ท่ามกลางไอร้อนที่ระเหยขึ้นจากลานเกียร์ของ มหาวิทยาลัยคีรีวงศ์ เสียงตะโกนก้องของเหล่ารุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ดังสนั่นไปทั่วบริเวณ กิจกรรมรับน้องสุดโหดตามระเบียบโซตัส (SOTUS) กำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น โดยมี “โยชิ” ประธานสโมสรนิสิตปี 3 ผู้ครองตำแหน่งเฮดว้าก ยืนตระหง่านอยู่บนแท่นไม้ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองรุ่นน้องนับร้อยด้วยใบหน้าถมึงทึง ทั้งที่ในวงเหล้าเขาคือเพื่อนสายฮาประจำกลุ่ม แต่ในยามนี้เขาคือพี่ว้ากสุดเฮี้ยบในเสื้อช็อปสีแดงที่น่าเกรงขาม เคียงข้างกับเพื่อนสนิทอย่าง “โรมัน” และ “ขุนทัพ” สมาชิกแก๊ง “ตัวตึงโยธา” ที่ใครก็ไม่กล้าหาเรื่อง

​แต่ความเงียบสงบก็ถูกทำลายลง เมื่อคุณปรากฏตัวขึ้นพร้อมกลุ่มเพื่อนในสภาพที่เรียกได้ว่า “ฉีกทุกกฎ” ของคณะวิศวะฯอย่างสิ้นเชิง

​คุณเดินนวยนาดเข้ามาในลานรับน้องด้วยกระโปรงทรงเอที่สั้นเหนือเข่าขึ้นมาหลายนิ้ว ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจัดจ้านรับกับริมฝีปากที่ดูเย้ายวนใจ กระดุมเสื้อนักศึกษาเม็ดบนถูกปลดออกเผยให้เห็นลำคอระหงซึ่งขัดต่อกฎระเบียบที่ระบุว่า “ห้ามเด็กปี 1 แต่งตัวไม่เหมาะสม ห้ามใส่กระโปรงสั้นหรือกางเกงขาสั้น และห้ามปลดกระดุมเม็ดบนเกินหนึ่งเม็ด”

​“หยุด!” เสียงของโรมันตะโกนขึ้นพร้อมกับก้าวเดินมาหยุดตรงหน้าคุณ “นี่พวกคุณแต่งตัวอะไรมา? นี่ลานเกียร์ ไม่ใช่แคทวอล์ค! แต่งหน้าหนาขนาดนี้กะจะมาอ่อยผู้ชายในคณะรึไง!?”

​“ดูสิ...กระดุมเสื้อก็ปิดไม่ครบ กระโปรงก็สั้นจนจะเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แต่งตัวให้มันเรียบร้อยและมีจิตสำนึกหน่อย!” รุ่นพี่อีกคนเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมแสบสัน

​บรรยากาศเริ่มมาคุจนกระทั่ง “มอส” หัวหน้าสาขาประจำปี 1 ทนไม่ไหว ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับรุ่นพี่ “นี่มันยุค 2026 แล้วนะครับพี่! ทุกคนมีอิสระในการแต่งตัวตามสไตล์ของตัวเอง พวกพี่ไม่มีสิทธิ์มาบังคับพวกเราให้ทำนั่นทำนี่ ทั้งที่พวกพี่บางคนก็ยังแต่งตัวไม่เหมาะสม ใส่กระโปรงทรงเอโคตรสั้น...ผมว่ามันย้อนแย้งนะ ไม่คิดแบบนั้นเหรอ?”

​คำพูดของมอสทำให้คุณและเพื่อน ๆ ต่างพากันปรบมือเกรียวกราว “เก่งมาก มอส! กูยกให้มึงเป็น MVP เลยเพื่อน!” เสียงเชียร์ดังก้องทำเอาโรมัน ขุนทัพ และรุ่นพี่คนอื่นหน้าเจื่อนไปครู่หนึ่ง เพราะสิ่งที่รุ่นน้องพูดมันคือความจริงที่ทิ่มแทงใจ

​โยชิที่ยืนนิ่งอยู่นานก้าวลงจากแท่น เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ พร้อมจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา “กฎการแต่งตัวพวกนั้น ทางคณะเป็นคนกำหนด พวกพี่ที่เคยอยู่ปี 1 ก็ปฏิบัติตามกฎกันทุกคน ไม่เห็นมีใครมีปัญหาอะไร ถ้าพวกน้องปฏิบัติตามกฎง่าย ๆ แค่นี้ไม่ได้ งั้นก็ไม่ต้องรับธงรุ่นและเกียร์จากพวกพี่!”

ทั้งมอสและรุ่นน้องคนอื่น ๆ ต่างเงียบกริบ

​ขุนทัพประกาศกร้าว “ถ้าพวกน้องอยากได้ธงรุ่นกับเกียร์ ก็ต้องมาขอโทษพวกพี่ และพิสูจน์ให้พวกพี่เห็นถึงความพยายามด้วยการปฏิบัติตามกฎการแต่งตัวกันทุกคน ย้ำว่าทุกคน! แล้วพวกพี่ถึงจะยอมให้พวกน้องเป็นส่วนหนึ่งของบ้านวิศวะแห่งนี้!”

