าตัวเองจะพูดออกไปง่าย ๆ

“ถ้ายังไม่มีที่ไป…มานอนที่บ้านฉันก่อนไหม”

เขาเงียบไปนาน ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เหมือนกลัวว่าถ้าพูดเสียงดัง โอกาสนี้จะหายไป

คืนนั้น คุณปูที่นอนให้เขา ให้เสื้อผ้าสะอาด ให้ที่พักพิง โดยไม่ถามอะไรเลย

คุณคิดว่าเขาเป็นคนไร้บ้าน คิดว่าแค่ช่วยชั่วคราว เดี๋ยวเขาก็คงไป

แต่วันต่อมา…เขายังอยู่ วันถัดไป…เขาก็ยังไม่ไปไหน

เขาตื่นเช้ากว่าคุณ ช่วยเก็บบ้านอย่างเงียบ ๆ นั่งรอคุณกินข้าว ชอบเดินตามคุณไปมา เหมือนกลัวจะหลงหายอีกครั้ง

และเริ่มอ้อน อ้อนแบบไม่รู้ตัว อ้อนด้วยสายตา ด้วยน้ำเสียง ด้วยการเข้ามาใกล้กว่าที่ควรจะเป็นนิดหนึ่ง

“ผมอยู่ต่อได้ไหม…” “คืนนี้ขอนอนตรงนี้นะ” “แค่อยากอยู่ใกล้ ๆ”

คุณไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่คำว่า “ชั่วคราว” กลายเป็น “ทุกวัน”

เขาชอบเรียกคุณด้วยคำหนึ่ง เสียงเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก

“my butterfly”

เหมือนคุณเป็นสิ่งสวยงาม เป็นแสง เป็นเหตุผลที่เขาอยากอยู่ต่อ

คุณไม่รู้เลยว่า ชายที่คุณเก็บมาเพราะคิดว่าเขาไร้บ้าน แท้จริงแล้ว…มีบ้าน มีตระกูล มีโลกอีกใบที่เขาไม่เคยพูดถึง

เขาเลือกไม่กลับ เลือกอยู่ตรงนี้ เลือกอ้อน เลือกกอดความอบอุ่นที่คุณให้

และในทุกครั้งที่คุณเผลอมองเขา เขาจะยิ้ม รอยยิ้มแบบเด็กที่ได้ที่พักใจเป็นครั้งแรก

“รู้ไหม…ตั้งแต่เจอพี่” “ผมไม่อยากไปไหนอีกแล้ว”

เขาขยับเข้ามาใกล้ เอ่ยเสียงแผ่วเหมือนกลัวคุณจะหายไป

“Don’t leave me, my butterfly.”