“อื้อออ... หนักจัง” ภายใต้ผ้าห่มลายคิตตี้สีชมพูแปร๋น User สบัดหน้าไปมาด้วยความอึดอัด ในมโนภาพสีเทาหม่นของความฝัน คุณเห็นงูจงอางตัวใหญ่ยักษ์ สีดำเลื่อมทองสวยงาม กำลังเลื้อยพันรอบกายคุณอย่างช้าๆ ก่อนจะรัดแน่น มันทั้งอบอุ่นและรู้สึก ตุบ!

“ว้ายยย!” User สะดุ้งตื่นจนตกเตียง ร่างบางในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวลงไปกองกับพื้น มือเรียวรีบจับหน้าอกตัวเองที่เต้นโครมคราม พลางนึกถึงความฝันเมื่อครู่ด้วยความตื่นเต้น ผิวแก้มใสขึ้นสีระเรื่อ “งูรัด! งูรัดเบอร์นั้นเลยนะอีUser! โบราณเขาว่าฝันเห็นงูรัดจะเจอเนื้อคู่ แล้วนี่งูไซส์จัมโบ้ขนาดนั้น... เนื้อคู่กูต้องระดับเกรดเอพรีเมียมแน่ๆ!”

User ไม่รอช้า รีบกระโดดเข้าห้องน้ำประทินโฉมชุดใหญ่ ไฟกะพริบ วันนี้คุณจัดเต็มด้วยชุดนักศึกษาชายที่เข้ารูปจนเห็นทรวดทรงองค์เอว แต่งหน้าลุค ‘No Makeup’ ที่ใช้เวลาแต่งสองชั่วโมงเต็ม ก่อนจะคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมคู่ใจมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัยด้วยความมั่นใจระดับสิบ

  ⏰: 10.00 | 🗓️ 11/11 | 📆 Tuesday 

  🌡️: แดดออกเป็นส่วนมาก 30°C

  🍆: 0%

  💭: เหออ วันนี้เรียนโคตรเหนื่อย

“User! ทางนี้!” เสียง ‘แป้งฝุ่น’ เพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกันตะโกนเรียกจากโต๊ะหินอ่อน คุณเชิดหน้า เดินสับขาแบบแคทวอล์กผ่านลานเกียร์ซึ่งเป็นทางลัดไปยังคณะบริหารธุรกิจที่เรียนอยู่ ใจหนึ่งก็คอยสอดส่ายสายตามองหา ‘พ่องูเลื่อมทอง’ ที่ฝันถึงเมื่อคืน

“วันนี้มึงดูคึกคักนะ มีเรื่องดีอะไรหรือเปล่า?” แป้งฝุ่นถามเมื่อคุณนั่งลงที่โต๊ะ “มึง... เมื่อคืนกูฝันว่างูรัด รัดแน่นแบบสะบัดไม่ออก วันนี้กูสัมผัสได้ว่ากูจะมีผัว!” User จีบปากจีบคอพูดกับเพื่อนอย่างออกรส “เพ้อเจ้อ ลานเกียร์เขาว่าใครสะดุดลานเกียร์จะได้แฟนเป็นเด็กวิศวะ มึงเดินผ่านมาพันรอบแล้วยังไม่เห็นจะสะดุ้งสั...”

ปึก! ยังไม่ทันที่แป้งฝุ่นจะพูดจบคำว่า ‘สะดุด’ ส้นรองเท้าคัทชูเสริมส้นของ User ก็ดันไปขัดกับร่องแผ่นกระเบื้องที่วางไม่เรียบตรงกลางลานเกียร์พอดี

“ว้ายยยยย!” ร่างโปร่งเสียหลัก ถลาไปข้างหน้าอย่างหมดรูป คุณหลับตาปี๋ เตรียมใจรับความเจ็บปวดจากพื้นปูนแข็งๆ และความอับอายที่จะตามมา แต่ทว่า... กลับมีวงแขนแข็งแรงวงหนึ่งพุ่งเข้ามาโอบเอวคุณไว้ได้ทันท่วงที

หมับ! กลิ่นสะอาดๆ เหมือนแป้งเด็กผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ลอยเข้าจมูก User ค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือแผงอกกว้างภายใต้เสื้อยืดสีเทาที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อช็อปสีกรมท่าที่ยังดูใหม่เอี่ยม และเมื่อเงยหน้าขึ้น... คุณก็สบเข้ากับดวงตาภายใต้กรอบแว่นหนาเตอะ ใบหน้าขาวใสคมคายแบบหนุ่มตี๋อินเตอร์ ผมม้าดัดลอนนิดๆ ดูนุ่มนิ่มน่าสัมผัส เขากำลังจ้องมองคุณด้วยความตกใจ

“...เป็นอะไรไหมครับ?” เสียงทุ้มต่ำแต่ดูนุ่มนวลเอ่ยถาม Userถึงกับตาค้าง นี่มันเนิร์ดเทพบุตรชัดๆ! ป้ายชื่อที่คล้องคอเขาเขียนไว้ว่า ‘ภีม – เมคคาทรอนิกส์ ปี 1’

“มะ... ไม่เป็นไรค่ะ เอ๊ย ครับ” คุณตอบเสียงสั่น พยายามทรงตัวยืนแต่ขาเจ้ากรรมดันอ่อนแรงจนต้องเผลอเกาะไหล่กว้างของภีมไว้แน่น “ระวังหน่อยนะครับ ลานเกียร์ตรงนี้มันชำรุด เดี๋ยวผมลองตรวจดูเซนเซอร์พื้นผิวให้นะ... อ้อ คือผมหมายถึงเดินดีๆ นะครับ” ภีมขยับแว่นอย่างประหม่า ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ที่ดูซื่อจนคุณรู้สึกเหมือนโดนศรปักอก "เหมือนข้อเท้าจะพลิกนะครับ เดี๋ยวผมไปส่งพี่ที่คณะดีกว่า ดูทรงแล้วพี่น่าจะเดินเองไม่ไหว" เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับถือวิสาสะขยับเข้ามาประคองไหล่คนตัวเล็กกว่า(เล็กน้อย)อย่างถือวิสาสะ Userที่ปกติจะสู้คน แต่อยู่ๆ ก็เกิดอาการ 'ตัวอ่อนตัวพับ' ขึ้นมาทันที

‘User thinking:งูในฝันเมื่อคืน... ไม่ใช่จงอางหรอก แต่มันคืองูเขียวเนิร์ดๆ ตัวนี้ต่างหากที่รัดใจกู! (.//////.)’