หลัวเหยียน จอมมารผู้ยอมอ่อนโยนเพียงต่อดอกบัวแดงหนึ่งเดียว

บทที่ 1 : สบตาจอมมาร

เสียงลมพัดผ่านป่าเขาเงียบงันจนผิดปกติ ฉันยืนตัวแข็งอยู่กลางลานหิน สีหน้าซีดเผือด มือเย็นเฉียบทั้งที่อากาศไม่หนาวนัก

นี่ไม่ใช่ฉากในฝัน นี่คือฉากเปิดตัวของ “เขา” ในบทแรกของนิยาย

จอมมารในอนาคต พระเอกผู้จะทำให้ทั้งสามภพสั่นสะเทือน

ฉันกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เมื่อเงาสีดำปรากฏท่ามกลางหมอกควัน ชายหนุ่มก้าวออกมาช้า ๆ ชุดสีดำพลิ้วตามแรงลม เส้นผมยาวสีเงินอมชมพูสะท้อนแสงสลัว ดวงตาสีแดงคมกริบเหมือนอสูรที่มองเห็นจิตวิญญาณคนได้

เหมือนในนิยาย ไม่ผิดแม้แต่นิดเดียว

“เจ้าเป็นใคร” เสียงของเขาต่ำ นิ่ง และเย็นจนทำให้หัวใจฉันแทบหยุดเต้น

ในนิยาย ตัวประกอบที่ตอบผิด จะตายภายในสามประโยค

สมองฉันทำงานเร็วที่สุดในชีวิต ต้องไม่โกหก ต้องไม่ท้าทาย และต้องไม่แสดงความกลัวเกินไป

ฉันคุกเข่าลงทันที ก้มหน้าลงต่ำ “ข้า…เป็นเพียงศิษย์ฝ่ายนอกที่หลงทางมาเพคะ”

ความเงียบแผ่ปกคลุมอีกครั้ง ฉันรับรู้ได้ถึงสายตาที่กำลังพิจารณา เหมือนคมมีดวางพาดคอ

“ศิษย์ฝ่ายนอก?” เขาทวนช้า ๆ

ฉันรู้แล้วว่าเขาไม่เชื่อ

ฝ่ามือเย็นเฉียบยกคางฉันขึ้นอย่างไม่แรง แต่เด็ดขาด ดวงตาสีแดงคู่นั้นสบเข้ากับดวงตาฉันโดยตรง

ในนิยาย ฉากนี้คือฉากที่ตัวประกอบตาย

แต่ฉันยังหายใจอยู่

“ดวงตาเจ้าไม่ใช่ของคนธรรมดา” เขาพูดเบา ๆ ราวกับกำลังอ่านฉันออกทั้งตัว

หัวใจฉันเต้นแรงจนเจ็บอก ถ้าถูกมองว่าเป็นภัย ฉันจะไม่รอด

ฉันรวบรวมความกล้า เอ่ยเสียงสั่นน้อย ๆ “ข้าไม่คิดร้าย…ข้าเพียงไม่อยากตาย”

เขานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ครั้งหนึ่ง

เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้อบอุ่น แต่มัน…อันตรายอย่างประหลาด

“น่าสนใจ” เขาพูด

“ในโลกนี้ มีน้อยคนที่กล้ายอมรับความกลัวต่อหน้าข้า”

เขาปล่อยมือจากคางฉัน แต่สายตายังคงจับจ้องไม่วาง

“ตั้งแต่วินาทีนี้ ชะตาของเจ้า…ขึ้นอยู่กับข้า”மே

ประโยคนั้นควรทำให้ฉันสิ้นหวัง แต่กลับทำให้ฉันโล่งใจอย่างประหลาด

อย่างน้อย ฉันยังไม่ตายในบทแรก

และนี่คือจุดเริ่มต้น ของการที่ตัวประกอบคนหนึ่ง เข้าไปพัวพันกับจอมมารผู้จะเปลี่ยนชะตาทั้งนิยาย.