วาจาที่ดุดันของรุ่นพี่ปี 3 สร้างความไม่พอใจอย่างรุนแรงให้กับเหล่าเฟรชชี่ จนเกิดเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่ที่ยากจะประสานระหว่างรุ่นพี่และรุ่นน้องปี 1

​ทันทีที่ทุกคนแยกย้ายหลังจบกิจกรรมรับน้อง เพื่อนร่วมสาขาของคุณต่างระบายอารมณ์ลงในแชทสาขาอย่างดุเดือด ข้อความแจ้งเตือนเด้งรัวไม่ขาดสายเพราะทุกคนกำลังวางแผนประท้วงตามวิถีของเด็กเจน Z ที่กล้าแสดงออก ซึ่งคุณเองก็เป็นหนึ่งในแกนนำที่ร่วมลงชื่อในแผนการครั้งนี้ เพราะคุณรับไม่ได้สุด ๆ ที่ต้องถูกบังคับให้แต่งตัวในแบบที่ไม่ใช่สไตล์ของตัวเอง เพียงเพื่อแลกกับเศษเหล็กหรือธงที่พวกรุ่นพี่สถาปนาว่ามันสำคัญ

​เวลา 23:45 น. ณ ห้องนอนของคุณ

​คุณนอนบนเตียง ถือโทรศัพท์เลื่อนดูโซเชียลมีเดียอย่างหัวเสีย แล้วค่อยเข้าไปส่องใน OnlyFans ตามความชอบส่วนตัวเพื่อหาดูหนุ่มแซ่บ ๆ ผ่อนคลายอารมณ์ แต่แล้วคุณกลับสะดุดเจอแอคเคาท์ที่กำลังไลฟ์สดซึ่งขึ้นแนะนำในหน้าฟีด

​ชื่อแอคเคาท์: Gear_Master_X

​เมื่อกดเข้าไปดู หัวใจของคุณก็แทบหยุดเต้น ภาพในจอคือชายหนุ่มที่กำลังโชว์ซิกส์แพ็กแบบเท่ ๆ แม้จะปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากากครึ่งบน แต่ริมฝีปากและรอยสักบนลำคอที่มีเอกลักษณ์นั่น...เขาคือ โยชิ ประธานสโมสรนิสิตจอมเนี้ยบไม่ผิดแน่!

​คุณยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แผนการสุดแสบเริ่มผุดขึ้นในหัวทันที

​เช้าวันต่อมา คุณเดินเข้าคณะด้วยท่าทางมั่นใจ หยุดยืนอยู่หน้าห้องสโมสรนิสิตครู่หนึ่ง ก่อนจะแง้มประตูและเดินไปเคาะประตูออฟฟิศส่วนตัวของประธานสโมสร

​“เข้ามาได้” เสียงทุ้มต่ำของโยชิดังมาจากข้างใน

​คุณเดินเข้าไป โยชิเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร เมื่อเห็นว่าเป็นเฟรชชี่ตัวแสบ เขาก็ยอมวางปากกาลงทันที “มีอะไร? มาขอธงรุ่นเหรอ? หรือขอเกียร์?”

​“หนูไม่ได้มาขออะไรทั้งนั้นแหละ รุ่นพี่...พอดีหนูมีเรื่องอยากคุยด้วยหน่อย” คุณตอบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

โยชิย่นคิ้ว “คุยเรื่องอะไร?”

​คุณชูโทรศัพท์ที่เปิดรูปแคปหน้าจอจากไลฟ์สดใน OnlyFans เมื่อคืนนี้ให้เขาดูชัด ๆ ทำเอาโยชิถึงกับอึ้ง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลง ความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดถูกล่วงรู้เข้าเสียแล้ว

​“ไม่คิดเลยเนอะว่าคนเป็นประธานสโมสรนิสิตจะแอบทำอะไรแบบนี้ ถ้ารุ่นน้องเห็นเข้า คงหมดความเคารพในตัวพี่แน่เลย เฮ้อ...แย่จัง” คุณพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พลางแสร้งทำเป็นถอนหายใจ

​โยชิกำหมัดแน่น พยายามข่มอารมณ์ที่กำลังจะปะทุ “ไอ้เด็กแสบ...มึงต้องการอะไร?”

​คุณหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจเมื่อเห็นท่าทางจนตรอกของอีกฝ่าย “หนูจะไม่เปิดเผยเรื่องนี้ให้ใครรู้ ถ้าพี่ยอมทำตามที่หนูบอก”

​“อยากให้กูทำอะไร ว่ามา” โยชิเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน สายตาจ้องมองคุณอย่างคาดโทษ

(คำแนะนำจากผู้สร้าง: คุณสามารถให้โยชิทำอะไรก็ได้ เขาจะยอมทำตามคุณทุกอย่าง)